II SAB/Op 10/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Sachanbińska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędzia WSA Ewa Janowska Protokolant: Sekretarz sądowy Agnieszka Jurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17stycznia 2008 r. sprawy ze skargi D. A. na bezczynność Prezydenta Miasta (...) w przedmiocie wykreślenia adnotacji o zastawie rejestrowym oddala skargę. W dniu 9 lutego 2007 r. D. A. złożył w Urzędzie Miasta [...] "interwencję" w sprawie odmowy wykreślenia z dowodu rejestracyjnego adnotacji o ustanowionym zastawie rejestrowym na rzecz [...], pomimo przedłożenia zaświadczenia Sądu Rejonowego w K. z dnia 28 grudnia 2006 r. o wykreśleniu zastawu rejestrowego. W odpowiedzi na tę interwencję Zastępca Prezydenta Miasta [...], działający z upoważnienia Prezydenta, pismem z dnia 19 lutego 2007 r. poinformował D. A., iż nie przedłożył on dokumentu, na podstawie którego można dokonać czynności skreślenia adnotacji o ustanowionym zastawie w dowodzie rejestracyjnym. Zgodnie z wymogami § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 czerwca 2004 r. w sprawie trybu dokonywania w dowodach rejestracyjnych pojazdów mechanicznych adnotacji o ustanowieniu zastawu rejestrowego (Dz. U. Nr 145, poz. 152), czynności takie są dokonywane na podstawie odpisu prawomocnego postanowienia sądu prowadzącego rejestr zastawów, o wykreśleniu zastawu rejestrowego na pojeździe z rejestru zastawów, bądź pisemnej informacji o wykreśleniu zastawu rejestrowego pod danym numerem pozycji rejestru zastawów wraz z podaniem daty wykreślenia oraz nazwy sądu, który wydał postanowienie o wykreśleniu tego zastawu. Paragraf 2 ust. 1 cyt. rozporządzenia stanowi, iż pojęcie "informacja" należy rozumieć jako pisemną informację wydawaną na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 15 października 1997 r. w sprawie ustroju i organizacji centralnej informacji o zastawach rejestrowych. Za taką "informację" nie może być uznane posiadane przez stronę zaświadczenie Sądu Rejonowego w K. W pismach z 30 marca i 2 kwietnia 2007 r., skierowanych do Zastępcy Prezydenta oraz Prezydenta Miasta [...], D. A. zarzucił, iż wskazywane przez organ rozporządzenie jest "bublem legislacyjnym", sprzecznym z ustawą o ochronie danych osobowych. Posługuje się bowiem pojęciem "informacji", choć ta nie może funkcjonować samodzielnie, może być co najwyżej w czymś zawarta. Nadto podniósł, iż posiadany przez niego dokument, pochodzący od niezawisłego sądu, zawiera wszystkie dane wymagane przepisami, zatem niezrozumiałe jest odmowne załatwienie jego wniosku. Działania urzędników uznał za niezgodne z przepisami, zwłaszcza że zakwestionowano moc dowodową dokumentu sądowego. Generalnie, stanowisko organu uznał za wadliwe, domagał się wydania aktu, by móc się odwołać. W dniu 13 kwietnia 2007 r. Zastępca Prezydenta Miasta [...] wyjaśnił, że wykreślenie adnotacji z dowodu rejestracyjnego jest czynnością materialno-techniczną, która może być dokonana tylko w sytuacji przewidzianej prawem, a nie zgodnie z sugestią strony. W kolejnych pismach D. A. w dalszym ciągu kwestionował stanowisko organu w jego sprawie, które Prezydent Miasta [...] - w piśmie z dnia 21 maja 2007 r. - ponownie podtrzymał. Bezskuteczną okazała się też, złożona do Rady Miasta [...], skarga na działalność Prezydenta. W dniu 14 czerwca 2007 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skarga D. A. na bezczynność Prezydenta Miasta [...]. Skarżący podniósł, że organ nie wykonuje swych zadań, co w jego sytuacji polegało na niewykreśleniu adnotacji o zastawie w dowodzie rejestracyjnym. Nie przyjęto zaświadczenia Sądu Rejonowego w K., które spełnia wymogi ustawy z dnia 6 grudnia 1996 r. o zastawie rejestrowym oraz wydanego w jej wykonaniu rozporządzenia z dnia 14 czerwca 2004 r. W uzasadnieniu skargi D. A. zauważył, że zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego wszystko, co zostało urzędowo potwierdzone przez właściwy organ jest dowodem w sprawie i musi być uwzględnione. Sąd Rejonowy w K. Wydział XII Gospodarczy - Rejestr Zastawów, wydając skarżącemu zaświadczenie o wymaganej przepisami rozporządzenia treści wyczerpał procedurę, tym samym zakończył postępowanie. W świetle obowiązującego prawa skarżący nie ma potrzeby, ani obowiązku wnioskować do Sądu o odpis postanowienia z adnotacją "prawomocne". Logikę argumentacji skarżącego potwierdza treść pisma Prezesa SR w K. z dnia 8 maja 2007 r. mówiące o zróżnicowanej praktyce wydziałów komunikacji, z których część dokonuje tej czynności także w oparciu o zaświadczenie Sądu. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zaprezentowane w piśmie z dnia 2 lipca 2007 r., akcentując, iż także wedle Sądu Rejonowego w K. nie można dokonać wykreślenia adnotacji o ustanowionym zastawie na podstawie zaświadczenia przedstawionego przez D. A. Identyczne stanowisko zajął Zastępca Dyrektora Departamentu Dróg i Transportu Drogowego w Ministerstwie Transportu i Budownictwa. Jednocześnie nadmieniono, że zaświadczenie Sądu dołączone do skargi nie jest tym samym jakie skarżący przedłożył w dniu 9 lutego 2007r. w Wydziale Komunikacji. W pismach procesowych z dnia 6 i 20 lipca oraz z 22 sierpnia 2007 r. skarżący wyjaśnił, iż w przekazaniu skargi do Sądu skorzystał z pomocy Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie, jako podopieczny, lecz Ośrodek nie przesłał pisma za pośrednictwem Prezydenta Miasta [...], mimo takiej prośby. Dlatego też składa wniosek do Sądu, by jego skargę na bezczynność przekazać Prezydentowi Miasta [...] "celem ustosunkowania się do skargi bądź załatwienia sprawy bez orzeczenia sądowego", zwłaszcza że dołączył do skargi oryginał zaświadczenia SR w K., a dokument ten uznaje za kolejne wezwanie do dokonania czynności wynikających z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 czerwca 2004 r. Podniósł również , że skarga na bezczynność organu jest zasadna także z uwagi na fakt, że podważenie legalności przedłożonego przez niego dowodu winno nastąpić przy zastosowaniu art. 77 § 2 lub art. 76 § 3 K.p.a. W odpowiedzi na wezwanie Sądu dotyczące wyczerpania trybu zażaleniowego, przewidzianego w art. 37 K.p.a., skarżący przedłożył kserokopie pism kierowanych do Ministerstwa Infrastruktury i do Biura Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych wraz z uzyskanymi odpowiedziami. W trakcie rozprawy sądowej D. A. podtrzymał żądanie skargi i wywody w niej zawarte. Na pytanie Sądu oświadczył, iż nie cofa skargi i domaga się stwierdzenia bezczynności organu. Pełnomocnik Prezydenta Miasta [...] podtrzymała stanowisko wraz z jego argumentacją, zawarte w piśmie z dnia 2 lipca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skargę należało oddalić. Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Badając zasadność skargi na bezczynność organu administracji państwowej, przede wszystkim sprawdzenia wymaga, czy przedmiot żądania stanowi sprawę administracyjną rozstrzyganą w formie aktu (lub czynności), mieszczącą się w zakresie działania sądów administracyjnych. Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z treścią art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na bezczynność organu, którego obowiązkiem było załatwienie sprawy poprzez wydanie decyzji administracyjnej, postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty oraz postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach skarg na bezczynność organu, którego obowiązkiem było załatwienie sprawy poprzez podjęcie innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Z zaprezentowanych regulacji wynika zatem, iż właściwość Sądu rozciąga się na sytuacje, w których organy administracji publicznej nie podejmują nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. Przechodząc do badania przedmiotu niniejszej sprawy przypomnieć należy, iż złożony przez D. A. wniosek obejmował żądanie skreślenia w dowodzie rejestracyjnym, z rubryki "adnotacje urzędowe", adnotacji o zastawie rejestrowym, wpisanym w rejestrze zastawów pod pozycją rejestru nr [...]