II SAB/Op 102/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz Sędzia WSA Anna Wójcik po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi T. H. na bezczynność Starosty Nyskiego w przedmiocie informacji publicznej 1) zobowiązuje Starostę Nyskiego do wydania aktu lub do dokonania czynności załatwiającej wniosek skarżącego z dnia 14 czerwca 2017 r. w zakresie punktu 4, w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi, 2) umarza postępowanie sądowoadministracyjne w pozostałym zakresie, 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, 4) stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 5) oddala wniosek o wymierzenie grzywny, 6) zasądza od Starosty Nyskiego na rzecz skarżącego T. H. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego stanowi skarga T. H. na bezczynność Starosty Nyskiego w rozpoznaniu wniosku z dnia 14 czerwca 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej. Wnioskiem z dnia 14 czerwca 2017 r. skarżący wniósł o udostępnienie informacji dotyczącej wskazania: "1) Od kiedy (proszę wskazać datę) Pan D. Z. jest [...] w Starostwie Powiatowym w Nysie? 2) Przebieg doświadczenia zawodowego Pana D. Z. 3) Jakie dochody otrzymuje Pan D. Z. w związku z zajmowanym stanowiskiem [...] ww. [...]. 4) Proszę o wskazanie dat oraz wysokości otrzymywanych przez Pana D. Z. dodatków funkcyjnych, dodatków specjalnych i nagród w zw. z pełnioną funkcją [...] ww. [...]." Skarżący wskazał jednocześnie adres poczty elektronicznej, na który żądane informacje winny zostać przekazane. Pismem datowanym na dzień 29 czerwca 2017 r., przesłanym w dniu 30 czerwca 2017 r. na wskazany adres poczty elektronicznej, Starosta Nyski poinformował wnioskodawcę, że D. Z. jest [...] w Starostwie Powiatowym w Nysie od 1 lipca 2004 r. do nadal. Od dnia 1 stycznia 1999 r. do 30 czerwca 2004 r. pełnił funkcję [...]. Wysokość wynagrodzenia oraz wszelkich dodatków, które otrzymuje D. Z., nie stanowi informacji publicznej, gdyż nie jest on osobą publiczną. W dniu 30 czerwca 2017 r. skarżący skierował do organu pismo, w którym ponowił żądanie udzielenia informacji z punktu 3 i 4 wniosku oraz wskazał, że [...] jest osobą wykonującą funkcje publiczne. Dodał, że w przypadku nieudzielania informacji do dnia 3 lipca 2017 r., złoży skargę na bezczynność organu. Odpowiadając na powyższe wezwanie, organ pismem z dnia 4 lipca 2017 r. poinformował skarżącego, że na stronie BIP Starostwa Powiatowego w Nysie zostało zamieszczone oświadczenie majątkowe D. Z. - [...]. W pkt VIII tego oświadczenia ujęte zostały dochody z tytułu zatrudnienia ww. w Starostwie Powiatowym w Nysie, a wszelkie dodatki, tj. funkcyjny i specjalny, są składnikami wynagrodzenia. Ponadto zauważył organ, że wnioskodawca we wniosku nie sprecyzował, za jaki okres należy udostępnić wysokość otrzymanych przez ww. nagród i stąd też brak jest możliwości udostępnienia tej informacji. Skarżący – T. H. sporządził i nadał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na bezczynność Starosty Nyskiego. Domagał się w niej, powołując się na przepis art. 10 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, art. 61 ust. 1 i 2, art. 31 ust. 3 i art. 61 ust. 3 Konstytucji RP, art. 1 ust. 1, art. 13 ust. 1 i art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zobowiązania ww. do dokonania czynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej - zgodnie z pkt 3 i 4 wniosku z dnia 14 czerwca 2017 r., zasądzenia kosztów postępowania według norm przypisanych, określenia, że bezczynność miała charakter rażącego naruszenia prawa oraz wymierzenia grzywny w wysokości 500 zł. W uzasadnieniu skarżący wskazał na treść wniosku, z którym wystąpił do organu, podejmowane przez organ czynności, charakter informacji, o których udzielenie wnioskował i dowodził, że obowiązek udostępnienia informacji dotyczy każdego, kto pełni funkcje w organach władzy publicznej lub wykonuje powierzone mu przez instytucje państwowe lub samorządowe zadania i przez to uzyskuje wpływ na treść decyzji o charakterze ogólnospołecznym. Zauważył, że pojęcie osoby