II SA/Op 96/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Cisyk Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik – spr. Protokolant st. sekretarz sądowy Grażyna Stykała po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 maja 2009r. sprawy ze skargi L. F. i W. F. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę. . Inwestor A S.A. Oddział w O., wnioskiem datowanym na dzień 16 marca 2007r., wniósł do Starostwa Powiatowego w [...] o wydanie decyzji w przedmiocie udostępnienia działki o nr ewid. B, położonej w B. przy ulicy [...], a stanowiącej własność L. i W. F., w celu wykonania prac związanych z ułożeniem kabla SN-15 kV przechodzącego przez w/w nieruchomość na długości 9m do istniejącej stacji transformatorowej C "[...]", która to stacja znajduje się na wydzielonej działce o nr ewid. D. We wniosku inwestor podkreślił, iż na etapie projektowania, zgodnie z propozycją właścicieli działki, zmianie uległa trasa linii kablowej, która poprzednio przebiegała przez działkę nr ewid. B na dłuższym odcinku. Decyzją z dnia 6 czerwca 2007r., Nr [...], Starosta [...] orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości gruntowej położonej w B., oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr B, obręb [...], stanowiącej własność L. i W. F. poprzez udzielenie zezwolenia inwestorowi na wykonanie prac związanych z ułożeniem kabla SN-15 kV do istniejącej stacji transformatorowej położonej na działce D, w sposób przedstawiony na mapie zasadniczej do celów projektowych (kolor żółty), stanowiącej załącznik do decyzji oraz zgodnie z projektem technicznym. W punkcie 2 zobowiązał inwestora do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po wykonaniu prac opisanych w punkcie 1, zaznaczając, że jeśli byłoby to niemożliwe albo powodowałoby nadmierne trudności lub koszty, wnioskodawca zobowiązany został do zapłaty odszkodowania. W wyniku wniesionego przez L. i W. F. odwołania Wojewoda Opolski decyzją z dnia 9 października 2007r., Nr [...], uchylił w/w decyzję Starosty [...] i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania. Decyzją z dnia [...], Nr [...], Starosta [...] działając na podstawie art. 124 ust. 1-5 i art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 2007r. o gospodarce nieruchomościami orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości gruntowej położonej w B., oznaczonej w operacie ewidencji gruntów jako działka nr B, obręb [...] o powierzchni 0,0909 ha, stanowiącej własność L. i W. F., dla której Sąd Rejonowy w B. prowadzi księgę wieczystą nr [...], poprzez udzielenie zezwolenia A Spółka Akcyjna we W., Rejonowi Dystrybucji B. na wykonanie prac związanych z ułożeniem kabla SN-15 kV do istniejącej stacji transformatorowej położonej na działce D, w sposób przedstawiony na mapie zasadniczej do celów projektowych (kolor żółty), stanowiącej załącznik do decyzji oraz zgodnie z projektem technicznym. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że inwestor do złożonego wniosku dołączył także dokumenty potwierdzające, że L. i W. F. nie wyrażają zgody na wykonanie prac polegających na ułożeniu kabla SN-15kV do istniejącej stacji transformatorowej, w postaci dwóch pism, na które nie uzyskał odpowiedzi. Podkreślał także organ, że w toku postępowania na wniosek właściciela działki wydano mu kserokopię wniosku inwestora, pisma kierowanego do małżonków F., kserokopię map dla celów projektowych oraz zawiadomiono strony o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem. W dalszej części uzasadnienia organ przytoczył przepis art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, dokonał jego wykładni i stwierdził, iż w sprawie zaistniały wszystkie przesłanki materialnoprawne, a to w postaci realizacji inwestycji celu publicznego, niezbędności nieruchomości na ten cel oraz niemożności ograniczenia prawa własności w drodze umowy cywilnej, do wydania decyzji w zakresie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości o nr ewid. B. Odniósł się także organ do wniosków właścicieli nieruchomości, co do wydłużenia terminu do 30 dni w zakresie złożenia wniosków dowodowych, braku pouczenia o przysługującym prawie czynnego udziału oraz doręczania uprzednio korespondencji na adres na ulicy [...], a nie [...]. