II SAB/Op 1/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Cisyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Janowska Sędzia WSA Grażyna Jeżewska Protokolant St. sekretarz sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi E. G. na bezczynność Rektora Uniwersytetu Opolskiego w przedmiocie informacji publicznej 1) zobowiązuje Rektora Uniwersytetu Opolskiego do wydania aktu lub dokonania czynności załatwiających wniosek E. G. z dnia 25 sierpnia 2014 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku, 2) stwierdza, że bezczynność określona w punkcie 1 wyroku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3) wymierza Rektorowi Uniwersytetu Opolskiego grzywnę w wysokości 300 (trzysta) złotych, 4) zasądza od Rektora Uniwersytetu Opolskiego na rzecz skarżącej E. G. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie przez E. G. jest bezczynność Rektora Uniwersytetu Opolskiego w udostępnieniu informacji publicznej dotyczącej wyniku konkursu na stanowisko adiunkta. Skarga złożona została w następującym stanie faktycznym: Wnioskiem z dnia 25 sierpnia 2014 r. E. G., powołując się na ustawę o dostępie do informacji publicznej wystąpiła do Rektora Uniwersytetu Opolskiego o udzielenie informacji o wyniku konkursu na stanowisko Adiunkta w Instytucie Matematyki i Informatyki (w dyscyplinie matematyka) U.O. poprzez wydanie kopii następujących dokumentów: 1) listy kandydatów (dane wrażliwe mogą być zakreślone), ich kwalifikacji zawodowych (tj. kopie dyplomu, itp.) i listy publikacji, listy referencyjne; 2) protokołów komisji kwalifikacyjnej konkursu i Rady Wydziału w sprawie rozstrzygnięcia konkursu. We wniosku podała, że po żądane dokumenty zgłosi się osobiście w wyznaczonym terminie. Wniosła również o wydanie jej dokumentów, jakie złożyła w ramach konkursu. Pismem z dnia 5 listopada 2014 r. E. G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na bezczynność Rektora Uniwersytetu Opolskiego w przedmiocie nieudzielenia w terminie informacji publicznej, zarzucając naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 1 i art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r. poz. 782 ), zwanej dalej ustawą, poprzez nieudzielenie informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z dnia 25 sierpnia 2014 r. Jednocześnie wniosła o: zobowiązanie Rektora do dokonania czynności zgodnie z jej wnioskiem (w zakresie punktu 1 i 2); zasądzenie kosztów postępowania; stwierdzenie, iż bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; wymierzenie grzywny. W uzasadnieniu skargi podała, że do dnia złożenia skargi nie został wykonany jej wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Wskazała, że przed wniesieniem skargi kontaktowała się z Rektorem, a nadto odbyło się spotkanie w ramach, którego udostępniono jej opinię prawną, z której wynikało, iż zdaniem Rektora nie ma możliwości wykonania wniosku skarżącej, ze względu na art. 61 ust. 3 Konstytucji i art. 5 ust. 2 ustawy. Uznała, że nawet jeżeli błędnie Rektor przyjął, iż zachodzą przesłanki wyłączenia jawności to istnieje obowiązek wydania decyzji odmawiającej udostępnienia informacji - art. 16 ust. 1 i 2 ustawy. Podkreśliła, że podmiot zobowiązywany nie wykonał żadnej czynności, która prowadziłaby do dokonania czynności przewidzianych w ustawie. W odpowiedzi na skargę Rektor Uniwersytetu Opolskiego, zwany dalej także organem, wniósł o oddalenie skargi w całości. W uzasadnieniu podał, iż skarżącej nie zostały udzielone informacje dotyczące listy kandydatów, ich kwalifikacji zawodowych, listy publikacji i listów referencyjnych, ponieważ zawierają one dane osobowe, które mogą być publicznie udostępniane na podstawie odrębnych przepisów, w tym art. 61 ust. 3 Konstytucji, art. 1 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych. Dane te są także chronione art. 5 ust. 2 ustawy. Również protokoły komisji kwalifikacyjnej konkursu Rady Wydziału w sprawie rozstrzygnięcia konkursu nie mogły zostać udostępnione, ponieważ posiedzenie komisji prowadzone było w trybie tajnym, ze względu na ochronę danych osobowych oraz prywatność osób biorących udział w konkursie na ww. stanowisko. Organ zaznaczył, że prawo do dostępu do informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego i podlega ustawowym ograniczeniom. Dodał też, iż wskazywany