pełniącej funkcję publiczną ma na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej szersze znaczenie, niż w ustawie o prowadzeniu działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne, a ingerencja w prywatność takiej osoby, która polega na ujawnieniu wysokości wynagrodzenia zasadniczego oraz dodatkowego w postaci nagród i premii, nie przekracza granic intymności wyznaczonych przepisami art. 47 i art. 61 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 8 i 10 Europejskiej Konwencji. Podkreślał skarżący, że organ udzielił mu części informacji dopiero w 15 dniu od otrzymania wniosku i odmówił udzielenia informacji de facto z uwagi na prywatność osoby fizycznej, nie wydając przy tym decyzji, o której mowa w art. 16 ust. 1 ww. ustawy. Starosta Nyski w odpowiedzi na skargę wniósł o umorzenie postępowania, ewentualnie o oddalenie skargi. Organ przyznał okoliczności podniesione w skardze, a związane z datą złożenia wniosku i przebiegiem udzielania informacji publicznej. Stwierdził, że wnioskowane dane zostały w części udzielone pismami z dnia 29 czerwca 2017 r. i 4 lipca 2017 r. Niemożliwe było jednak udzielenie informacji związanej z wypłaconymi pracownikowi nagrodami, gdyż wniosek skarżącego w tym zakresie wymagał sprecyzowania o wskazanie okresów, za jakie należało udostępnić tę informację. W piśmie z dnia 25 lipca 2017 r. skarżący podtrzymał swoje żądanie. Dodał, że organ wysłał odpowiedź na jego wniosek dopiero po otrzymaniu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na częściowe uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066, ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości uprawniony jest do orzekania w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. W zakresie skargi na bezczynność kontrola sądowa sprowadza się do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności. Stwierdzając bezzasadność skargi Sąd orzeka, stosownie do art. 151 P.p.s.a., o jej oddaleniu w całości albo w części. Uwzględniając skargę orzeka natomiast na podstawie art. 149 P.p.s.a., zgodnie z którym: zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu albo do dokonania czynności (pkt 1), zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2), stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności. Jednocześnie, na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. sąd stwierdza, czy bezczynność organu miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Stosownie zaś do art. 149 § 1b P.p.s.a. może też orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązki, a na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. może orzec o wymierzeniu organowi grzywny. W niniejszej sprawie przedmiotem oceny Sądu była bezczynność Starosty Nyskiego dotycząca nieudostępnienia - w terminie 14 dni od daty wpłynięcia wniosku skarżącego z dnia 14 czerwca 2017 r. – informacji w części objętej pkt 3 i 4, tj. jakie dochody otrzymuje podany z nazwiska i imienia [...] w Nysie w związku z zajmowanym stanowiskiem (pkt 3) oraz wskazania dat oraz wysokości otrzymywanych przez ww. dodatków funkcyjnych, dodatków specjalnych i nagród w zw. z pełnioną funkcją [...] ww. [...] (pkt 4). W tym miejscu wskazać należy, iż w przypadku żądania udzielenia informacji publicznej bezczynność może wystąpić wówczas, gdy informacja wskazana we wniosku o jej udostępnienie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764) - zwanej dalej ustawą i jednocześnie żądanie jej udzielenia skierowane jest do podmiotu zobowiązanego w ustawie do udostępniania informacji publicznych. Jej zaistnienie związane jest przy tym z brakiem podjęcia przez zobowiązany organ czynności ostatecznie zmierzających do rozpoznania wniosku. W świetle art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy nie budzi wątpliwości, co zresztą nie było kwestionowane w niniejszej sprawie, że Starosta Nyski jest organem władzy publicznej i stąd też zobowiązany jest do udzielania informacji, które stanowią informację publiczną. W sprawie nie może budzić również wątpliwości, że wnioskowana przez skarżącego