II SAB/Op 122/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Janowska Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędzia NSA Jerzy Krupiński (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi R. S. na bezczynność Dyrektora Zakładu Karnego Nr [...] w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Pismem z dnia 8 marca 2018 r. R. S. (dalej: skarżący"), powołując się na art. 61 Konstytucji RP, wystąpił do Dyrektora Zakładu Karnego Nr [...] w [...] (dalej: "organ") o udostępnienie następujących informacji: - Wytycznych Dyrektora Generalnego Służby Więziennej dotyczących projektowania pawilonów mieszkalnych; - Wytycznych i zaleceń dotyczących kącików sanitarnych; - Sprawozdania z wizytacji Sądu Okręgowego z roku 2017; - karty charakterystyki farby, którą pomalowano celę nr [...]. W dniu 16 marca 2018 r. Zastępca Dyrektora Zakładu Karnego Nr [...] w [...] rozpatrując wniosek stwierdził, że informacje dotyczące wytycznych są udostępnione w Biuletynie Informacji Publicznej Dyrektora Generalnego SW, na stronach internetowych dopuszczonych do przeglądania przez osadzonych w tym Zakładzie Karnym (w przypadku skarżącego jeden raz w tygodniu), natomiast co do pozostałych informacji wyraził zgodę na ich udostępnienie skarżącemu z zastrzeżeniem anonimizacji Sprawozdania z wizytacji. W dniu 20 marca 2018 r. właściwy wychowawca przekazał skarżącemu zanonimizowane Sprawozdanie celem umożliwienia mu zapoznania się z jego treścią. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skarżący zarzucił organowi bezczynność i wnosił o: - zobowiązanie organu do udostępnienia żądanej informacji zgodnie z wnioskiem; - stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; - wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości wynikającej z art. 154 § 6 w zw. z art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm. – przywoływanej dalej jako: P.p.s.a.); - zasądzenie kosztów postępowania. Ponadto wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. To ostatnie żądanie zostało uwzględnione postanowieniem referendarza sądowego z dnia 6 listopada 2018 r., sygn. akt II SO/Op 19/18. W skardze ponadto zarzucił naruszenie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1330), zwanej dalej: "u.d.i.p.", na skutek zakwestionowania jego prawa do uzyskania informacji publicznej, art. 15 ust. 1 u.d.i.p. na skutek naruszenia zasady udzielania informacji bez zbędnej zwłoki, art. 14 ust. 1 u.d.i.p. na skutek udzielenia informacji w sposób i w formie niezgodnej z wnioskiem oraz art. 16 ust. 1 u.d.i.p. na skutek niewydania decyzji odmawiającej udzielenia informacji. W uzasadnieniu podniósł, że udostępnienie informacji powinno nastąpić w formie zgodnej z jego wnioskiem, a nie w obecności wychowawcy oraz, że nie wskazano mu adresu właściwej strony internetowej, na której żądane przez niego informacje się znajdują. Organ wnosił o oddalenie skargi, podnosząc w uzasadnieniu, że wprawdzie organ jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznych, a żądane przez skarżącego informacje mieszczą się w pojęciu informacji publicznej, to jednak część z nich (wytyczne) nie wymagają udostępnienia, gdyż są one zamieszczone w BIP Dyrektora Generalnego Służby Więziennej, a pozostałe zostały udostępnione skarżącemu w formie przyjętej w warunkach Zakładu Karnego (przez zapoznanie go z informacją przez wychowawcę). Organ podkreślił, że skarżący nie określił formy w jakiej informacja miała być udostępniona, pozostawiając mu w tym zakresie swobodę. Z ostrożności procesowej podniósł, że ewentualna bezczynność nie miała charakteru rażącego. Ustanowiony dla skarżącego pełnomocnik z urzędu w piśmie procesowym z dnia 10 grudnia 2018 r., nazwanym "skargą", poparł stanowisko skarżącego zawarte we wniesionej przez niego osobiście skardze. Podkreślił, że skarżący przebywając w warunkach izolacyjnych ma ograniczony dostęp do Internetu, nie potrafi znaleźć właściwej strony BIP, zaś żądanie dotyczyło przekazania materiałów a nie wglądu do nich. W ocenie pełnomocnika, lakoniczna, wręcz zdawkowa próba udzielenia odpowiedzi na żądanie strony oraz sposób jej udzielenia przez okazanie dokumentu pod nadzorem osób trzecich, w warunkach braku swobody zapoznania się z jego treścią, przy anonimizacji Sprawozdania, stanowi w istocie nieudzielenie spornej informacji, uzasadniające przyjęcie po stronie organu rażącego naruszenia prawa i wymierzenie grzywny. Powołując się na orzecznictwo podniósł, że skargę na bezczynność można wnieść nie tylko w przypadku milczenia organu. Możliwe jest to także, jeżeli zaistniał spór między wnioskodawcą a adresatem wniosku co do charakteru żądanej informacji oraz co do zasad i trybu jej udostępnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 119 pkt 4 P.