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli L. i W. F. Żądali w nim uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzucili nie ustalenie legalności usytuowania urządzeń przemysłowych wnioskodawcy na działce nr B oraz daty, od kiedy one się tam znajdują, jak również czy kupujący przedmiotową działkę posiadali wiedzę o znajdujących się na tym gruncie kablach. Odwołujący wyrazili zdanie, że obowiązkiem organu było nadto z urzędu zbadanie stanu prawnego nieruchomości w świetle prowadzonych przez Sąd Rejonowy w B. dla działki nr B akt wieczystoksięgowych, a przede wszystkim wzajemnych relacji na linii wnioskodawca-właściciele działki. Odwołujący akcentowali, iż od wielu lat oczekują bezskutecznie poszanowania swojej własności, która winna być brana przez wnioskodawcę pod uwagę. Zarzucili także, iż brak ustaleń w w/w zakresie powodował, iż organ nie posiadał wiedzy o potencjalnym katalogu żądań jakie przysługują właścicielowi działki, a także wskazali, że wystąpili na drogę sądową . Decyzją z dnia [...], Nr [...], Wojewoda Opolski działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego w zw. z art. 9a i art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W jej uzasadnieniu przedstawił przebieg postępowania administracyjnego, przeanalizował wniosek inwestora oraz treść pism kierowanych do odwołujących się, przytoczył brzmienie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami i stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Analizując treść pism kierowanych do właścicieli działki o nr ewid. B uznał, że skoro pomiędzy inwestorem, a odwołującymi nie doszło do zawarcia umowy, to tym samym właściciele nieruchomości nie wyrazili zgody na wykonanie prac objętych wnioskiem. Analizując zaś jak najmniejszą uciążliwość dla właścicieli nieruchomości organ wskazał, że podłączając kabel do istniejącej stacji trafo, położonej na nieruchomości oznaczonej nr ewid. D, która stanowi własność inwestora, nie może on ominąć nieruchomości B, gdyż działka odwołujących się otacza działkę inwestora ze wszystkich stron. Za Starostą [...] organ powtórzył, iż zakres obciążenia nieruchomości odwołujących się jest niewielki, gdyż na działce o nr ewid. B ułożony zostanie kabel energetyczny o długości 9 metrów, po najkrótszej trasie. Ponadto zaznaczył, iż inwestycja zgodna jest z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a nadto brak jest możliwości zastosowania rozwiązań alternatywnych. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, a dotyczących braku niezbędnych ustaleń przez Starostę, co do wiedzy współwłaścicieli nieruchomości o przebiegających przez stanowiącą ich własność nieruchomość podziemnych przewodów oraz legalności ich usytuowania stwierdził, że nie ma to wpływu na wynik sprawy, gdyż przepis art. 124 ust. 1 do 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami dotyczy sytuacji mającej wystąpić w przyszłości. Zezwolenia, bowiem udziela się na ułożenie przewodów, co ma miejsce w niniejszym postępowaniu. Nadto organ stwierdził, że nie zachodzi konieczność zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie z uwagi na prowadzone postępowanie sądowe, gdyż w przypadku stwierdzenia, że wynik innego postępowania może mieć wpływ na losy przedmiotowej sprawy administracyjnej, nie stanowi podstawy do jej zawieszenia, jeżeli możliwe jest rozpoznanie sprawy przez organ i wydanie rozstrzygnięcia. Zauważył przy tym organ, że przedmiot postępowania cywilnego nie jest tożsamy z przedmiotem postępowania administracyjnego, bowiem dotyczy zapłaty za bezumowne korzystanie z nieruchomości przez wnioskodawcę. Postanowieniem z dnia [...] Wojewoda Opolski wstrzymał z urzędu wykonanie w/w decyzji. Z treścią tej decyzji nie zgodzili się L. i W. F. W wywiedzionej do WSA w Opolu skardze wnosili o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Starosty [...]