II SAB/Op 110/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Janowska – spr. po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. P. o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi S. P. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę Strzeleckiego w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. Pismem z dnia 10 czerwca 2017 r., działająca w imieniu S. P. – jego pełnomocnik B. P., wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na postanowienie Wojewody Opolskiego z dnia 17 maja 2017 r., o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych w odwołaniu od decyzji Starosty Strzeleckiego nr [...]. W skardze zawarto szereg żądań, w tym zwrócono się o zbadanie prowadzonych postępowań administracyjnych. W związku z tym, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 18 lipca 2017 r., sygn. akt II SA/Op 311/17 wezwano pełnomocnika strony skarżącej wobec zawartego w skardze żądania "[...] zbadania przewlekłości prowadzonych postępowań", do jednoznacznego wskazania, czy wnosi skargę także na przewlekłe prowadzenie postępowań, a jeśli tak to również o oznaczenie sprawy i organu, którego przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy. Pełnomocnik został pouczony, że brak odpowiedzi na wezwanie w terminie 7 dni, skutkować będzie przyjęciem, że skarga została wniesiona tylko na postanowienie Wojewody Opolskiego z dnia 17 maja 2017 r., nr [...]. Pełnomocnik skarżącego odpowiadając na to wezwanie pismem z dnia 29 lipca 2017 r. wyjaśnił, że skarga dotyczy przewlekłości postępowania Wojewody, a także Starosty, [...], [...]. Wobec powyższego, Przewodniczący Wydziału II tut. Sądu zarządzeniem z dnia 4 sierpnia 2017 r., działając na zasadzie art. 57 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 27 zarządzenia w sprawie ustalenia zasad biurowości, wyłączył ze sprawy o sygn. akt II SA/Op 311/17 na postanowienie Wojewody Opolskiego z dnia 17 maja 2017 r., nr [...] sprawę ze skargi S. P. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę Strzeleckiego, w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Jednocześnie wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100 zł, a także do usunięcia braków formalnych skargi, przez: - złożenie do sprawy oryginału pełnomocnictwa procesowego lub jego wierzytelnego odpisu, obejmującego upoważnienie do działania w imieniu strony skarżącej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Opolu lub przed sądami administracyjnymi; - nadesłanie własnoręcznie podpisanego lub poświadczonego za zgodność z oryginałem jednego odpisu skargi, wniesionej pismem z dnia 10 czerwca 2017 r. oraz odpisu pisma, z dnia 29 lipca 2017 r. złożonego w odpowiedzi na wezwanie Sądu w sprawie o sygn. akt II SA/Op 311/17, stanowiącego uzupełnienie skargi; - wykazanie, że przed wniesieniem skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania strona wyczerpała tryb z art. 37 § 1 K.p.a. i w tym celu nadesłanie kopii pisma wystosowanego w tym trybie do właściwego organu, przed wniesieniem skargi do Sądu. Wezwanie o podanej treści zostały przesłane na adres pełnomocnika skarżącego i tam doręczone do rąk dorosłego domownika – K. P. w dniu 14 sierpnia 2017 r., o czy świadczy pocztowe potwierdzenie odbioru przesyłki (por. k - 9 akt sądowych). Przesyłką pocztową nadaną w dniu 21 sierpnia 2017 r. (data stempla), pełnomocnik skarżącego nadał wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony na urzędowym formularzu, pełnomocnictwo dla B. P. do działania w imieniu skarżącego oraz pismo informujące z dnia 20 sierpnia 2017 r., że skarżący nie żalił przewlekłości postępowania, ponieważ: "[...] nie była tam żadna oznaka bezczynności". W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalną z uwagi na naruszenie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a w razie nieuwzględnienia przez Sąd istnienia podstaw do odrzucenia skargi, wniesiono o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Wniosek o przyznanie prawa pomocy nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 243 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm.) - zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a.", prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy nie przysługuje jednak stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi (art. 247 P.p.s.a.). Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie i doktrynie poglądem, skarga jest oczywiście bezzasadna wtedy, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (patrz: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., Jan Paweł Tarno, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004 r., str. 320-321; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 sierpnia 2009 r., sygn. akt I OZ 788/09, dostępne w programie komputerowym LEX, pod numerem 552419). W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 P.p.s.a. (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., Warszawa 2010, s. 573), w tym również wówczas, gdy rozpoznanie sprawy będącej przedmiotem skargi, nie należy do właściwości sądów administracyjnych (por. B.Dauter, Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego, LexisNexis, Warszawa 2008 r., s. 473). Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie, bowiem skarga S. P., jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. W myśl art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jakie służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia (§ 2). Środkiem zaskarżenia, który przysługuje stronie w razie niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a., w przepisach szczególnych bądź w terminie ustalonym w myśl art. 36 lub w razie przewlekłego prowadzenie postępowania, jest zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (art. 37 § 1 K.p.a.). Z treści art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a. wynika zatem jednoznacznie, że wyczerpanie przez stronę środków zaskarżenia musi poprzedzać wniesienie skargi do sądu administracyjnego, aby skarga taka była dopuszczalna. Tymczasem w przedmiotowej sprawie uznać należy, że skarżący przed złożeniem skargi na przewlekłość postępowania Starosty Strzeleckiego nie złożył stosownego zażalenia w trybie art. 37 § 1 K.p.a., zwłaszcza wobec oświadczenia samej strony skarżącej, złożonego w piśmie z dnia z dnia 20 sierpnia 2017 r. W piśmie tym, stwierdzono wprost, że skarżący nie żalił przewlekłości postępowania. Należy przy tym wyjaśnić, że stosownie do art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935) stanowiącego, że do postępowań przed sądami administracyjnymi, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu dotychczasowym. W niniejszej sprawie zastosować zatem należało przepisy P.p.s.a. obowiązujące przed dniem 1 czerwca 2017 r. W tej sytuacji należy przyjąć, że skarga S. P. została wniesiona z naruszeniem przepisu art. 52 § 1 P.p.s.a., co z kolei stanowi podstawę do jej odrzucenia w myśl art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., jako niedopuszczalnej. W konsekwencji przedmiotowa skarga odpowiada kryteriom skargi oczywiście bezzasadnej. Wobec tego, żądanie skarżącego dotyczące przyznania prawa pomocy, stosownie do art. 247 P.p.s.a., nie może zostać uwzględnione. Mając na uwadze powyższe Sąd, działając na podstawie art. 247 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.