przez skarżącą przepis art. 61 ust. 2 Konstytucji RP - nie ma w tej sprawie zastosowania, bowiem organy Uczelni nie pochodzą z powszechnych wyborów. Pismem z dnia 22 stycznia 2015 r. (data wpływu 27 stycznia 2015 r.) Stowarzyszenie A w [...] wniosło o dopuszczenie do udziału w sprawie ze skargi E. G. w charakterze uczestnika postępowania. Uzasadniając wniosek wskazano na cel działania oraz przedmiot działalności statutowej. Stowarzyszenie poparło stanowisko skarżącej, które zostało wyrażone w skardze na bezczynność Rektora. Zaakcentowało, iż w przedmiotowej sprawie wniosek nie został załatwiony w przypisanej formie ustawowej, tj. dokonania czynności lub wydania decyzji odmownej. Na tę okoliczność Stowarzyszenie przywołało orzecznictwo sądowoadministracyjne. Na rozprawie sądowej skarżąca oświadczyła, że otrzymała ww. wniosek i popiera żądanie Stowarzyszenia. Sąd postanowił - na podstawie art. 33 § 2 P.p.s.a. - dopuścić do udziału w sprawie Stowarzyszenie A w [...] w charakterze uczestnika postępowania. Skarżąca podtrzymała skargę i zarzuty w niej zawarte. Podała, że podejrzewa, iż warunki konkursu mogły nie zostać w tym przypadku dochowane przez osobę wyłonioną na stanowisko adiunkta. Jej zdaniem, brak udostępnienia informacji świadczy o nierównym traktowaniu kandydatów. W jej ocenie, konkurs przeprowadzany jest pod kątem konkretnej osoby. Oświadczyła, że nie otrzymała żadnego dokumentu, o który wnosiła we wniosku. Nie otrzymała również żadnej decyzji w związku z jej żądaniem. Ponadto, przychyliła się do stanowiska zawartego w uzasadnieniu wniosku uczestnika postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Na zasadzie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 a. Bezczynność organu administracji publicznej w zakresie dostępu do informacji publicznej - w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 782), zwanej dalej także ustawą - zachodzi wówczas, gdy organ zobligowany jest udzielić informacji publicznej, a jej nie udziela i nie wydaje stosownej decyzji o odmowie udostępnienia takiej informacji. W przypadku natomiast, gdy informacja o jaką ubiega się zainteresowany nie ma charakteru informacji publicznej, organ nie pozostaje w zwłoce w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Dlatego, aby można było mówić o bezczynności podmiotu zobowiązanego należy przede wszystkim stwierdzić, iż ciąży na nim wynikający z przepisów prawa obowiązek wszczęcia postępowania i podjęcia w nim stosownego rozstrzygnięcia (stosownej czynności), a dopiero później, iż obowiązku tego, w nakazanym prawem terminie, nie wypełnił. W razie wniesienia skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. W przypadku, gdy organ uznaje, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, sąd zobligowany jest do rozpoznania wniesionej skargi i rozstrzygnięcia, czy rzeczywiście wnioskodawca może domagać się udostępnienia interesujących go danych. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie lub inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu (podmiotu zobowiązanego), że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana, wyrażającym się np. w odmowie wydania decyzji w związku z błędnym przekonaniem, że załatwienie sprawy nie wymaga jej wydania (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2011 r., s. 109-110; wyrok WSA w Warszawie z 12 kwietnia 2007 r., II SAB/Wa 71/06, LEX nr 334271). Natomiast w sprawie ze skargi na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej sąd administracyjny musi ocenić, jakie działania organ podjął w celu załatwienia wniosku, czy dokonał tego w prawem wymaganej formie, a jeśli udzielił żądanej informacji, czy została ona udzielona w pełni, a więc czy wywiązał się ze wszystkich obowiązków nałożonych ustawą (por. wyrok NSA z 17 kwietnia 2013 r., I OSK 3109/12, LEX nr 1368964). W świetle art. 149 P.p.s.a., niewątpliwie celem skargi na bezczynność jest doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub dokonania wynikającej z przepisów prawa czynności w sprawie wszczętej żądaniem strony. Z treści powyższego przepisu wynika więc a contrario, że niewykonanie przez organ tego obowiązku uzasadnia uwzględnienie skargi. Przy czym Sąd, zobowiązując organ do działania, nie przesądza jednocześnie o sposobie załatwienia wniosku. W kwestii dopuszczalności