II SA/Op 93/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Janowska Sędziowie: Sędzia WSA Teresa Cisyk Sędzia WSA Grażyna Jeżewska (spr.) Protokolant: Referent-stażysta Agnieszka Jurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2007 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Wojewoda Opolski decyzją z dnia [...], nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 ust. 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.- zwaną dalej K.p.a.) oraz art. 82 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 10, poz. 27 ze zm. – zwaną dalej Prawo budowlane), po rozpatrzeniu odwołania z 28 listopada 2006 r. J. i J. W. oraz L. B. od decyzji Starosty Namysłowskiego z dnia [...], nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M. P. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalno-usługowego przy ul. [...] w N., na działce nr a - uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę. Jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia wskazał art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 4 Prawa budowlanego. W uzasadnieniu przedstawił przebieg postępowania administracyjnego. Podniósł, że M. P. wnioskiem z 19 września 2006 r., wystąpił o wydanie pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalno-usługowego przy ul. [...] w N., załączając oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, opinię sanitarną Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w N. z 19 września 2006 r. (znak sprawy [...]) oraz cztery egzemplarze projektu budowlanego. Pismem z 19 października 2006 r., na podstawie art. 61 § 4 ustawy K.p.a., Starosta Namysłowski zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, umożliwiając stronom, za które uznał właścicieli nieruchomości sąsiednich tj. nr b i nr c, zapoznanie się z zamierzeniami inwestora. Wskazał, że A (właściciel działki nr c) zgłosiła swój sprzeciw w piśmie z dnia 26 października 2006 r., a następnie zmieniła zdanie i wyraziła zgodę na przedmiotową inwestycję pod warunkiem postawienia ogrodzenia trwałego na granicy działek (pismo z 10 listopada 2006 r.). Natomiast J. i J. W. oraz L. B., właściciele działki nr b, pismem z 30 października 2006 r. wnieśli o zastosowanie się do przepisów Prawa budowlanego, nie precyzując, o jakie przepisy chodzi. W takim stanie rzeczy organ I instancji, decyzją z [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. P. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalno-usługowego. Swoje rozstrzygnięcie umotywował tym, iż usytuowanie projektowanego obiektu jest zgodne z postanowieniem Starosty Namysłowskiego z 27 kwietnia 2006 r. wydanym w związku z upoważnieniem Ministra Transportu i Budownictwa z 20 kwietnia 2006 r. Od dalszego uzasadnienia decyzji odstąpił, powołując się na treść art. 107 § 4 K.p.a., według którego można m.in. odstąpić od uzasadnienia decyzji, gdy uwzględnia ona w całości żądanie strony. Od powyższej decyzji odwołali się J. i J. W. oraz L. B., gdyż w ich ocenie, inwestor powinien uzyskać ich zgodę na zmniejszenie odległości projektowanego budynku od granicy działki, a oni takiej zgody nie wyrazili. Analizując materiał dowodowy w sprawie Wojewoda Opolski stwierdził, że obiekt inwestora zaprojektowany został w odległości 1,50m od granicy z działką nr b (od strony zachodniej) oraz w odległości 1,00m od granicy z działką nr c (od strony północnej). Odnotował, że odległości te nie są zgodne z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. nr 75 poz. 690 ze zm. – zwanego dalej rozporządzeniem), jednakże stosownie do treści art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego w przypadkach szczególnie uzasadnionych dopuszczono odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, m.in. usytuowania obiektów budowlanych z zastrzeżeniem uwzględnienia wskazanych w nim warunków. Stwierdził, że organ I instancji przeprowadził na wniosek inwestora postępowanie w tym zakresie z uwagi na konieczność uzyskania niezbędnej powierzchni użytkowej i