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Stan taki miał miejsce w rozpoznawanej sprawie i stąd orzeczenie zapadło na posiedzeniu niejawnym (art. 120 P.p.s.a.). Właściwość sądów administracyjnych w sprawach wniosków o udzielenie informacji publicznej wynika z przepisu art. 21 u.d.i.p., stanowiącego, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy P.p.s.a. Stosownie do treści art. 3 § 1 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych (art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.). Odnosząc się w pierwszej kolejności do kwestii formalnych, wskazać należy, że stosownie do treści art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W przypadku skargi na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej nie jest jednak konieczne uprzednie wzywanie do usunięcia naruszenia prawa lub obecnie ponaglenia (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 1991/12 i z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05 oraz postanowienie z dnia 23 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 646/10 dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl, zwanej dalej: CBOSA). Wobec powyższego skarga była dopuszczalna i podlegała merytorycznemu rozpoznaniu. W rozpatrywanej sprawie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Zdaniem Sądu, nie budzi wątpliwości, że organ jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, ponieważ zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 i 5 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej oraz podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Zakład karny jest niewątpliwie podmiotem publicznym w rozumieniu ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1542, ze zm.), a zgodnie z art. 7 pkt 3 tej ustawy, dyrektor zakładu karnego i dyrektor aresztu śledczego są organami Służby Więziennej. Z kolei, przepis art. 6 tej ustawy stanowi, że koszty związane z funkcjonowaniem Służby Więziennej są pokrywane z budżetu państwa. Dyrektor Zakladu Karnego nr [...] w [...] jest zatem podmiotem reprezentującym jednostkę realizującą zadania publiczne na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. z 2018 r. poz. 652 ze zm.) - zadania w zakresie wykonywania tymczasowego aresztowania oraz kar pozbawienia wolności i środków przymusu skutkujących pozbawieniem wolności, dysponuje też funduszami publicznymi, a tym samym jest podmiotem publicznym zobligowanym do udzielenia informacji, jakie są w jego posiadaniu, a mają charakter informacji publicznej (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). Definicja informacji publicznej zawarta jest natomiast w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i jest nią każda informacja o sprawach publicznych. W literaturze przyjmuje się, że tego rodzaju definicja przedmiotowa, związana z treścią art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i zawartym w nim pojęciu sprawy publicznej, jest niewystarczająca. Tak więc nie każde działanie organu władzy publicznej będzie przedmiotem informacji publicznej, lecz tylko takie, które zawiera pewien dodatkowy element w postaci "sprawy publicznej". Odnosi się zatem do funkcjonowania państwa i jego organów, dotyczącego interesów szerszej grupy obywateli lub gospodarowania mieniem publicznym. Posługiwanie się przy wykładni art. 1 ust. 1 u.d.i.p. wyłącznie lub przede wszystkim kryterium podmiotowym jest niczym nieuprawnione, zwłaszcza jeśli zważyć, że ustawa traktuje prawo do informacji publicznej jeszcze szerzej niż normy konstytucyjne. Daje ona prawo do uzyskania informacji o sprawach publicznych, nie przyznaje jednak uprawnienia do otrzymania każdej informacji będącej w posiadaniu adresata wniosku (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska "Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz", wyd. Wolters Kluwer, Warszawa 2016, str. 22). Informacja publiczna podlega udostępnieniu oraz ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonym w ustawie. Dodać należy, że przykładowy katalog danych stanowiących informację publiczną, które podlegają udostępnieniu, zawiera przepis art. 6 ustawy. Skoro przepis ten zawiera jedynie przykładowy wykaz spraw, które