skargi dodać jeszcze należy, że wniesienie skargi na bezczynność organów nie zostało przez ustawodawcę ograniczone żadnym terminem. Ponadto, skarga na bezczynność w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie jest bezczynność Rektora Uniwersytetu Opolskiego w zakresie udostępnienia informacji publicznej w związku z wnioskiem skarżącej z dnia 25 sierpnia 2014 r., przy czym skarżąca stoi na stanowisku, że żądane informacje stanowią informację publiczną. Organ w odpowiedzi na skargę przyznaje, że skarżącej nie zostały udzielone wnioskowane informacje, ponieważ zawierają dane osobowe, które chronione są przepisem art. 5 ust. 2 ustawy. Dlatego też, w tej sprawie w pierwszej kolejności odnieść należy się do kwestii, czy wskazane we wniosku skarżącej informacje stanowią więc informację publiczną, w związku z tym, czy Rektor Uniwersytetu Opolskiego zobowiązany był - na mocy omawianej ustawy - do jej udzielenia. Stwierdzić trzeba, że Uniwersytet Opolski jest uczelnią publiczną w rozumieniu ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2012 r, poz. 572, z późn. zm.), a zgodnie z art. 66 ust. 1 tej ustawy, rektor kieruje działalnością uczelni i reprezentuje ją na zewnątrz, jest przełożonym pracowników, studentów i doktorantów uczelni. Przepis art. 15 ust. 1 powyższej ustawy stanowi, że władze publiczne, zapewniają uczelniom publicznym środki finansowe niezbędne do wykonywania ich zadań. W tym miejscu dostrzec trzeba, że krąg podmiotów zobligowanych do udzielenia informacji publicznej, wskazany w art. 4 ust. 1 ustawy, nie jest ograniczony wyłącznie do podmiotów mieszczących się w pojęciu administracji w sensie organizacyjnym. Ustawodawca stworzył w tym przepisie katalog podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, który nie jest zamkniętym katalogiem, z uwagi na użycie w tym przepisie zwrotu "w szczególności". Podmioty te można w zasadzie podzielić na dwie zasadnicze kategorie, tj. na władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Przy czym termin "zadania publiczne" jest pojęciem szerszym od terminu "zadania władzy publicznej" (por. wyrok NSA z 18 sierpnia 2010 r., I OSK 851/10, LEX nr 737513). Z mocy przepisu art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są nie tylko władze publiczne, ale również inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Rektor uczelni publicznej (uniwersytetu) jest podmiotem reprezentującym jednostkę realizującą zadania publiczne w zakresie oświaty i nauki, dysponuje też funduszami publicznymi, a zatem jest podmiotem zobligowanym do udzielenia informacji jakie są w jego posiadaniu, a mają charakter informacji publicznej - art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy. Zgodnie z art. 1 ust. 1 omawianej ustawy, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Tę ogólną definicję ustawodawca doprecyzował w art. 6 ust. 1 tej ustawy, wymieniając rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych, czyniąc to przy tym w sposób otwarty, poprzez użycie zwrotu "w szczególności". Ponadto, przepisy tej ustawy stanowią konkretyzację konstytucyjnego prawa, wynikającego z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, gwarantującego prawo obywatela do uzyskiwania informacji m.in. o działalności organów oraz podmiotów wykonujących zadania publiczne i osób pełniących funkcje publiczne. Na tle tych unormowań pojęcie "informacja publiczna" powinno być rozumiane szeroko. W orzecznictwie i literaturze powszechnie aprobowany jest pogląd, który należy w pełni podzielić, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone (por. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wyd. TNOiK, Toruń 2002, s. 28 i powołane tam wyroki NSA: z 30 października 2002 r., II SA 181/02; z 20 października 2002 r., II SA 1956/02, LEX nr 78062 oraz z 30 października 2002 r., II SA 2036-2037/02). W myśl art. 14 ust. 1 ustawy, udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia w sposób i w formie przewidzianej we wniosku, a wówczas to podmiot obowiązany do udostępnienia postępuje w sposób przewidziany w art. 14 ust. 2 ustawy. Nie budzi przy tym wątpliwości interpretacyjnych to, że udostępnienie informacji publicznej następuje w drodze czynności materialnotechnicznej, natomiast odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 