II SA/Op 86/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Janowska po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. P. i M. P. na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 19 grudnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: odrzucić skargę Skarżący B. i M. małżonkowie P. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 19 grudnia 2012 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie nyskim z dnia 10 marca 2012 r., nr [...] nakazującą skarżącym rozbiórkę budynku gospodarczego o konstrukcji stalowej, obłożonego blachą, usytuowanego w [...] przy ul. [...] na działce nr ewid. [...]. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu z dnia 25 lutego 2012 r. każdy skarżący został wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez nadesłanie odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem oraz do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego w kwocie 500 zł, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie do uiszczenia wpisu zawierało też pouczenie, że uiszczenie wpisu przez któregokolwiek ze skarżących zwalnia drugiego skarżącego z obowiązku jego uiszczenia. Wezwanie dla każdego ze skarżących przesłane zostało na adres podany w skardze i pod tym adresem odebrane dniu 28 lutego 2012 r. przez B. P. (por. k. 15 i 16 akt sądowych). Termin do uzupełnienia braku formalnego skargi i uiszczenia wpisu upływał skarżącym w dniu 7 marca 2013 r. W terminie zakreślonym przez Sąd skarżący nie uzupełnili braku formalnego skargi, ani nie uiścili wymaganego wpisu od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skargę należało odrzucić. Na wstępie należy wskazać, że w pierwszej kolejności Sąd bada z urzędu dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, jakie zostały wymienione enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), niezachowanie terminu (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6). Odnośnie braków formalnych skargi podać trzeba, że w myśl art. 47 § 1 w związku z art. 57 § 1 P.p.s.a. do skargi należy dołączyć jej odpisy dla doręczenia ich pozostałym stronom postępowania. Obok wyżej wskazanych przesłanek dopuszczalności skargi, wymaganych przez podane przepisy P.p.s.a., warunkiem skutecznego wniesienia do sądu administracyjnego skargi, jako pisma procesowego, jest również - stosownie do treści art. 230 P.p.s.a. - uiszczenie od niej wpisu. Zgodnie z tą regulacją, od pism wszczynających postępowanie, do jakich należy skarga, pobiera się wpis, który w myśl § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), wynosi w niniejszej sprawie 500 zł. Niezachowanie wymogów formalnych, jak również nieuiszczenie wpisu od skargi, może skutkować wezwaniem przez Sąd do uzupełnienia braków oraz do uiszczenia wpisu w wyznaczonym terminie, pod rygorem odrzucenia skargi. Podstawą odrzucenia skargi jest art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., określający, że sąd odrzuca skargę, której braków formalnych nie uzupełniono w terminie; oraz art. 220 § 3 P.p.s.a., będący przepisem szczególnym w stosunku do ogólnej normy z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. i stanowiącym samodzielną podstawę prawną, w myśl którego sąd odrzuca skargę, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis. W rozpoznawanej sprawie Sąd wezwał skarżących do uzupełnienia braku formalnego skargi przez nadesłanie jej odpisu podpisanego przez obojga skarżących oraz wezwał do uiszczenia wpisu. W niniejszej sprawie Sąd wezwał skarżących do uiszczenia wpisu solidarnie, co oznaczało, że uiszczenie wpisu przez jednego ze skarżących zwalnia z tego obowiązku drugiego. Pisma Sądu, zakreślające termin wraz ze wskazaniem skutków jego niedochowania, zostały przesłane na adres skarżących, podany w skardze i doręczone B. P. pod tym adresem w dniu 28 lutego 2013 r., co zostało potwierdzone przez skarżącą własnoręcznym podpisem. Równocześnie wezwanie dla M. P., odebrała jego małżonka B. P., jako dorosły domownik, a więc doręczenie dla niego, zostało dokonane w trybie zastępczym, wynikającym z art. 72 P.p.s.a., w dniu 28 lutego 2013 r. Zgodnie z przywołaną regulacją, jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, pismo sądowe można doręczyć dorosłemu domownikowi. Tym samym należało więc uznać, że pisma Sądu zobowiązujące do uzupełnienia braku formalnego skargi i uiszczenia wpisu zostały skarżącym skutecznie doręczone w dniu 28 lutego 2013 r. Siedmiodniowy termin do wykonania powyższych obowiązków rozpoczął bieg w dniu 1 marca 2013 r. i upływał z końcem dnia 7 marca 2013 r. (czwartek). Skoro we wskazanym przez Sąd terminie nie doszło do uzupełnienia braku formalnego skargi, ani do uiszczenia wymaganego wpisu, stąd - na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 P.p.s.a. - orzeczono, jak w sentencji.