. Skarżący wnieśli ponadto o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Powyższemu rozstrzygnięciu zarzucili naruszenie przepisów procesowych art. 6, 7, 77 § 1, 80 oraz 107 K.p.a., a wyrażające się wydaniem decyzji bez istnienia ku temu prawdziwej podstawy prawnej, polegającej na niedokładnym i wybiórczym wyjaśnieniu stanu faktycznego, a także jasnego i klarownego wytłumaczenia na tle innych norm, dlaczego istnieje konieczność podjęcia takiej decyzji jak zaskarżona oraz niewłaściwą subsumcję poprzez błędne przyjęcie, że ustalony w sprawie stan faktyczny wyczerpuje hipotezę art. 124 ust. 1 do 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a które to uchybienie miało wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu podnieśli, iż wadliwie ustalony stan faktyczny sprawy spowodował sprzeczność z rzeczywistym stanem rzeczy, a mianowicie, że kable energetyczne od wielu lat znajdują się na ich działce. Przyjęta podstawa faktyczna pozostaje w zupełnym oderwaniu od oceny prawnej, jaką dokonał Sąd Okręgowy w Opolu w sprawie o wynagrodzenie z tytułu bezumownego korzystania z nieruchomości. Zdaniem skarżących wnioskodawca omijając prawo próbuje ex post decyzjami administracyjnymi wydanymi w trybie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami zalegalizować zaszłości związane z ułożeniem kabla energetycznego, a działanie takie jest niedopuszczalne. Wydanie zaskarżonych decyzji nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa, bowiem żaden przepis ustawy o gospodarce nieruchomościami nie stanowi podstawy prawnej do wydania decyzji zezwalającej na wejście na cudzy grunt. W ocenie skarżących analiza przepisu art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami wskazuje na to, że uprawnienie Starosty wymienione w tym przepisie dotyczy sytuacji mającej nastąpić w przyszłości, a nie już istniejącej w przypadku, tak jak to ma miejsce w przypadku skarżących. Właściwą, zatem drogą realizacji przedsięwzięcia objętego wnioskiem A w sytuacji, gdy właściciele działki nr B, na której zlokalizowane są kable energetyczne wymagające wymiany, a do której działki skarżący odmawiają dostępu jest wyłącznie skarga cywilnoprawna. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Opolski wniósł o jej oddalenie, w uzasadnieniu wskazując, że zasadnicze powody swojego rozstrzygnięcia przedstawił w uzasadnień zaskarżonej decyzji, a argumenty skarżących nie przekonują go do zmiany powyższego rozstrzygnięcia. Sąd Okręgowy w Opolu wyrokiem z dnia [...] zasądził od pozwanego - A S.A. we W. na rzecz skarżących kwotę 16641,71 zł tytułem bezumownego korzystania z nieruchomości. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, za powodami (skarżącymi w niniejszej sprawie), że kabel energetyczny należący do pozwanego (wnioskodawcy) zajmuje powierzchnię 103 m(2). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), kontrola działalności administracji publicznej przez sąd administracyjny sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z zasady, iż sąd administracyjny ocenia, czy zaskarżona decyzja jest zgodna prawem, wynika konsekwencja, co do tego, iż sąd ten rozważa prawo obowiązujące w dniu wydania decyzji, jak i stan sprawy istniejący na dzień wydania decyzji, badając prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Poza tym, zgodnie z art. 134 ustawy z dnia ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), a także innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Dokonując pod tym kątem oceny stanu faktycznego i prawnego niniejszej sprawy, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest ocena, pod względem zgodności z przepisami prawa, zaskarżonej decyzji Wojewody Opolskiego z dnia [...], którą utrzymano w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...], o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości gruntowej położonej w B., oznaczonej w operacie ewidencji gruntów jako działka nr B, obręb [...] o powierzchni 0,0909 ha, stanowiącej własność L. i W. F. poprzez udzielenie zezwolenia A Spółka Akcyjna we W., Rejonowi Dystrybucji B. na wykonanie prac związanych z ułożeniem kabla SN-15 kV do istniejącej stacji transformatorowej położonej na działce D, w sposób przedstawiony na mapie zasadniczej do celów projektowych (kolor żółty), stanowiącej załącznik do decyzji oraz zgodnie z projektem technicznym. Jako materialnoprawną podstawę decyzji administracyjnych zezwalających na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości organy obu instancji wskazały przepisy art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (j.t. Dz.U. z 2004r., Nr 261, poz.2603 ze zm., zwanej dalej ustawą). Na wstępie podkreślić należy, że prawo własności jest w Rzeczpospolitej Polskiej chronione konstytucyjnie (art. 21 ust. 1 Konstytucji RP oraz przepisy Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności). Powyższe nie oznacza jednak, że jest ono prawem absolutnym i bezwzględnym. Konstytucja RP dopuszcza, bowiem w art. 64 ust. 1 możliwość ograniczenia