informacja stanowi informacje publiczną. Art. 1 ust. 1 ustawy określa pojęcie informacji publicznej. Stanowi on, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Tę ogólna definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 ustawy, który określa rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje mające charakter publicznych. Doktryna oraz orzecznictwo sądowe przyjmuje szerokie rozumienie pojęcia "informacja publiczna", uznając za nią wszelkie informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym (komunalnym lub Skarbu Państwa), jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone. Dodać należy również, że przepisy ustawy służą realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do informacji związanych z funkcjonowaniem organów władzy publicznej. Z tego względu przy wykładni pojęcia informacji publicznej należy się posługiwać także przepisem art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Uwzględniając powyższe aspekty oraz analizując treść wniosku skarżącego uznać należało, że żądnie zawarte we wniosku z dnia 14 czerwca 2017 r., dotyczące m.in. dochodów jakie otrzymuje podany z nazwiska i imienia [...] w Nysie w związku z zajmowanym stanowiskiem (pkt 3) oraz wskazania dat i wysokości otrzymywanych przez ww. dodatków funkcyjnych, dodatków specjalnych i nagród w zw. z pełnioną funkcją [...] ww. [...] (pkt 4) stanowi informację publiczną, gdyż dotyczy ona wydatkowania przez organ środków publicznych do których zaliczyć należy m.in. wynagrodzenia pracowników urzędów, a także wypłacane im nagrody. Informacją publiczną jest zatem informacja o wydatkach podmiotu publicznego na ww. świadczenia, w tym nagrody (tak: wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 3185/14; wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 grudnia 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 1282/16; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 16 marca 2017 r., sygn. akt IV SAB/Wr 480/16 - wszystkie orzeczenia powołane w uzasadnieniu dostępne na stronie - http:www.orzeczenia.nsa.gov.pl.). Dodać należy nadto, że w ustawie nie zostało zdefiniowane pojęcie osoby pełniącej funkcję publiczną, czy też mającej związek z pełnieniem takiej funkcji. Cechą wyróżniającą osobę pełniącą funkcję publiczną jest posiadanie przez nią określonego zakresu uprawnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej. Osobą pełniącą funkcję publiczną i mającą związek z jej pełnieniem będzie każdy, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej bądź w strukturach jakichkolwiek osób prawnych i jednostek organizacyjnych nie mających osobowości prawnej, jeżeli funkcja ta obejmuje uprawnienie do dysponowania majątkiem publicznym, zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, albo inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Sprawowanie funkcji publicznej wiąże się zatem z realizacją określonych zadań w urzędzie, w ramach struktur władzy publicznej lub na innym stanowisku decyzyjnym w strukturze administracji publicznej, albo w innych instytucjach publicznych (por. wyrok NSA z dnia 8 lipca 2015 r., sygn. akt I OSK 1530/14). Oceniając w kontekście powyższego charakter prawny tej części wniosku dostrzec należy, iż organ pierwotnie pismem z dnia 30 czerwca 2017 r. poinformował skarżącego, że informacje dotyczące wysokości wynagrodzenia oraz wszelkich dodatków, które otrzymuje [...] Starostwa Powiatowego w Nysie nie stanowią informacji publicznej, gdyż ww. nie jest osobą publiczną. Organ dopiero pismem z dnia 4 lipca 2017 r. poinformował skarżącego, że na stronie BIP upublicznione jest oświadczenie majątkowe [...], które zawiera w pkt VIII informację o osiągniętych dochodach ww. z tytułu zatrudnienia w Starostwie w Nysie, a wszelkie dodatki, tj. funkcyjny i specjalny są składnikami wynagrodzenia. Jak wyjaśnił sąd administracyjny w wyroku z dnia 6 lipca 2016 r. w sprawie o sygn. akt II SAB/Kr 99/16 dysponent informacji publicznej jest zobowiązany do jej udostępnienia tylko wtedy, gdy informacja fizycznie istnieje i nie funkcjonuje w obiegu publicznym, a zainteresowany nie ma innego trybu dostępu do tej informacji. Dodać należy nadto, że każdy wniosek, niezależnie od tego jaki rodzaj postępowania inicjuje, musi być na tyle precyzyjny i skonkretyzowany, aby możliwe było jego załatwienie. Za niezbędne elementy wniosku o udzielenie informacji uznaje się zakres żądania informacji publicznej oraz określenie miejsca i sposobu jej załatwienia. Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy, stwierdzić należy, że skoro skarżący wnioskował o udzielenie informacji o wysokości dochodów, jakie otrzymuje [...] w Nysie, bez sprecyzowania jakiego okresu dotyczy, a informacja w tym zakresie funkcjonuje w przestrzeni publicznej poprzez ogłoszenie jej na stronie BIP (art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy), to nie istniały podstawy do przyjęcia, że organ jest zobowiązany do jej udostępnienia. Organ zobligowany był jedynie do wskazania wnioskodawcy w formie pisma, faktu zamieszczenia żądanej informacji na stronie BIP, nie później niż w terminie 14 dni. Czynności tej organ dokonał dopiero w dniu 4 lipca 2017 r., czyli po złożeniu skargi, która wniesiona została za pośrednictwem organu w dniu 4 lipca 2017 r. Bezczynność organu w tym zakresie wiązała się zatem z mylnym stanowiskiem wyrażonym w piśmie datowanym na 29 czerwca 2017 r., iż wysokość wynagrodzenia i wszelkich dodatków do tego wynagrodzenia [...] nie stanowi informacji publicznej i dotyczyła ona okresu od 29 czerwca 2017 r. do 4 lipca 2017 r. Tym samym postępowanie w tym zakresie podlegało umorzeniu. Nie akceptuje Sąd stanowiska skarżącego, że treść zapytania w punkcie 3 związana była z dochodami otrzymywanymi aktualnie, w chwili obecnej, a nie otrzymywanymi w 2016 r. Zakres sformułowanego pytania, a w szczególności jego zrozumiałość i jasność obciąża podmiot wnioskujący o udostępnienie informacji publicznej. Na organie nie ciąży natomiast obowiązek uzupełniania i wyjaśniania zakresu wniosku. Postępowanie w przedmiocie udzielenia informacji publicznej jest postępowaniem szczególnym i toczy się na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego mają zastosowanie wyłącznie w czynnościach, o których stanowi przepis art. 16 ustawy (por wyrok WSA w Białymstoku z dnia 9 lutego 2017 r., sygn. akt II SAB/Bk 126/16). Nadto, zdaniem Sądu, wskazanie przez organ podmiotowi wnioskującemu o udzielenie informacji stron internetowych Biuletynu Informacji Publicznej, na których znajdują się dane objęte wnioskiem, stanowi co do zasady załatwienie wniosku o udzielenie informacji publicznej. Wobec zaistnienia takiej sytuacji organ nie ma obowiązku podejmowania żadnych innych czynności materialno-technicznych (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 11 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SAB/Go 56/16; wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 1789/16). Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy udostępnienie informacji publicznej na wniosek winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 ustawy. Ustawa nie przewiduje żadnej szczególnej formy udzielenia informacji publicznej na wniosek, stąd jej udostępnienie ma formę czynności materialno-technicznej. Jednocześnie jednak w art. 16 ust. 1 ustawy dla odmowy udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 ustawy przewidziana została forma decyzji. Na tej też podstawie przyjąć należy, że bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej wystąpi wówczas, gdy zobowiązany do udzielenia tej informacji podmiot, będący w jej posiadaniu, nie podejmuje w przewidzianym w ustawie terminie odpowiednich czynności, tj. nie udostępnia informacji w formie czynności materialno-technicznej lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia, bądź też w przypadku, gdy informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, nie wydaje decyzji o umorzeniu postępowania zgodnie z art. 14 ust. 2 ustawy. Związana jest ona przy tym nie tylko z całkowitą biernością i milczeniem podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, ale