pomocniczej związanej z planowaną działalnością gastronomiczną. Postanowieniem z 27 kwietnia 2006 r., po uprzednim przeprowadzeniu procedury z art. 9 Prawa budowlanego, organ I instancji udzielił inwestorowi zgody na odstępstwo, podając w jego treści, że udziela zgody na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 2 i § 271 ust. 1 cyt. rozporządzenia, umożliwiając mu wykonanie ścian bez otworów okiennych lub drzwiowych w projektowanej rozbudowie w odległości 1,50m od granicy z sąsiednią działką budowlaną nr b i 1,00m od granicy z sąsiednią działką budowlaną nr c. Organ odwoławczy zauważył, badając ponownie sprawę wskutek złożonego odwołania, że w załączonym do wniosku o pozwolenie na budowę projekcie, ściana projektowanego budynku od strony północnej posiada zarówno okna jak i drzwi, co oznacza, jego zdaniem, że pozwolenie na budowę zostało wydane niezgodnie z prawem, wbrew ustaleniom dokonanego odstępstwa. Ponadto uznał, że inwestycja została zaprojektowana niezgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Namysłów zatwierdzonego uchwałą nr XXIII/336/2001 Rady Miejskiej w N. z 16 stycznia 2001 r. (Dz. U. Woj. Opolskiego z 2001 r., Nr 22, poz. 111 ze zm. Dz. U. Woj. Opolskiego z 2006 r., Nr 15, poz. 456). Przedmiotową rozbudowę budynku mieszkalno-usługowego zaprojektowano na terenie oznaczonym w wyżej wymienionym planie symbolem MNu. Zgodnie bowiem z § 4 ust. 3 pkt 3 lit. f tego planu został ustalony obowiązek wyznaczenia w obrębie własności odpowiedniej liczby miejsc parkingowych dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo oraz zieleni izolacyjnej, zaś wymogi te nie zostały spełnione w zatwierdzonym projekcie budowlanym. Podkreślił, że warunek ten wynika również z § 18 ust. 1 powołanego rozporządzenia. Zauważył także, że projektant nie wykazał, czy planowana inwestycja spełniać będzie wymogi zawarte w § 13 oraz § 60 ust. 1 rozporządzenia, lecz jedynie ograniczył się do stwierdzenia, że nie będzie zachodził przypadek przesłaniania. Tymczasem zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy projektować i budować w sposób określony w przepisach oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Takim interesem może być m.in. zapewnienie naturalnego oświetlenia dziennego pomieszczeń budynku znajdującego się na sąsiedniej działce oraz odpowiednie jego nasłonecznienie tzn. "nieprzesłanianie" istniejącego budynku przez budynek projektowany. Dodatkowo wskazał, że w decyzji o pozwoleniu na budowę Starosta Namysłowski nie określił kategorii obiektu zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z 23 czerwca 2003 r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę (Dz. U. z 2003 r. Nr 120, poz. 1127 ze zm). W oświadczeniu o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane inwestor nie wskazał dokumentu potwierdzającego to prawo. Zgodnie z wyżej cytowanym rozporządzeniem powinien być wskazany konkretny dokument potwierdzający prawo do dysponowania nieruchomością. Projektant branży architektonicznej nie załączył oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, wymaganego art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego. W projekcie budowlanym stwierdził brak ekspertyzy technicznej stanu konstrukcji i elementów budynku, z uwzględnieniem stanu podłoża gruntowego, wymaganego § 206 ust. 2 rozporządzenia. Podniósł brak oświadczeń właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw energii, wody, ciepła i gazu oraz odbioru ścieków wymaganego zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 3 lit. a ustawy Prawo budowlane. Wskazał, że osłona śmietnika została zaprojektowana niezgodnie z § 23 rozporządzenia. Zaprojektowana zaś pochylnia dla osób niepełnosprawnych została zaprojektowana o szerokości 1,00m, niezgodne z § 71 ust. 1 rozporządzenia. Podkreślił, że zestawienie powierzchni w projekcie zagospodarowania terenu zostało sporządzone niezgodnie z § 8 ust. pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2003 r. Nr 120, poz. 1133) oraz