ustawy, następują - w myśl art. 16 ust. 1 ustawy - w drodze decyzji administracyjnej według reguł kodeksu postępowania administracyjnego. Jeżeli podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej żądaną informacją nie dysponuje, powinien wówczas powiadomić o tym wnioskodawcę pisemnie. Podobnie winien zachować się organ, gdy żądana informacja nie jest informacją publiczną. W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje wydanie decyzji administracyjnej tylko wtedy, gdy organ odmawia ujawnienia jakiegoś faktu lub dokumentu, bądź w trybie przewidzianym w art. 14 ust. 2, w sytuacji gdy ma do czynienia z informacją publiczną w rozumieniu przepisów ustawy. Natomiast, gdy żądana informacja nie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy, to dopuszczalną i właściwą formą odniesienia się do wniosku o udostępnienie takiej informacji jest pismo zawiadamiające wnioskodawcę o braku możliwości zastosowania przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z kolei formą obrony swojego stanowiska dla wnioskodawcy w takiej sytuacji jest skarga na bezczynność organu (por. postanowienie NSA z 18 marca 2010 r., I OSK 405/10, LEX nr 606370). Dokonując rozważań w niniejszej sprawie podnieść należy, że ustawodawca w przepisie art. 118a ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, nałożył obowiązek na uczelnie publiczne, przeprowadzenia otwartego konkursu w celu zatrudnienia pracowników naukowo-dydaktycznych i naukowych, o których mowa w art. 110, w tym adiunkta (pkt 4). Ta forma "otwartego konkursu" powoduje, iż dokumenty związane z przeprowadzeniem i wynikiem konkursu, w celu realizacji zadań uczelni publicznej stanowią informację publiczną. Informacja publiczna dotyczy bowiem sfery faktów. Jest nią treść dokumentów i ocen dokonywanych przez podmiot realizujący zadania publiczne, do których należy zaliczyć również i te związane z przeprowadzeniem otwartego konkursu, w celu zatrudnienia pracowników naukowo-dydaktycznych i naukowych, wymienionych w art. 110 ust. 1 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym. W świetle przywołanych wyżej unormowań uznać należy, że informacja dotycząca wyniku konkursu na stanowisko adiunkta w uczelni publicznej jest informacją publiczną, co wydaje się potwierdzać także wymóg zamieszczenia na stronach internetowych informacji o konkursie - art. 118a ust. 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym. Przypomnieć należy, że skarżąca w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej wnioskowała do organu - Rektora Uniwersytetu Opolskiego - o udzielenie informacji o wyniku konkursu na stanowisko Adiunkta w Instytucie Matematyki i Informatyki (w dyscyplinie matematyka) U.O. poprzez wydanie kopii następujących dokumentów: 1) listy kandydatów (dane wrażliwe mogą być zakreślone), ich kwalifikacji zawodowych (tj. kopie dyplomu, itp.) i listy publikacji, listy referencyjne; 2) protokołów komisji kwalifikacyjnej konkursu i Rady Wydziału w sprawie rozstrzygnięcia konkursu. Złożenie zatem wniosku o udostępnienie informacji publicznej do podmiotu wymienionego w art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy, wywołuje obowiązek działania, o którym mowa w art. 13 ust. 1 i 2 ustawy, i w terminie tam zakreślonym, a także zgodnie z art. 14 ust. 2, do ewentualnego poinformowania wnioskodawcy o braku możliwości udostępnienia informacji w żądanej (wskazanej wnioskiem) formie oraz do dalszych działań, zgodnie z art. 14 ust. 2 ustawy. Zatem konsekwencją uznania, że żądana informacja ma charakter informacji publicznej, jest obowiązek organu albo udostępnić informację publiczną zgodnie z wnioskiem (art. 10) albo odmówić jej udostępnienia (w całości bądź w części), co jednak musi przybrać formę decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1). Bezsprzecznie, sporny wniosek skarżącej posiada charakter wniosku o udostępnienie informacji publicznej, bowiem taką wolę skarżąca ujawniła w sposób, który jednoznacznie pozwala organowi na zastosowanie trybu określonego w ustawie o dostępie do informacji publicznej. W rozpoznawanej sprawie organ, po otrzymaniu wniosku skarżącej, wbrew przywołanym powyżej regulacjom, nie podjął żadnych czynności mających na celu realizację obowiązku według tej ustawy. Nie wydał też żadnej decyzji w następstwie żądania