także z sytuacją, gdy podmiot ten, będąc w błędnym przekonaniu, poinformuje jedynie wnioskodawcę, że wniosek nie stanowi informacji publicznej, jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie, albo informacja zostaje udzielona z przekroczeniem terminu, o którym mowa w art. 13 ust. 1 ustawy. Dla stwierdzenia bezczynności nie mają znaczenia okoliczności, z jakich powodów określone działanie nie zostało podjęte, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną czy też niezawinioną opieszałością organu. Bezczynność zaistnieje zarówno wtedy, gdy nie zostanie dotrzymany termin załatwienia sprawy, jak i w razie odmowy podjęcia określonego działania, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby podmiot mylnie sądził, że zachodzą okoliczności, które uwalniają go od obowiązku prowadzenia postępowania w konkretnej sprawie i zakończenia go wydaniem decyzji administracyjnej lub innego aktu czy czynności (por. wyrok NSA z dnia 10 grudnia 2015 r., sygn. akt I OSK 675/15). W rozpoznawanej sprawie, po otrzymaniu wniosku skarżącego w dniu 14 czerwca 2017 r., organ pismem z dnia 29 czerwca 2017 r., przesłanym drogą elektroniczną w dniu 30 czerwca 2017 r., poinformował skarżącego, że żądane informacje dotyczące punktu 3 i 4 wniosku nie stanowią informacji publicznej, a następnie w piśmie z dnia 4 lipca 2017 r., że informacje dotyczące wysokości otrzymywanych dodatków funkcyjnych, dodatków specjalnych i nagród przyznanych w związku z pełnioną funkcją zawarte są w oświadczeniu majątkowym, gdyż dodatki funkcyjny i specjalny są składnikami wynagrodzenia. Organ nie udzielił zatem informacji we wskazanym zakresie, ponieważ wniosek skarżącego zawierał zapytanie o daty oraz wysokość otrzymywanych przez pracownika dodatków funkcyjnych, dodatków specjalnych i nagród w związku z pełnioną funkcją. Informacje w tym zakresie nie znajdują się w oświadczeniu majątkowym, w którym w pkt VIII podany został jedynie łączny dochód za 2016 r. uzyskany przez ww. pracownika. Ta informacja nie zawiera wnioskowanych danych nie tylko co do dat, ale także rodzajów przyznanych dodatków, ich wysokości, oraz nagród. Zbiorcze oznaczenie wynagrodzenia konkretnej osoby nie pozbawia bowiem obywatela prawa do żądania wyszczególnienia, jaką część tego wynagrodzenia stanowią przyznane pracownikowi nagrody, czy dodatki. Intencją ustawodawcy tworzącego przepisy o dostępie do informacji publicznej było bowiem umożliwienie obywatelom kontroli wydatkowania funduszy publicznych (tak: WSA w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 14 marca 2017 r., sygn. akt II SAB/Wa 741/16). Powyższe oznacza, że w wymaganym terminie, wynikającym z art. 13 ustawy, organ nie rozpoznał złożonego wniosku w sposób przewidziany prawem, gdyż nie udostępnił żądanej informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej, ani też nie wydał decyzji o odmowie jej udzielenia, czy o umorzeniu postępowania. Uznać tym samym należało, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, który to stan nie ustał do daty wyrokowania w odniesieniu do całości informacji, o którą zwracał się skarżący we wniosku z dnia 14 czerwca 2017 r. W tym zakresie organ nadal jest bezczynny i stąd też Sąd, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zobowiązał Starostę Powiatowego w Nysie do wydania aktu lub dokonania czynności załatwiającej wniosek skarżącego z dnia 14 czerwca 2017 r. w części dotyczącej zapytania punktu 4 wniosku w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi. Jednocześnie w pozostałym zakresie Sąd umorzył postępowanie, gdyż skarżącemu, po wniesieniu skargi, wskazano miejsce udostępnienia informacji, których udzielenia się domagał. O powyższym orzekł w punkcie 2 wyroku. Rozpoznając sprawę ze skargi na bezczynność Sąd zobowiązany jest uwzględnić stan faktyczny w chwili orzekania. W realiach rozpoznawanej sprawy nie można mówić o bezczynności organu w zakresie załatwienia całego punktu 3 i 4 wniosku skarżącego, gdyż organ informacją z dnia 4 lipca 2017 r. zmienił swoje wcześniejsze stanowisko i wskazał skarżącemu miejsce ogłoszenia danych dotyczących dochodów uzyskiwanych przez [...]