niezgodnie ze stanem faktycznym, gdyż projektant podał w projekcie budowlnym powierzchnię biologicznie czynną większą od powierzchni działki. Na koniec dodał, iż projekt budowlany stanowiący załącznik do wniosku o pozwolenie na budowę nie został oprawiony w sposób uniemożliwiający jego dekompletację, zgodnie z § 6 ust. 1wyżej wymienionego rozporządzenia. Odpowiadając na zarzut odwołania dotyczący uzyskania zgody sąsiadów na zmniejszenie odległości projektowanego budynku od granicy działki wyjaśnił, iż przepisy Prawa budowlanego nie wymagają jej uzyskania. W skardze do tut. Sądu M. P. nie zgodził się ze stanowiskiem organu odwoławczego, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania. Argumentował, że do wniosku dołączono stosowny załącznik graficzny i wyliczono brak możliwości przesłaniania nowoprojektowanego budynku, gdyż był to warunek konieczny do uzyskania zgody na odstępstwo. Zatem teza, iż projektant nie wykazał, czy planowana inwestycja nie będzie przesłaniała obiektu istniejącego, jest nieprawdziwa. Podniósł, że działka nr c jest zagospodarowana docelowo, przy granicy z działką inwestora biegnie droga wewnętrzna, jest zieleń miejska oraz parking dla samochodów osobowych. Brak budynków na przedmiotowej działce, przy wprowadzeniu otworów okiennych i drzwiowych w ścianie północnej projektowanej dobudowy, nie naruszy żądnych warunków użytkowych oraz nie ograniczy możliwości zagospodarowania właścicielowi. Lokalizacja została pozytywnie zaopiniowana przez Spółdzielnię. Zarzucił, że istotnym uchybieniem organu II instancji było uniemożliwienie skarżącemu złożenia ewentualnych dodatkowych wyjaśnień, które z pewnością wyjaśniłyby m.in. dlaczego nie zaprojektowano na działce inwestora miejsc parkingowych, że otwory okienne od strony działki inwestora nie są z pomieszczeniami na pobyt ludzi. Zdaniem skarżącego nie naruszył zapisu § 18 ust. 1 rozporządzenia oraz ustaleń § 4 ust. 3 pkt 3 lit. f miejscowego planu, bowiem Starostwo Powiatowe wcześniej identycznie musiało potraktować właścicieli budynku usługowego zlokalizowanego na działce nr b, od których nie żądano wydzielenia odpowiedniej ilości miejsc parkingowych na działce, na której prowadzona jest ich działalność gastronomiczna. Stwierdził, że jego działka nr a zlokalizowana jest wśród istniejącej zabudowy śródmiejskiej zagospodarowanej z drogami i parkingami. Działka nr c jest terenem usług komercyjnych wraz z zagospodarowaną zielenią, drogami i parkingami, stąd warunek zabezpieczenia miejsc parkingowych został zachowany, wprawdzie nie bezpośrednio na jego działce, ale w bezpośrednim sąsiedztwie. Odnosząc się do braku oświadczeń jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw energii, wody, ciepła i gazu oraz odbioru ścieków – istniejący wskazał, iż budynek jest już podłączony do sieci zewnętrznych, jedynie nastąpi zwiększenie ilości dostarczanych mediów mieszczących się w granicach określonych w zawartych umowach cywilno prawnych. Osłona śmietnika jest zlokalizowana w odległości większej od 5 m od okien i drzwi budynków zlokalizowanych na terenie zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej – zachowano zatem wymogi § 23 ust. 3 warunków technicznych. Podniósł, że pochylnia na rzucie nie została zwymiarowana, zatem nie można jednoznacznie stwierdzić, że nie spełnia warunków, zaś lokalizacja budynku w odległości 1,0m od granicy działki nr c nie rozstrzyga jednoznacznie o braku możliwości wykonania pochylni zgodnie z warunkami technicznymi. Projekt budowlany został w całości zespolony zszywkami introligatorskim i tak dostarczony do Starostwa Powiatowego przeto zarzut o możliwości dekompletacji bez sprecyzowania sposobu oprawienia projektu jest chybiony, zaś zdaniem skarżącego, pozostałe uchybienia w projekcie budowlanym nie mają najmniejszego wpływu na rozstrzygnięcie prawne. Odpowiadając na skargę Wojewoda Opolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji, przeprowadzona przez Sąd na podstawie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) wykazała, że decyzja ta nie odpowiada wymogom prawa. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwaną dalej P.p.s.a.), uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji w całości lub w części następuje w przypadku innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności powinna być zatem przeprowadzona kontrola zaskarżonej decyzji (i postępowania, które ją poprzedziło) z punktu widzenia ewentualnego naruszenia przepisów postępowania. Przyjęcie takiej kolejności badania zgodności z prawem decyzji uzasadnione jest tym, że naruszenie przepisów postępowania czyni dalszą kontrolę zbędną. Tak przeprowadzona kontrola zaskarżonej decyzji wykazała, że decyzja ta nie odpowiada wymogom prawa. Trzeba przypomnieć, że M. P. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu decyzję Wojewody decyzją z dnia [...] wydaną w oparciu o art. 138 § 1 ust. 2 K.p.a., w świetle której uchylono decyzję organu I instancji w całości i orzeczono o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę inwestorowi, na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 4 Prawa budowlanego. Przede wszystkim należy podnieść, że organ odwoławczy naruszył wyrażoną w art. 15 K.p.a. zasadę dwuinstancyjności postępowania. Zgodnie z tą zasadą strona ma prawo, aby jej sprawa była przedmiotem dwukrotnego rozpoznania przez dwie instancje właściwych organów administracji publicznej. Potwierdzeniem tego stanu rzeczy jest m.in. uregulowanie zawarte w art. 136 K.p.a. w zw. z art. 138 § 2 K.p.a. Z przepisów tych jednoznacznie wynika, że organ odwoławczy może przeprowadzić jedynie uzupełniające postępowanie dowodowe. Jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części, to organ II instancji obowiązany jest uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Przeprowadzenie postępowania odwoławczego bez uwzględnienia toku postępowania przewidzianego w art. 35 ust. 1 i 3 Prawa budowlanego, stanowi właśnie naruszenie tej zasady. Postępowanie przewidziane w art. 35 ust. 1 i 3 Prawa budowlanego określające zakres obowiązków organu zawartych w fazie wyjaśniającej prowadzonego postępowania administracyjnego o pozwoleniu na budowę, zdaniem tut. Sądu, może posiadać zasadnicze znaczenie w kwestii oceny stanu faktycznego sprawy. Powyższe zaś naruszenie prawa prowadzi do wniosku, że organ pierwszej instancji nie ustalił stanu faktycznego sprawy przed wydaniem decyzji. Ustalenie tego stanu dopiero w drugiej instancji pozbawia stronę możliwości obrony jej praw w pierwszej instancji, co jak już wcześniej wskazano narusza zasadę dwuinstancyjności postępowania, wyrażoną również w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Argument ten został podniesiony w skardze i zdaniem Sądu zasługuje na uwzględnienie. Zarzut skargi wskazujący na brak możliwości złożenia dodatkowych wyjaśnień przed organem jest zasadny. W świetle przepisów ustawy Prawo budowlane roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 28). Pozwolenie na budowę może być natomiast wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 32 ust. 4 pkt 1) oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 32 ust. 4 pkt 2). Do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 33 ust. 2). Natomiast zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: - zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska; - zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; - kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; - wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (ust. 3). Jak wynika z lektury akt, powyższe warunki, które ciążyły na organie I instancji, nie zostały spełnione w niniejszej sprawie. Sprawdzenia projektu budowlanego, po raz pierwszy, dokonał dopiero organ odwoławczy. W takiej sytuacji, stwierdzić trzeba, że to on w całości przeprowadził postępowanie wyjaśniające w sprawie przyjmując, że skoro głównym powodem odmowy udzielenia pozwolenia na budowę inwestorowi jest niezgodność pozwolenia na