uznaje się za informacje publiczne, to dla prawidłowego ustalenia znaczenia tego pojęcia uwzględnić należy także zapisy Konstytucji RP, która w art. 61 ust. 1 ustala prawo obywatela do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a także o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, oraz innych osób i jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Na podstawie wskazanych powyżej przepisów przyjąć trzeba, że informacją publiczną jest każda informacja wytworzona przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone. Prawo do informacji publicznej obejmuje w szczególności uprawnienie do uzyskania informacji publicznej oraz wglądu do dokumentów urzędowych (art. 3 ust. 1 ustawy). Z tego punktu widzenia informacje żądane w pkt 1 i 2 wniosku, dotyczące treści wytycznych wydanych przez Generalnego Dyrektora Służby Więziennej na podstawie art. 11 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej stanowią niewątpliwie informację mieszczącą się w zakresie przedmiotowym informacji publicznej, z tym, że ani autorem ani dysponentem tych informacji nie jest skarżony organ. Żaden przepis ustawy o dostępie do informacji publicznej nie obliguje podmiotu publicznego do pośredniczenia w pozyskiwaniu informacji od podmiotu właściwego, będącego posiadaczem takiej informacji. W przypadku informacji zamieszczonej na stronach internetowych posiadaczem informacji jest wyłącznie podmiot, który taką informację wytworzył, a nie jakikolwiek inny podmiot publiczny, nawet jeżeli do takiej informacji ma dostęp lub nawet z niej korzysta. Przyjęcie stanowiska odmiennego prowadziłoby do sytuacji, że podmiot publiczny nie będący posiadaczem informacji (nie będący administratorem Biuletynu Informacji Publicznej jednostki zobowiązanej) ponosiłby odpowiedzialność za sposób jej udostępniania w tym Biuletynie, w tym także za kompletność i czytelność linków odsyłających, umożliwiających potencjalnemu uprawnionemu uzyskanie dostępu do pożądanej informacji. W takim wypadku stanowisko organu sprowadzające się do wskazania, że poszukiwana przez skarżącego informacja powinna być udostępniona na stronach internetowych Generalnego Dyrektora Służby Więziennej była w pełni wystarczająca. Podnoszona przez pełnomocnika skarżącego kwestia trudności w odnalezieniu właściwej strony, zawierającej wytyczne, o których mowa w pkt 1 i 2 wniosku nie ma przydawanego znaczenia prawnego, gdyż – co już wyżej powiedziano – brak jest w przepisach u.d.i.p. regulacji nakazujących w ramach udostępniania informacji publicznej poszukiwania informacji żądanej przez stronę na stronach internetowych innego podmiotu ani wskazywania strony internetowej takiego podmiotu dysponującego żądaną informacją, ani w końcu przekazywania wniosku niewłaściwie skierowanego do podmiotu będącego posiadaczem i dysponentem informacji. W tym zakresie przypomnieć trzeba, że zgodnie z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się w ograniczonym zakresie jedynie do decyzji. Oznacza to, że na etapie wcześniejszym postępowania przepisy K.p.a. nie mają zastosowania, udostępnienie informacji ma charakter prawny czynności materialno-technicznej, podobnie jak poinformowanie wnioskodawcy, że podmiot, do którego skierował on żądanie, nie ma informacji wskazanej we wniosku, że została ona udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub też znajduje zastosowanie art. 1 ust. 2 u.d.i.p. Podniesione w skardze żądanie wydania w wyżej wskazanym zakresie decyzji administracyjnej na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. nie znajduje usprawiedliwionej podstawy prawnej. W piśmiennictwie wskazuje się trafnie, że artykuł 16 ust. 1 u.d.i.p. ma zastosowanie tylko wówczas, gdy konieczna jest odmowa udzielenia informacji lub umorzenie postępowania i spełniony jest ponadto warunek przedmiotowy (informacja ma charakter informacji publicznej) i podmiotowy (podmiot jest zobowiązany do udzielenia informacji). Brak jednego z tych elementów oznacza zakaz załatwienia sprawy w drodze decyzji administracyjnej (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska op. cit. str. 314). Podobne uwagi należało odnieść do żądania z pkt 4 wniosku, dotyczącego wydania karty charakterystyki farby użytej do malowania jednej z cel. Karta taka stanowi dokument własny wytwórcy określonego materiału budowlanego (w tym wypadku farby), dokumentujący cechy charakterystyczne i właściwości tego materiału. Nawet jeżeli dokument taki znajduje się w