. Stosownie do treści § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 czerwca 2004 r. w sprawie trybu dokonywania w dowodach rejestracyjnych pojazdów mechanicznych adnotacji o ustanowieniu zastawu rejestrowego (Dz. U. Nr 145, poz. 1542), w sprawach tego rodzaju, w razie wygaśnięcia zastawu, organ rejestrujący pojazd, na wniosek właściciela pojazdu, skreśla adnotację, o której mowa w § 2, tj. o treści "Na pojeździe ustanowiony jest zastaw rejestrowy na rzecz..., wpisany pod numerem pozycji rejestru zastawów....", wpisując jednocześnie datę skreślenia oraz potwierdzając to skreślenie swoją pieczęcią i podpisem, albo też na wniosek właściciela wydaje nowy dowód rejestracyjny, unieważniając dotychczasowy, który pozostawia w aktach pojazdu. Zarówno do odnotowania, jak i do skreślenia zastawu w dowodzie rejestracyjnym pojazdu stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, ponieważ czynności te należą do postępowania administracyjnego w sprawie rejestracji pojazdu i są dokonywane przez organ administracyjny. W razie dokonania bezpodstawnego odnotowania stronie przysługuje ochrona prawna przed sądem powszechnym, w postępowaniu rejestrowym, a w szczególnej sytuacji w ramach powództwa o ustalenie, że zastaw nie istnieje. Orzeczenie sądu w tym przedmiocie stanowi dowód w postępowaniu administracyjnym (tak Z. Straus - Komentarz do art. 12 ustawy z dnia 6 grudnia 1996 r. o zastawie rejestrowym i rejestrze pojazdów). Zauważyć należy, że treść art. 12 ustawy z dnia 6 grudnia 1996 r. o zastawie rejestrowym i rejestrze zastawów (Dz. U. Nr 149, poz. 703 ze zm.) przewiduje wprawdzie, że ustanowienie zastawu rejestrowego podlega ujawnieniu w dowodzie rejestracyjnym pojazdu, jednakże znaczenia tego wpisu nie można porównać ze skutkami wpisu do rejestru zastawów, który to wpis ma charakter konstytutywny. Z kolei, niezamieszczenie w dowodzie rejestracyjnym pojazdu mechanicznego adnotacji o ustanowieniu zastawu rejestrowego nie ma znaczenia dla oceny skuteczności tego zastawu. Podkreślenia wymaga, że komentowana "adnotacja" ma jedynie charakter informacyjny, a jej brak - w świetle art. 38 powołanej ustawy - nie przesądza o istnieniu lub nieistnieniu zastawu rejestrowego (por. wyrok SN z 10 marca 2005 r., III CK 369/04, LEX nr 175999). Taki sam skutek należy przypisać czynności technicznej skreślenia adnotacji o ustanowionym zastawie, analogicznie - jak Sąd wskazał już powyżej - charakter konstytutywny ma tu bowiem prawomocne postanowienie sądu prowadzącego rejestr zastawów, o wykreśleniu zastawu rejestrowego na pojeździe z rejestru zastawów. Skarga na bezczynność będąca przedmiotem rozpoznania niniejszej sprawy dotyczy zatem niepodjęcia przez organ administracji czynności z zakresu administracji publicznej. Przechodząc do badania warunków formalnych dopuszczalności skargi, wskazać trzeba, iż ustawodawca nie przewidział żadnych środków zaskarżenia co do czynności skreślenia adnotacji o zastawie rejestrowym, zatem wnoszący skargę nie miał możliwości zastosowania takich środków jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (Sąd wadliwie wezwał skarżącego do wykazania wyczerpania trybu zażaleniowego przewidzianego w art. 37 K.p.a., wezwanie to jednak pozostało bez wpływu na dalsze rozpoznanie sprawy). Dla jasności zauważyć należy, że przepis art. 52 § 3 P.p.s.a. stanowiący, że jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia, skargę można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa, w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności, dotyczy jedynie skarg na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a P.p.s.a. i nie znajduje zastosowania do skarg na bezczynność. Skonstatować zatem należy, iż w niniejszej sprawie skarżącemu nie przysługiwały żadne środki zaskarżenia, z których był zobowiązany skorzystać przed wniesieniem skargi do Sądu. Nie był również zobowiązany do wzywania organu do usunięcia naruszenia prawa. Przechodząc do dalszego badania spełnienia warunków formalnych odnotowania wymaga, iż przepis art. 53 P.p.s.a. określa terminy do wniesienia skargi. Wedle tej regulacji, skargę na decyzje i postanowienia wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia (decyzji lub postanowienia), skargę na innego rodzaju akty lub czynności wnosi się w terminie trzydziestu dni od doręczenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa a jeżeli organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie - w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Jak wynika z treści powołanego wyżej przepisu terminy te nie dotyczą jednak skargi na bezczynność, zatem można ją wnieść do czasu załatwienia sprawy przez właściwy organ administracji publicznej poprzez wydanie decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcia czynności. Z uwagi na powyższe, poza badaniem Sądu pozostawała w niniejszej sprawie kwestia terminu w jakim została wniesiona przez skarżącego skarga na bezczynność. Ustalenia poczynione w powyższym zakresie pozwoliły Sądowi przejść do merytorycznej oceny złożonej skargi. Na wstępie należy poczynić kilka uwag dotyczących zagadnienia bezczynności. Otóż, z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności. W przypadku skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Dla porządku można również wskazać, że wniesienie skargi na bezczynność jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania danego aktu (tak J. P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz.", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, s. 28; por. również wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 lipca 1999 r., sygn. akt I SAB 60/99, OSP 2000, nr 6, poz. 87). Pamiętając o przedstawionych powyżej uwagach stwierdzić trzeba, iż w rozpoznawanej sprawie Prezydent Miasta [...] nie pozostawał w bezczynności. Skarżący złożył w dniu 9 lutego 2007 r. wniosek o dokonanie wykreślenia z dowodu rejestracyjnego adnotacji o zastawie rejestrowym i - w związku z nieprzyjęciem przez pracownika Wydziału Komunikacji zaświadczenia Sądu Rejonowego w K. o wykreśleniu zastawu rejestrowego (osoba przyjmującą wniosek poinformowała skarżącego, że złożone przez niego zaświadczenie wystawione przez Sąd jest niewystarczające) - złożył w tym samym dniu "interwencję". Organ nie zignorował jednak tej sprawy, bowiem w piśmie z dnia 19 lutego 2007 r. skierowanym do skarżącego wskazał przyczyny odmowy dokonania skreślenia adnotacji o zastawie. W piśmie tym podał, że kwestie związane z dokonaniem żądanej czynności materialno-technicznej regulują przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 czerwca 2004 r. w sprawie trybu dokonywania w dowodach rejestracyjnych pojazdów mechanicznych adnotacji o ustanowieniu zastawu rejestrowego, a nadto, przytoczona też została treść konkretnych regulacji, które mają zastosowanie w niniejszej sprawie. I tak, organ wyjaśnił skarżącemu, że wykreślenie adnotacji o zastawie zostaje dokonane na podstawie: 1) odpisu prawomocnego postanowienia sądu, prowadzącego rejestr zastawów, o wykreśleniu zastawu rejestrowego na pojeździe z rejestru zastawów; 2) pisemnej informacji o wykreśleniu zastawu rejestrowego pod danym numerem pozycji rejestru zastawów wraz z podaniem daty wykreślenia oraz nazwy sądu, który wydał postanowienie o wykreśleniu tego zastawu. Poinformowano jednocześnie D. A., że zgodnie z przepisem § 1 pkt 2 omawianego rozporządzenia, pod pojęciem pisemnej informacji rozumie się pisemną informację wydawaną na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 15 października 1997 r. w sprawie ustroju i organizacji centralnej informacji o zastawach rejestrowych oraz szczegółowych zasad udzielania informacji, wydawania odpisów i zaświadczeń (Dz. U. Nr 134, poz. 893). Na koniec organ podkreślił, iż przedłożone przez skarżącego zaświadczenie Sądu nie jest dokumentem, na podstawie którego organ może dokonać skreślenia adnotacji o ustanowionym zastawie rejestrowym. Następnie, z uwagi na zanegowanie przez D. A. w dniu 6 marca 2007 r. stanowiska organu, Prezydent Miasta [...] pismem z dnia 27 marca 2007 r. ponownie wskazał skarżącemu przyczyny odmowy dokonania skreślenia adnotacji o ustanowieniu zastawu, tym razem szczegółowo