II SAB/Op 10/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Jeżewska po rozpoznaniu w dniu 29 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. W. na bezczynność Starosty Nyskiego w przedmiocie informacji publicznej postanawia odrzucić skargę. Skarżący A. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na bezczynność Starosty Nyskiego w przedmiocie informacji publicznej. Skargę tę złożył za pośrednictwem organu, drogą elektroniczną, posługując się podpisem elektronicznym. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 2 lutego 2016 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez podpisanie skargi lub nadesłanie podpisanego osobiście egzemplarza skargi, zaś odrębnym pismem został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł. Oba wezwania zawierały pouczenie, że nieuzupełnienie braków formalnych skargi i nieuiszczenie wpisu sądowego od skargi w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania spowoduje odrzucenie skargi. Dwa wskazane wyżej wezwania przesłano jednym listem i doręczono skarżącemu w dniu 11 lutego 2016 r., do rąk dorosłego domownika - małżonki M. W., co dokumentuje zwrotne pocztowe potwierdzenie odbioru (k. 19 akt sąd.). Ustawowy termin 7 dni do uiszczenia wpisu i uzupełnienia braków formalnych skargi rozpoczął zatem bieg dla strony skarżącej w dniu 12 lutego 2016 r. i upłynął w dniu 19 lutego 2016 r. Do dnia wydania mniejszego postanowienia skarżący nie podpisał skargi, ani nie przesłał podpisanego egzemplarza skargi, nie uiścił także wpisu sądowego od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie lub nadesłanie podpisanego osobiście egzemplarza skargi. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., brak jest regulacji, która przewidywałaby możliwość wnoszenia drogą elektroniczną pism procesowych opatrzonych bezpiecznym podpisem elektronicznym. Przepis art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. stanowi bowiem, że każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, rozumiany jako znak ręczny określonej osoby, noszący indywidualne i powtarzalne cechy, pozwalające odróżnić go od innych i umożliwiające identyfikację osoby podpisującego oraz zbadanie autentyczności podpisu (H. Knysiak-Molczyk [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 342). We wskazanym przepisie jest więc mowa o podpisie własnoręcznym, z wyjątkiem przypadków niemożności podpisania pisma przez stronę, o których mowa w art. 46 § 4 P.p.s.a. Dodać trzeba, że z treści art. 5 ust. 2 ustawy o podpisie elektronicznym nie można wywodzić, iż w postępowaniu przed sądami administracyjnymi dopuszczalne jest wniesienie pisma procesowego drogą elektroniczną, opatrzonego bezpiecznym podpisem elektronicznym. Niedochowanie warunku własnoręcznie podpisanego pisma, wiąże się natomiast z odrzuceniem (lub zwrotem) pisma. Przywołane stanowisko, poparte szerokim uzasadnieniem, zostało zaprezentowane w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2014 r., sygn. akt I OPS 10/13, i stanowi wiążącą interpretację przepisów procedury sądowoadministracyjnej. W świetle przywołanych przepisów prawa i poglądów NSA nie budzi wątpliwości, że w obecnym stanie prawnym nie ma możliwości skutecznego wnoszenia pisma w formie elektronicznej, bowiem jednym z jego wymogów formalnych jest m.in. własnoręczne podpisanie go przez autora. Powołana uchwała NSA ma - na podstawie art. 269 § 1 P.p.s.a. - moc wiążącej zasady ogólnej, do której sądy administracyjne muszą się stosować przy rozpoznawaniu przed nimi spraw. Obok wyżej wskazanych przesłanek dopuszczalności skargi, wymaganych przez podane przepisy P.p.s.a., warunkiem skutecznego wniesienia do sądu administracyjnego skargi, jako pisma procesowego, jest również - stosownie do treści art. 230 P.p.s.a. - uiszczenie od niej wpisu. Zgodnie z tą regulacją, od pism wszczynających postępowanie, do jakich należy skarga, pobiera się wpis, który w myśl § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193, z późn. zm.), wynosi w niniejszej sprawie 100 zł. Skarżący nie uiścił wpisu sądowego od skargi. Na gruncie rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy w pierwszej kolejności, że skarżący uzyskał wiedzę o konieczności uzupełnienia braków formalnych skargi i uiszczenia wpisu sądowego od skargi z otrzymanych w dniu 11 lutego 2016 r. wezwań przesłanych na jego adres podany w skardze i doręczonych pod tym adresem w dniu 11 lutego 2016 r., w trybie art. 72 P.p.s.a., w myśl którego jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi. Termin zatem do uzupełnienia tych braków i uiszczenia wpisu sądowego od skargi rozpoczął dla niego bieg w dniu 12 lutego 2016 r., zaś zakończył się w dniu 19 lutego 2016 r. Skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi, ani też nie uiścił wpisu sądowego od skargi, do dnia wydania niniejszego postanowienia. Niezachowanie wymogów formalnych, jak również nieuiszczenie wpisu od skargi, może skutkować wezwaniem przez Sąd do uzupełnienia braków oraz do uiszczenia wpisu w wyznaczonym terminie, pod rygorem odrzucenia skargi. Podstawą odrzucenia skargi jest art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. stanowiący, że sąd odrzuca skargę, której braków formalnych nie uzupełniono w terminie, oraz art. 220 § 1 i 3 P.p.s.a., w myśl którego sąd odrzuca skargę, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis. Skoro skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi i nie uiścił wpisu sądowego od skargi, to skargę należało odrzucić. na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 P.p.s.a.