praw właścicielskich, tyle, że w drodze ustawy i w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności, a więc z poszanowaniem zasady proporcjonalności tj. zakazem nadmiernej – w stosunku do chronionej wartości- ingerencji w sferę praw i wolności. Z istoty prawa własności wynika możliwość szerokiego korzystania z nieruchomości. Zakres tej swobody został określony w art. 140 Kodeksu cywilnego, który wskazuje, że w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może z wyłączeniem innych osób korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa. W tych samych granicach właściciel może rzeczą rozporządzać. A zatem zarówno Konstytucja, jak i Kodeks cywilny, który w sposób szczegółowy reguluje zakres prawa własności wprowadza ustawowe ograniczenia prawa własności. Ograniczenia takie wprowadzają także przepisy szeregu ustawy m.in. przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z 2003r., czy też przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami, która to ustawa jest jedną z ustaw szczególnych regulujących sposób wykonywania i korzystania z własności zgodnie z interesem powszechny. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 12 stycznia 2000r., P 11/98, OTK 2000, nr 1, poz. 3, uznał, że warunkiem dopuszczalności każdego ustawowego ograniczenia praw i wolności jednostki jest istnienie konieczności takiego ograniczenia, bez którego przy użyciu środków mniej uciążliwych dla obywatela i słabiej ingerujących w sferę jego praw i wolności nie można osiągnąć założonego celu. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy przypomnieć należy, iż inwestor A S.A. we W. wystąpił do Starosty [...] o wydanie decyzji w przedmiocie udostępnienia działki o nr ewid. B, stanowiącej własność L. i W. F., w celu wykonania prac związanych z ułożeniem kabla SN-15 kV przechodzącego przez w/w nieruchomość na długości 9m do istniejącej stacji transformatorowej C "[...]", która to stacja znajduje się na wydzielonej działce o nr ewid. D. We wniosku inwestor wyraźnie podkreślił, iż na etapie projektowania, zgodnie z propozycją właścicieli działki, zmianie uległa trasa linii kablowej, która poprzednio przebiegała przez działkę nr ewid. B na dłuższym odcinku. Również z pisma inwestora z dnia 15 lutego 2007r.,nr [...], kierowanego do skarżących tuż przed złożeniem wniosku o wydanie decyzji, wynika jednoznacznie, że wolą wnioskodawcy (inwestora) jest ułożenie nowego kabla energetycznego o mocy 15 kV. Pismo zaś wnioskodawcy do skarżących datowane na dzień 17 stycznia 2007r. wskazuje na to, że wnioskodawca zwracał się do skarżących o wyrażenie zgody na ułożenie kabla 15 kV po nowej trasie, którą zaproponował właściciel działki nr ewid B (skarżący), na odcinku około 9m. Sąd Okręgowego w uzasadnieniu do wyroku z dnia [...] przyjął, zaś za powodami (skarżącymi w niniejszej sprawie), że kabel energetyczny, ułożony poprzednio na gruncie należącym do powodów (skarżących) zajmuje powierzchnię 103 m(2). Powyższe prowadzić, musiało do jedynego logicznego wniosku, że przebieg "starego kabla" był inny i zajmował znacznie większą powierzchnię niż ta, która objęta jest obecnym wnioskiem. Powyższe, zatem uprawniało organy obu instancji do przyjęcia, że skoro nowy kabel energetyczny o mocy 15 kV ma być poprowadzony do stacji transformatorowej nową trasą, znacznie krótszą, to zastosowania w sprawie nie znajduje norma zawarta w art. 124 ust. 6 ustawy, lecz w art. 124 ust. 1 ustawy. W doktrynie zwraca się uwagę na to, że intencją ustawodawcy w przypadku konserwacji i usuwania awarii przewodów i urządzeń było zapewnienie szybkiego i sprawnego przeprowadzenia czynności związanych z konserwacją i usuwaniem awarii. Konserwacja zaś to utrzymanie czegoś w dobrym stanie, dbanie o coś, pielęgnowanie czegoś w celu zabezpieczenia przed szybkim zużyciem, zniszczeniem lub zepsuciem (por. Słownik Języka Polskiego PWN). Całkowita zatem wymiana kabli i to przeprowadzona w ten sposób, że mają one być ułożone według nowej trasy, uzasadniało uznanie, że wnioskowane przez A prace miały przymiot "nowości", a zapadłe decyzje regulowały przyszły stan. Art. 124 ust. 1 ustawy stanowi bowiem, że Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z przepisu powyższego wynika, że w sytuacji, gdy inwestor realizujący cele publiczne na nieruchomościach nie stanowiących jego własności nie uzyska zgody właścicieli