II SA/Op 89/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Sachanbińska po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S., W. K. i E. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu postanawia: odrzucić skargę. A. S., W. K. i E. K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, skargę na decyzję tego organu z dnia [...], nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Olesna z dnia [...], nr [...], o ustaleniu na rzecz M. i J. W. warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie ze zmianą sposobu użytkowania części istniejącego obiektu usługowo-produkcyjnego na funkcję mieszkaniową wraz z budową urządzeń infrastruktury technicznej na działce nr A k.m. [...], przy ul. [...] w O. Dwoma pismami z dnia 20 lutego 2007 r., skarżący zostali wezwani przez Sąd do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500 zł. oraz do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie jej odpisu w 10 egzemplarzach, w terminie siedmiu dni od otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Sąd poinformował jednocześnie, iż uiszczenie wpisu przez któregokolwiek ze skarżących zwalnia pozostałe osoby skarżące z tego obowiązku. Wezwania zostały doręczone za pisemnym potwierdzeniem odbioru skarżącym – W. K. i E. K. w dniu 23 lutego 2007 r., natomiast A. S. - 24 lutego 2007 r. W aktach sprawy brak jest dowodu uiszczenia wpisu, jak również żądanych odpisów skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Na wstępie należy wskazać, że w pierwszej kolejności Sąd bada z urzędu dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, jakie zostały wymienione enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), niezachowanie terminu (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6). Odnośnie braków formalnych skargi podać trzeba, że w myśl art. 47 § 1 w związku z art. 57 § 1 P.p.s.a. do skargi należy dołączyć jej odpisy dla doręczenia ich pozostałym stronom postępowania. Obok wyżej wskazanych przesłanek dopuszczalności skargi, wymaganych przez podane przepisy P.p.s.a., warunkiem skutecznego wniesienia do sądu administracyjnego skargi, jako pisma procesowego, jest również – stosownie do treści art. 230 P.p.s.a. – uiszczenie od niej wpisu. Zgodnie z tą regulacją, od pism wszczynających postępowanie, do jakich należy skarga, pobiera się wpis, który w myśl § 2 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), wynosi w niniejszej sprawie 500 zł. Niezachowanie wymogów formalnych, jak również nieuiszczenie wpisu od skargi, może skutkować wezwaniem przez Sąd do uzupełnienia braków oraz do uiszczenia wpisu w wyznaczonym terminie, pod rygorem odrzucenia skargi. Podstawą odrzucenia skargi jest art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. określający, że sąd odrzuca skargę, której braków formalnych nie uzupełniono w terminie, oraz art. 220 § 3 P.p.s.a., będący przepisem szczególnym w stosunku do ogólnej normy z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. i stanowiącym samodzielną podstawę prawną, w myśl którego sąd odrzuca skargę, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis. W rozpoznawanej sprawie Sąd wezwał skarżących do uzupełnienia braku formalnego skargi, przez nadesłanie jej odpisu w 10 egzemplarzach oraz wezwał do uiszczenia wpisu. Pisma Sądu, zakreślające termin wraz ze wskazaniem skutków jego niedochowania, zostały przesłane na adresy skarżących podane w skardze i pod tymi adresami doręczone skarżącym – W. K. i E. K. w dniu 23 lutego 2007 r., natomiast A. S. - w dniu 24 lutego 2007 r., co zostało potwierdzone ich własnoręcznymi podpisami. Doręczenie było zatem skuteczne. Z tego względu, zakreślony przez Sąd siedmiodniowy termin upływał W. K. i E. K. w dniu 2 marca 2007 r., natomiast A. S. w dniu 5 marca 2007 r. (ostatni dzień terminu, liczonego kalendarzowo, wypadł 3 marca 2007 r. – sobota, a zgodnie z art. 83 § 2 P.p.s.a., jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy). Skoro we wskazanym przez Sąd terminie nie doszło, ani do uzupełnienia braku formalnego skargi, ani do uiszczenia wymaganego wpisu, stąd - na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 P.p.s.a. - orzeczono, jak w sentencji.