II SAB/Op 100/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Janowska – spr. Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Krupiński Sędzia WSA Daria Sachanbińska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi T. W. na bezczynność Wójta Gminy Dąbrowa w przedmiocie informacji publicznej 1) umarza postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu, 2) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, 3) stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 4) zasądza od Gminy Dąbrowa na rzecz skarżącego T. W. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. T. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na bezczynność Wójta Gminy Dąbrowa, polegającą na nierozpatrzeniu jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Zarzucił organowi naruszenie art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, poprzez nieudostępnienie przez organ w terminie przez prawo przewidzianym, informacji publicznej, pomimo że Wójt Gminy jest do tego zobowiązany. Mając na uwadze zgłoszony zarzut, skarżący wniósł o zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem prawomocności, zasądzenie od organu na rzecz skarżącego wszelkich kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, z uwzględnieniem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. Nadto, powołując się na art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniósł o rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym, a także o dopuszczenie dowodów z załączonych do skargi dokumentów na okoliczność wniesienia przez skarżącego wniosku o udostępnienie informacji publicznej oraz na okoliczność bezczynności organu. Uzasadniając podniesione zarzuty skarżący wskazał, że w dniu 26 maja 2017 r. zwrócił się do organu, za pośrednictwem poczty elektronicznej, o udzielenie informacji publicznej. Żądana informacja dotyczyła odpowiedzi na następujące pytania: jaka kancelaria prawna sprawuje obsługę prawną Gminy, jaka jest wysokość miesięcznego wynagrodzenia umownego brutto kancelarii prawnej z tytułu świadczenia obsługi prawnej Gminy, kiedy kończy się umowa na obsługę prawną tej kancelarii oraz, czy ww. kancelaria została wyłoniona w trybie ustawy Prawo zamówień publicznych. Zaznaczył, że wniosek skierował na oficjalny adres e-mail organu. Skarżący argumentował, że zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w tej ustawie. Jego zdaniem, informacja, o udostępnienie której wniósł, a więc informacja o tym kto i na jakich warunkach sprawuje obsługę prawną danego urzędu (jednostki samorządu terytorialnego) jest informacją publiczną. W tej kwestii powołał się, na na jednolite, w jego ocenie, orzecznictwo sądów administracyjnych. Nadmienił, przywołując art. 4 ust. 1 przedmiotowej ustawy, że obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, a wniosek o udzielenie informacji publicznej może przybrać każdą formę, osoba jej żądająca nie musi być nawet w pełni zidentyfikowana, nie musi wykazywać interesu prawnego, ani też faktycznego. Po przytoczeniu art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, skarżący dowodził, że skoro złożył swój wniosek dnia 26 maja 2017 r., to ostatnim dniem 14 dniowego terminu, o którym mowa w tym przepisie, był dzień 9 czerwca 2017 r., zaś organ do dnia wniesienia skargi z wnioskiem tym nic nie zrobił. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania, ewentualnie o oddalenie skargi oraz o odstąpienie od obciążania Gminy Dąbrowa kosztami postępowania. W ocenie organu, skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ na zgłoszone przez skarżącego żądanie w zakresie dostępu do informacji publicznej została udzielona odpowiedź. Organ dodał, że odpowiedź ta została złożona w terminie, zaś organ w całości przedstawił żądane dane. Stąd nie istnieje potrzeba, ani podstawa do skarżenia "rzekomej" bezczynności Wójta Gminy Dąbrowa. Według organu, istotne w sprawie jest to, że skarga do Sądu została wniesiona 10 czerwca 2017 r., termin do udzielenia informacji kończył się 9 czerwca 2017 r., a odpowiedź została przekazana skarżącemu 12 czerwca 2017 r. Zaakcentował organ, że do tej pory skarżący dwukrotnie uzyskał odpowiedź ze strony organu, wobec tego nie zachodzi konieczność zakreślenia Wójtowi Gminy Dąbrowa terminu celem rozpatrzenia wniosku strony. W ocenie organu, wniosek ten został prawidłowo i w terminie rozpatrzony. Jednocześnie organ podkreślił, że e-mail, którym skarżący dokonał zgłoszenia wpłynął do organu o godzinie 21.10, kiedy to