. W tej części stan bezczynności ustał więc po wniesieniu skargi, lecz przed wydaniem niniejszego orzeczenia. Skoro celem skargi na bezczynność organu jest zobowiązanie podmiotu do wydania określonego aktu lub dokonania czynności, to w zaistniałej zobowiązywanie organu do udzielenia informacji publicznej, w tej części stało się bezprzedmiotowe. Powyższe stanowiło podstawę do umorzenia w tym zakresie postępowania sądowego w oparciu o przepis art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Wobec stwierdzenia w niniejszej sprawie bezczynności, stosownie do art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a., orzeczono w punkcie 3 wyroku. Podkreślenia wymaga to, że w wyroku uwzględniającym skargę na bezczynność Sąd nie może określić sposobu rozpoznania sprawy, w której dany podmiot pozostaje w bezczynności. Przy rozpoznaniu skargi na bezczynność w przedmiocie informacji publicznej rola Sądu sprowadza się jedynie do oceny, czy wniosek o udzielenie informacji podlegał rozpatrzeniu w trybie przepisów ustawy oraz czy został on w tym trybie załatwiony przez jego adresata. Uwzględnienie skargi może zatem polegać jedynie na zobowiązaniu adresata wniosku do jego załatwienia w sposób zgodny z przepisami ustawy. Sąd, stwierdzając bezczynność, nie może natomiast na tym etapie postępowania ingerować w uprawnienia podmiotu zobowiązanego do udostępniania informacji publicznej, w ramach których pozostawiona jest ocena, czy określona informacja publiczna, będąca w posiadaniu tego podmiotu, może być udostępniona, czy też zachodzą podstawy do odmowy jej udostępnienia. Z tego też powodu, w niniejszej sprawie Sąd, dokonując wykładni przepisów prawa, nie przedstawia wiążącej organ oceny charakteru żądanych przez skarżącego informacji oraz sposobu załatwienia jego wniosku. Ocena w tym zakresie powinna zostać poczyniona przez organ i w zależności od jej wyniku skutkować udostępnieniem żądanych informacji lub wydaniem w tym przedmiocie odpowiedniej decyzji, która stosownie do art. 107 K.p.a. powinna spełniać wymogi przewidziane dla decyzji administracyjnej, w tym zawierać uzasadnienie przedstawiające ocenę organu. Na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a., w pkt 4 wyroku, Sąd stwierdził jednocześnie, że zaistniała w sprawie bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Oceniając tę kwestę Sąd miał na uwadze, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego braku woli do załatwienia sprawy, jak też w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa, czy opóźnienia w podejmowanych czynnościach pozbawionego jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, nie sposób dopatrzyć się w działaniu organu rażącego naruszenia prawa. Brak jest bowiem podstaw do stwierdzenia, że zaniechanie organu było zamierzone, czy też miało na celu utrudnienie skarżącemu dostępu do informacji publicznej. Po otrzymaniu wniosku organ podjął czynności związane z jego załatwieniem i wystosował do skarżącego pismo datowane na dzień 29 czerwca 2017 r. W sprawie nie zachodził zatem przypadek oczywistego braku podejmowania przez organ jakichkolwiek czynności, czy też lekceważenia wniosku skarżącego. Stwierdzona bezczynność wynikała natomiast z błędnego odczytania wniosku i przeświadczenia organu, że wnioskowane informacje w zakresie wynagrodzenia, nagród i dodatków nie stanowią informacji publicznej. Jednocześnie, skoro zaistniała bezczynność nie miała kwalifikowanego charakteru, w ocenie Sądu, tym samym niecelowe było orzekanie na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. o wymierzeniu organowi grzywny. Orzeczenie o kosztach uzasadnia przepis art. 200 P.p.s.a w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a. Na koszty postępowania składa się uiszczony przez skarżącego wpis, stosownie do § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 r. Nr 221, poz. 2193, ze zm.), tj. 100 zł. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym stosownie do art. 119 pkt 4 oraz art. 120 P.p.s.a.