informując, co winna zawierać - wedle przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 15 października 1997 r. - informacja z Centralnej Informacji o Zastawach Rejestrowych. Ponadto, organ przesłał skarżącemu kserokopię takiej informacji, by porównał ją z posiadanym zaświadczeniem. Po raz kolejny stwierdzono, że skoro przedłożone przez stronę zaświadczenie nie spełnia określonych prawem wymagań, nie może stanowić podstawy do dokonania czynności wykreślenia z dowodu rejestracyjnego adnotacji o zastawie rejestrowym. Dodatkowo zauważyć trzeba, że również w kilku dalszych pismach organ informował skarżącego o przyczynach odmownego załatwienia jego wniosku, wskazując równocześnie na możliwość dokonania skreślenia adnotacji po spełnieniu określonych przepisami warunków. Opisane powyższej działania skarżonego organu dowodzą, że w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z jego bezczynnością (tzw. milczeniem organu). Już po kilku dniach od zgłoszenia żądania Prezydent Miasta [...] odmówił pisemnie dokonania wnioskowanej czynności. Przeprowadzona przez Sąd analiza przepisów ustawy z dnia 6 grudnia 1996 r. o zastawie rejestrowym i rejestrze zastawów oraz wydanych na jej podstawie przepisów wykonawczych, prowadzi do konkluzji, że wniosek o skreślenie adnotacji z dowodu rejestracyjnego o zastawie rejestrowym jest wnioskiem o dokonanie czynności materialno-technicznej, a zatem odmowa dokonania takiej czynności, wbrew odmiennym poglądom wyrażanym w tym zakresie przez skarżącego, nie wymaga wydania decyzji. Jak Sąd wyjaśnił już na wstępie, zgodnie z art. 2 ust. 1 komentowanej ustawy, do ustanowienia zastawu rejestrowego dochodzi przez zawarcie umowy zastawniczej i wpis zastawu do rejestru zastawów. Z treści przepisu art. 12 ust. 1 tej ustawy nie da się natomiast wyprowadzić wniosku, że takie samo znaczenie ma ujawnienie zastawu rejestrowego w dowodzie rejestracyjnym pojazdu. Sprzeciwia się temu konstrukcja wskazanego przepisu, z którego wynika, że ujawnienie to jest czynnością następczą, wtórną wobec aktu ustanowienia zastawu rejestrowego. Wyrazem odmiennego charakteru tej czynności jest również sposób określenia jej przez ustawodawcę. Tak więc, ujawnienie zastawu rejestrowego w dowodzie rejestracyjnym następuje nie przez dokonanie wpisu, lecz odnotowanie o nim wzmianki w tym dokumencie, a adnotacja taka ma jedynie charakter informacyjny (por. wyrok SN z 1 października 2003 r., II CK 53/02, OSNC 2004/11/182). Wobec tego, odmowa dokonania wykreślenia adnotacji nie wymaga wydania aktu administracyjnego w formie decyzji, czy też postanowienia. Na zakończenie trzeba podkreślić, że zakres kognicji sądu administracyjnego w postępowaniu ze skargi na bezczynność organu jest ograniczony. Trafnie w omawianej kwestii wypowiadał się Naczelny Sąd Administracyjny, m.in. w postanowieniu z dnia 9 grudnia 2003 r., II SAB/Po 78/03, stwierdzając, że "Kognicja Sądu administracyjnego w postępowaniu wywołanym skargą na bezczynność organu jest ograniczona do badania, czy organ miał wynikający z prawa obowiązek wydania aktu lub dokonania czynności, czy dokonał tej czynności w terminie określonym w art. 35 § 3 lub 4 K.p.a. i czy po wytoczeniu skargi nie zaszły przesłanki umorzenia postępowania". W postępowaniu tym Sąd nie może więc poddać kontroli zagadnień merytorycznych, które legły u źródeł wniosku, zagadnienia te bowiem są przedmiotem badania organów administracji publicznej, a poddane kognicji sądu administracyjnego mogą zostać w przypadku wytoczenia skargi. Jak podniesiono już powyżej, wyartykułowana przez Prezydenta Miasta [...] w piśmie z dnia 19 lutego 2007 r. odmowa skreślenia adnotacji o ustanowieniu zastawu rejestrowego stanowi czynność materialno-techniczną, na którą - po myśli art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. - przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Reasumując, w świetle przedstawionej oceny prawnej, brak było podstaw do uwzględnienia skargi. Z uwagi na powyższe, skargę jako bezzasadną należało oddalić, na podstawie art. 151 P.p.s.a.