Urząd Gminy nie pracuje, wobec czego nie można przyjąć, aby w tym dniu wniosek mógł być procedowany. Zatem wedle organu, początkowy termin rozpoznania przedmiotowego wniosku przypadał na dzień 29 maja 2017 r. Natomiast w ciągu kolejnych czternastu dni wniosek ten został pozytywnie rozpatrzony, zaś informacja wnioskodawcy udzielona zanim skarga wpłynęła do Urzędu, co miało miejsce dopiero 16 czerwca 2017 r. Odpowiedź została wysłana do wnioskodawcy poprzez e-mail, zgodnie z oczekiwaniem strony. Organ zaznaczył, że wniosek skarżącego został rozpoznany w zwykłym biegu spraw, po uzyskaniu stosownych informacji, przy uwzględnieniu zakresu zadań i czynności obciążających Wójta Gminy. W tym stanie rzeczy, w przekonaniu organu, nie sposób przyjąć, by doszło do bezczynności po stronie organu, zwłaszcza, że pomiędzy dniem 9 czerwca a 12 czerwca 2017 r. miał miejsce weekend, co dodatkowo zmniejsza wagę omawianego przypadku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 - dalej P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W świetle art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a., tj. mających za przedmiot: (1) decyzje administracyjne; (2) postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; (3) postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; (4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Stosownie do generalnej reguły z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. W przypadku skarg na bezczynność kontroli sądu poddawany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Celem skargi na bezczynność organu jest doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub dokonania wynikającej z przepisów prawa czynności w sprawie wszczętej żądaniem strony. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowią przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764 z późn. zm. - dalej u.d.i.p.). Z bezczynnością na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy podmiot do tego zobowiązany nie udostępnia informacji publicznej w formie czynności materialnotechnicznej w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., tj. bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.), ani nie wydaje w powyższym terminie decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Obowiązek załatwienia sprawy w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. powstaje z chwilą wpływu wniosku do podmiotu zobowiązanego. Oznacza to, że o rozpoczęciu biegu terminu, o którym mowa powyżej, decyduje data wpływu pisma do podmiotu zobowiązanego, albo moment wpływu wniosku na elektroniczną skrzynkę odbiorczą tego podmiotu. Istotnym jest zatem skuteczne zażądanie informacji publicznej. Według art. 1 ust. 1 u.d.i.p., informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Jak podkreśla się w literaturze, pojęcie informacji publicznej ma szeroki charakter i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich (por. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznej w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, s. 28). Bezczynność na tle ustawy o dostępie do informacji publicznej może być więc oceniana wyłącznie wtedy, kiedy spełniony jest zakres przedmiotowy oraz podmiotowy ustawy, czyli żądana informacja posiada przymiot informacji publicznej, natomiast adresat wniosku jest podmiotem zobowiązanym w jej rozumieniu. Bezspornym w niniejszej sprawie było, że zaistniały obie przesłanki. Postępowanie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej jest postępowaniem odformalizowanym. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie określa jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku poza tym, że powinien on być utrwalony w formie pisemnej. Bez znaczenia jest zatem, czy wniosek taki został skierowany za pośrednictwem elektronicznej platformy usług administracji publicznej ePUAP, utworzonej na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2014 r. poz. 1114), czy też na indywidualny adres internetowy podmiotu zobowiązanego - przesłanie zapytania nastąpiło pocztą elektroniczną (e-mail) - i to nawet, gdy do jego autoryzacji nie zostanie użyty podpis elektroniczny. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się na obowiązek organu administracji publicznej skonfigurowania poczty elektronicznej, w tym filtrów antyspamowych, a także zorganizowania obsługi technicznej poczty elektronicznej organu w sposób zapewniający bezproblemowy i niezwłoczny odbiór przesyłanych na ten adres podań (por. postanowienia NSA: z dnia 10 września 2015 r., sygn. akt I OSK 1968/15; z dnia 18 listopada 2015 r., sygn. akt I OSK 2897/15; z dnia 30 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 1991/12; z dnia 16 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1277/08 - dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako CBOSA.) Stosownie do tego w najnowszym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wywodzi się, że podanie do powszechnej wiadomości adresu poczty elektronicznej przez organ należy traktować jako jego zobowiązanie, że wiadomości wysłane na ten adres będą odbierane. Przedmiotem niniejszej skargi uczyniono bezczynność Wójta Gminy Dąbrowa polegającą na nieudzieleniu informacji związanych obsługą prawną Gminy. Dla prawidłowego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy ze skargi na bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej niezbędne jest uprzednie przesądzenie, czy żądana informacja jest w ogóle informacją publiczną, a adresat wniosku należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udzielania takich informacji. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, iż Wójt Gminy Dąbrowa jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Dalej wskazać należy, iż prawo dostępu do informacji publicznej wywodzi się wprost z Konstytucji RP, która w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a ponadto o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (art. 61 ust. 2 Konstytucji). Ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji). Tryb udzielania informacji, o jakich mowa w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji, określają ustawy (art. 61 ust. 4 Konstytucji). Podstawowym aktem prawnym regulującym tę problematykę jest u.d.i.p., która normuje zasady oraz tryby udostępniania tego rodzaju informacji. Jednocześnie ustawa ta wprowadziła definicję legalną "informacji publicznej", przez którą, zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., należy rozumieć "każdą informację o sprawach publicznych". W doktrynie zasadnie wskazuje się, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Zaznaczyć także należy, że charakter informacji publicznej mają również informacje niewytworzone przez wskazane podmioty, lecz do nich się odnoszące. Informację publiczną stanowi zatem treść wszelkiego rodzaju dokumentów nie tylko bezpośrednio zredagowanych i wytworzonych przez wskazany podmiot. Przymiot taki posiada także treść dokumentów, których podmiot używa do zrealizowania powierzonych mu prawem zadań. Bez znaczenia przy tym jest, w jaki sposób dokumenty znalazły się w posiadaniu danego organu. Ważne bowiem jedynie jest to, by dokumenty takie służyły realizowaniu zadań publicznych i odnosiły się do niego bezpośrednio. Jeżeli zadania danego podmiotu mają na celu zaspokojenie powszechnych potrzeb obywateli i są istotne z punktu widzenia celów państwa, to nie podobna odmówić im przymiotu zadań publicznych (tak: wyrok NSA z dnia 18 listopada 2013 r., sygn. akt I OSK 1558/13, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 19 grudnia 2007 r., sygn. akt IV SA/Po 652/07 - dostępne CBOSA). Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że żądane przez stronę skarżącą dane są informacjami publicznymi w rozumieniu u.d.i.p., a zatem ustawa ta znajduje w sprawie zastosowanie. Treść wniosku wskazuje bowiem, że dotyczy on udostępnienia informacji publicznej, odnoszącej się do działalności organu administracji publicznej. Innymi słowy żądane przez skarżącego informacje dotyczące obsługi prawnej Wójta Gminy Dąbrowa mają charakter informacji publicznej. Dotyczą bowiem sposobu dysponowania środkami publicznymi, co zobowiązuje organ do jej udostępnienia. Zaznaczyć przy tym należy, iż organ nie kwestionował, że żądana przez wnioskodawcę informacja ma status informacji publicznej i że jest zobligowany do jej udzielenia. Ustawa o dostępie do informacji publicznej określa tryb jej udzielania, w tym obowiązki podmiotu, do którego został skierowany wniosek w przedmiotowym zakresie, wskazując w szczególności, w jaki sposób zainicjowane takim wnioskiem postępowanie powinno zostać zakończone. Podmiot, do którego złożono wniosek powinien albo udostępnić informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 w zw. z art. 14 i 13 u.d.i.p.) albo, w drodze decyzji, odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Zgodnie z art. 14 ust. 1 u.d.i.p., jeżeli organ udostępnia informację publiczną na wniosek, powinien uczynić to