budowę z prawem, wbrew ustaleniom dokonanego odstępstwa w postanowieniu, oraz z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to nie było potrzeby wezwania strony do usunięcia nieprawidłowości w trybie przepisu art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Co do zasady należy zgodzić się z zaprezentowanym stanowiskiem, albowiem negatywny wynik ustaleń organu co do zgodności z ustaleniami planu właściwie przekreśla możliwość wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę. Podobnie przedstawia się sprawa w odniesieniu do wymogów zawartych w postanowieniu o wyrażeniu zgody na odstępstwo od przepisów rozporządzenia. Jednakże uszło uwadze organu, że inwestycja inwestora jest zgodna z planem zagospodarowania przestrzennego miasta Namysłów, a jedynie w planie zagospodarowania działki nie uwzględniono jego warunków ustalających obowiązek wyznaczenia w obrębie własności odpowiedniej liczby miejsc parkingowych dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo oraz zieleni izolacyjnej. W ocenie Sądu, podstawą odmowy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę może być jedynie nieusuwalna niezgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, jak też nieusuwalna niezgodność z postanowieniem wyrażającym zgodę na odstępstwo od przepisów rozporządzenia. Przeto organ, który otrzymał wniosek o wydanie pozwolenia na budowę, w którym stwierdzono brak ustaleń wynikających z planu oraz nie wzięcia pod uwagę warunków zawartych w postanowieniu organu o odstępstwie od przepisów rozporządzenia, po szczegółowym wyjaśnieniu możliwości uwzględnienia takiego wniosku, powinien pouczyć wnioskodawcę stosownie do art. 9 K.p.a. o tym, że proponowane zagospodarowanie działki lub terenu oraz przedłożony projekt budowlany nie znajduje uzasadnienia. Artykuł 9 K.p.a. służy bowiem rozwiązywaniu sytuacji dotyczących doprowadzenia do ewentualnej modyfikacji wniosku strony w ww. kwestiach. Usuniecie wskazanych przez organ nieprawidłowości może być realizowany przez inwestora w każdej formie, która powoduje eliminację naruszeń. Podkreślenia wymaga przy tym, że powołane przez strony argumenty i zgłoszone dowody oraz materiał dowodowy zgromadzony przez organ orzekający we własnym zakresie, stosownie do art. 77 § 1 K.p.a. i 80 K.p.a., stanowi podstawę orzekania w sprawie. W tym miejscu przyjdzie powtórzyć, że zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1 i 2 tegoż przepisu, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin, a po jego bezskutecznym upływie, wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W świetle zacytowanego przepisu wypowiedzenie się w rozstrzygnięciu decyzji organu odwoławczego tylko co do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę jest rozstrzygnięciem niewyczerpującym dyspozycję art. 35 ust 3 Prawa budowlanego. Przyjdzie również stwierdzić, że wskazane przez organ odwoławczy jako dodatkowe powody odmowy udzielenia pozwolenia na budowę dotyczące naruszenia przepisów przywołanych rozporządzeń i Prawa budowlanego bez uprzedniego wezwania strony do usunięcia nieprawidłowości w trybie przepisu art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego stanowi o naruszeniu prawa materialnego. Jeśli w złożonym projekcie budowlanym organ odwoławczy stwierdził szereg braków, a z akt sprawy, jak też z uzasadnienia organu I instancji nie wynika, aby w ogóle sprawdził on projekt w zakresie określonym przez art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, to rola organu odwoławczego sprowadza się do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Jednocześnie przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Wskazania do dalszego postępowania wynikają wprost z przedstawionych rozważań. Z tych powodów należało uznać, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa postępowania, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy i działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie w punkcie drugim uzasadnia treść art. 152 P.p.s.a.