skarżącej. Oznacza to, że organ (Rektor U.O.) pozostawał w bezczynności w związku z wnioskiem skarżącej o udzielenie informacji publicznej. W niniejszej sprawie na powyższą ocenę nie ma również wpływu podnoszona przez organ w odpowiedzi na skargę okoliczność, że dane, o jakie wnioskowała skarżąca podlegają wyłączeniu na zasadzie art. 5 ust. 2 ustaw, gdyż - zdaniem organu - są to dane osobowe, które są chronione. Także powołanie się przez organ w odpowiedzi na skargę na przepisy o ochronie danych osobowych, nie niweczy stanu bezczynności. Jeżeli podmiot wymieniony w art. 4 ust. 1 ustawy uzna, że dane, o które udostępnienie wnioskuje zainteresowana podlegają ograniczeniu ze względu na prywatność osób fizycznych (np. uczestników konkursu), to wówczas adresat wniosku o udostępnienie informacji publicznej - powodując się na przepis art. 5 ust. 2 ustawy, winien wydać decyzję odmawiającą udostępnienia informacji - art. 16 tej ustawy. Z bezczynnością na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej mamy do czynienia nie tylko wtedy, gdy adresat wniosku milczy, ale także wówczas, gdy odmawia takiej informacji w nieprzewidzianej do tej czynności formie prawnej. Wyjaśnić należy, co zostało już wcześniej odnotowane, że Sąd nie przesądza, iż żądana przez skarżącą informacja winna być udzielona (w całości lub w części). Jednakże zwraca uwagę, że w przypadku zaistnienia ustawowych ograniczeń dostępu do informacji, niezbędne jest załatwienie wniosku zgodnie z opisanymi wyżej wymogami określonymi w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Raz jeszcze podkreślić przyjdzie, że jeżeli wola osoby korzystającej z prawa dostępu do informacji publicznej została wyraźnie wyrażona, to organ, do którego skierowano wniosek ma obowiązek jego rozpatrzenia w trybie i na warunkach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. W świetle powyższego Sąd stwierdził, że wniosek skarżącej z dnia 25 sierpnia 2014 r. nie został załatwiony, a Rektor U.O. - adresat wniosku - pozostawał w bezczynności, nie spełniając wymagań ustawy regulującej sposób załatwiania wniosku o udostępnienie informacji publicznej, w sytuacji, gdy żądanymi informacjami dysponuje. Stąd, w punkcie 1 sentencji wyroku zobowiązano Rektora Uniwersytetu Opolskiego do wydania aktu lub dokonania czynności załatwiających wniosek skarżącej z dnia 25 sierpnia 2014 r., w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku. Z kolei, realizując dyspozycje przepisu art. 149 § 1 zdanie drugie P.p.s.a., tj. stopień naruszenia prawa w związku z zaistniałą bezczynnością, Sąd stwierdził, iż bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ustawodawca w art. 13 ust. 1 omawianej ustawy wskazał, że udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni. Wspomniany termin został wielokrotnie przekroczony w niniejszej sprawie. Wniosek skarżącej z dnia 25 sierpnia 2014 r., do dnia wydania niniejszego wyroku nie został załatwiony w terminie ani też w sposób przewidziany przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. W konsekwencji uchybienie terminowi rozpoznania wniosku, spowodowane bezczynnością organu było nadmierne, co pozwoliło ocenić je w kategoriach rażącego naruszenia prawa, oznaczającego wadliwość kwalifikowaną. Zgodnie ze słownikowym znaczeniem tego pojęcia "rażące" to: ponad miarę, niewątpliwe, wyraźne, oczywiste. W niniejszej sprawie bezczynność organu polegała na jego milczeniu wobec wniosku skarżącej i dlatego w punkcie 2 sentencji wyroku Sąd stwierdził, że bezczynność Rektora Uniwersytetu Opolskiego miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Okoliczność ta zadecydowała o nałożeniu grzywny - w punkcie 3 sentencji wyroku - na podmiot zobowiązany, na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. Przy czym, Sąd uznając, że wysokość grzywny ma stanowić sankcję za spowodowany stan bezczynności oraz być środkiem zapobiegającym podobnym działaniom organu w przyszłości, ocenił, że wysokość wymierzonej grzywny jest adekwatna do wskazanych celów, jakie ma realizować. Orzeczenie o kosztach zawarte w punkcie 4 sentencji wyroku oparto o przepis art. 200 P.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty składa się kwota 100 zł wpisu sądowego od skargi. Mając na względzie powyższe Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.