w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem. W sytuacji, gdy taka informacja nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot zobowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, zgodnie z art. 14 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli w terminie 14 dni od dnia powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się. W ramach powyższego powiadomienia wnioskodawcy organ jest również zobowiązany do jego poinformowania, że jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia, nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji publicznej zostanie umorzone. Stosownie do art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku ( art. 13 ust. 2). W świetle ugruntowanego stanowiska sądów administracyjnych, pozostawanie w bezczynności przez podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej, oznacza niepodjęcie - w terminie wskazanym w art. 13 ustawy - stosownych czynności. Stan bezczynności ustępuje w sytuacji, gdy organ udostępni żądaną informację w zakresie i w formie wnioskowanej przez podmiot zainteresowany jej uzyskaniem (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 27 lipca 2016 r., sygn. II SAB/Go 57/16 - dostępny na stronie internetowej CBOSA). W przedmiotowej sprawie organ uchybił obowiązkowi wynikającego z przedstawionych wyżej regulacji. Czternastodniowy termin odpowiedzi na wniosek o udzielenie informacji publicznej z dnia 26 maja 2017 r. związanej z obsługą prawną podmiotu upłynął z dniem 9 czerwca 2017 r. Wbrew stanowisku organu, nie miał wpływu na bieg tego terminu okres weekendu w dniach od 27 maja do 28 maja 2017 r. oraz od 3 czerwca do 4 czerwca 2017 r. Dostrzec przyjdzie, że organ nie informował wnioskodawcy o przeszkodach w dochowaniu terminu określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Zważywszy, że skarga do Sądu w niniejszej sprawie wpłynęła w dniu 10 czerwca 2017 r. (data nadania przesyłki w urzędzie pocztowym) a organ odpowiednią korespondencję zawierającą wnioskowaną informację publiczną przesłał skarżącemu drogą elektroniczną dnia 12 czerwca 2017 r. o godzinie 15.54 i powtórzył 13 czerwca 2017 r. o godzinie 15.43, uznać należało, że dopiero po wniesieniu skargi organ odpowiedział na wniosek udostępniając żądaną informację poprzez przesłanie pisma wraz z załącznikiem. W tej sytuacji Sąd, mając na uwadze treść art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a., stwierdził, iż organ dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku skarżącego z dnia 26 maja 2017 r., o czym orzekł w pkt 2 sentencji wyroku. Skoro załatwienie wniosku skarżącego nastąpiło po wniesieniu skargi, a przed dniem wydania wyroku w sprawie, musiało to skutkować umorzeniem postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku strony, jak też Sąd orzekł w punkcie 1 sentencji wyroku. Zgodnie z ww. przepisem Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Jednocześnie mając na względzie brzmienie art. 149 § 1a P.p.s.a., Sąd zważył, że stwierdzona w niniejszej sprawie bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Dla oceny, czy bezczynność organu miała charakter rażącego naruszenia prawa w każdej sprawie konieczna jest indywidualna ocena. Nie jest wystarczające samo przekroczenie ustawowych terminów, musi być ono znaczne, bądź też przejawiać się w braku jakiejkolwiek reakcji organu na wniosek strony. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Termin udostępnienia informacji publicznej został przez organ przekroczony, jednak Sąd dał wiarę wyjaśnieniom, że działanie to nie było zamierzone i było nieznaczne. Bezczynność o charakterze rażącego naruszenia prawa ma miejsce wówczas, gdy w sposób jednoznaczny i znaczący doszło do przekroczenia terminów określonych przepisami prawa na dokonanie danej czynności, a zarazem nie zachodzą okoliczności ekskulpujące tę bezczynność organu (tak NSA w wyroku z dnia 21 października 2016 r., sygn. akt I OSK 357/15, CBOSA). Orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania uzasadnia przepis art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. Na koszty postępowania w kwocie 597 zł złożyły się: uiszczony wpis od skargi w wysokości 100 zł, koszty zastępstwa procesowego w wysokości 480 zł na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. 2015.1804) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa stosownie do art. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1827 z późn. zm.) w kwocie 17 zł - pkt IV załącznika do ww. ustawy.