poszczególnych działek na wykonanie prac, o których mowa w art. 124 ust. 1 ustawy, może zgodnie z art. 124 ust. 2 wystąpić do organu administracji publicznej o wydanie zezwolenia na ograniczającego sposób korzystania z nieruchomości. Decyzja wydana w trybie art. 124 ustawy zastępuje zgodę właściciela na wejście na jego teren. Zgodzić należy się również z organami administracji publicznej, że przesłankami materialnoprawnymi związanymi z możliwości zastosowania przepisu art. 124 ust. 1 ustawy są po pierwsze realizacja inwestycji celu publicznego, niezbędność inwestycji na ten cel, niemożność ograniczenia prawa własności w drodze umowy cywilnej. Legalną definicję pojęcia inwestycji celu publicznego zawiera art. 6 ustawy. W punkcie 2 tegoż artykułu ustawodawca w sposób jasny i wyraźny dokonał wyliczenia, w którym stwierdził, że celem publicznym w rozumieniu ustawy jest budowa i utrzymanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Ułożenie zatem kabla energetycznego do istniejącej stacji transformatorowej, w celu poprawy zasilania energetycznego budynków mieszkalnych i usługowych jest realizacją inwestycji celu publicznego, gdyż zaspakajać będzie potrzeby społeczności lokalnej. Zasadnie także organy uznały, iż ze względu na usytuowanie stacji transformatorowej na działce o nr ewid. D, która to działka stanowi własność wnioskodawcy, a która ze wszystkich stron otoczona jest działką skarżących, powoduje, że brak jest możliwości poprowadzenia nowego kabla energetycznego przez inne nieruchomości, a zatem jest nieruchomością niezbędną dla tej inwestycji. W sprawie zaistniała także przesłanka związana z niemożnością ograniczenia prawa własności skarżących w drodze umowy cywilnej. Powyższe wynika z faktu braku zgody skarżących na wykonanie inwestycji i nie zawarciu umowy, po przeprowadzeniu rokowań w tym zakresie. Skarżący, pomimo zwracania się przez inwestora o udostępnienie nieruchomości w celu ułożenia nowego kabla energetycznego na ich działce, po krótszej trasie, która to trasa została zaproponowana przez samych skarżących i przyjęta przez wnioskodawcę, nie tylko nie zawarli umowy cywilnej w tym zakresie, ale także nie wyrazili zgody na wykonanie wspomnianych robót. O bezskuteczności prowadzonych rokowań świadczy także treść pisma skarżącego z dnia 20 maja 2007r. kierowanego do organu I instancji, wraz z załącznikami, a także wywody skargi (s.7 skargi). Spełniona została również przesłanka dopuszczalności ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości w przypadku jej zgodności z planem miejscowym. Organy rozważając stopień uciążliwości dla skarżących tej inwestycji zasadnie przyjęły, że obciążenie to nie ogranicza w znacznym stopniu wykonywania prawa własności przez skarżących, jak również i nie wpływa znacząco na możliwość zagospodarowania nieruchomości. Poza tym, na co wskazywano powyżej, kabel energetyczny ułożony ma być po nowej, krótszej trasie, a założonego celu związanego z jego ułożeniem i podłączeniem do istniejącej stacji trafo nie można osiągnąć w inny sposób, chociażby poprzez jego ułożenie w liniach rozgraniczających drogi. W związku z podnoszonym przez skarżącym zarzutem, że zapadłe decyzje mają ex post legalizować zaszłości związane z wcześniejszym ułożeniem prawdopodobnie w latach 70-tych XX wieku kabla, po innej dłuższej trasie zgodzić należy się ze skarżącymi, że taka decyzja organu byłaby decyzją naruszającą przepis art. 124 ust. 1 ustawy. W piśmiennictwie nie budzi wątpliwości to, iż wydanie ex post decyzji w trybie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, która miałaby legalizować zaszłości dotyczące faktycznego ułożenia przewodów do przesyłu energii elektrycznej, płynów pary czy gazów jest niedopuszczalna. Jednakże w niniejszej sprawie inwestor wystąpił z wnioskiem o wyrażenie zgody na ułożenie nowego kabla i to po nowej trasie – krótszej trasie (por. treść wniosku z 16 marca 2007r.). Zatem w tym przypadku nie możliwym jest przyjęcie, na co zwracano uwagę już wyżej, że w istocie doszło do legalizacji zaszłości związanej z faktycznym ułożeniem kabla energetycznego, bez uprzedniej decyzji organu lub zgody poprzedniego właściciela. Podkreślić należy jeszcze raz, że ułożenie nowego kabla o nowym jego przebieg przez działkę skarżących oznacza, że jest to odmienna inwestycja, nowa rodzajowo. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.