posiadaniu podmiotu publicznego, to jako niezwiązany ze sprawami publicznymi i niepochodzący od podmiotu publicznego, nie podlega regulacjom u.d.i.p. nakazującym udostępnienie informacji publicznej. Można jedynie zauważyć, że żądanie przedłożenia kart charakterystyki wyrobów używanych w procesie budowlanym dotyczy organów kontroli, w tym organów nadzoru budowlanego i Państwowej Inspekcji Sanitarnej, które w ramach posiadanych kompetencji mogą badać jakość użytych materiałów z punktu widzenia przestrzegania zasad bezpieczeństwa osób korzystających z pomieszczeń wybudowanych przy ich użyciu. Strona mająca określone wątpliwości w zakresie spełniania przez określony materiał norm bezpieczeństwa może zwrócić się do właściwej jednostki kontrolnej, bez potrzeby poszukiwania dowodów we własnym zakresie. Rozważania co do bezczynności organu w zakresie pkt 3 wniosku z dnia 8 marca 2018 r. należy poprzedzić kilkoma uwagami natury ogólnej. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności wynikającej z przepisów prawa, przez zobowiązany do tego organ. Uwzględniając skargę na bezczynność Sąd orzeka na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym: zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1), zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2) oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności. Jednocześnie, na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. sąd stwierdza, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Stosownie zaś do art. 149 § 1b P.p.s.a. sąd może też orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, a na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. - także o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub o przyznaniu od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. Badając zasadność skargi na bezczynność sąd czyni to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania orzeczenia. W przedmiotowej sprawie skarżący wystąpił o udostępnienie Sprawozdania z wizytacji przeprowadzonej przez jednego z sędziów Sądu Okręgowego w [...] w 2017 r. w jednostce, w której odbywa karę. Co do zasady, zgodnie z art. 14 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Oznacza to z reguły, że udostępnienie informacji następuje w drodze pisemnej na adres osoby wnioskującej o jej udostępnienie. W przypadku osoby osadzonej w zakładzie karnym, a taki status posiada skarżący, należy jednak brać pod uwagę także szczególne warunki odbywania kary, a zwłaszcza to, że za sposób realizacji celów resocjalizacyjno-wychowawczych w pełni odpowiada administracja tego zakładu, a przede wszystkim wychowawcy. Osoby te nie mogą wprawdzie w żaden sposób ograniczać praw osoby osadzonej w zakresie konstytucyjnego prawa do uzyskania informacji publicznej, ale mogą wybierać najbardziej odpowiedni tryb, w jakim następuje jej udostępnienie. Należy przy tym mieć na względzie i to, że autor wniosku przebywa w siedzibie podmiotu zobowiązanego i żądanie udostępnienia informacji może być zrealizowane w sposób najbardziej bezpośredni, tj. przez okazanie dokumentu tę informację zawierającego. Skoro we wniosku skarżący nie żądał odpisu Sprawozdania z wizytacji a jedynie jego udostępnienia, to z punktu widzenia przepisów u.d.i.p. nie można kwestionować tego, że zapoznanie z tym dokumentem odbyło się w warunkach nadzorowanych, tj. przy obecności osoby trzeciej (wychowawcy). Z treści notatki służbowej sporządzonej przez Młodszego Wychowawcę Działu Penitencjarnego organu – M. N. wynika, że skarżącemu przekazano kopię sprawozdania powizytacyjnego i miał on nieograniczoną w czasie możliwość zapoznania się z jego treścią. W takiej sytuacji należy przyjąć, że doszło do udostępnienia mu wnioskowanej informacji i to bez względu na to, czy z możliwości tej skorzystał w pełni, tj. czy odczytał dokument w całości, czy też poprzestał na przejrzeniu jego części. Zdaniem Sądu, prawo wglądu do dokumentu - jako podstawowego nośnika informacji - oznacza prawo zapoznania się z jego treścią, a przepisy u.d.i.p nie statuują jako nadrzędnego prawa dysponowania samym dokumentem. Zgodnie z art. 12 ust. 2 u.d.i.p. podmiot udostępniający informację publiczną jest obowiązany zapewnić możliwość: 1) kopiowania informacji publicznej albo jej wydruk lub 2) przesłania informacji publicznej albo przeniesienia jej na odpowiedni, powszechnie stosowany nośnik informacji. Nie zmienia to jednak zasadniczej oceny zachowania organu w zakresie udostępnienia skarżącemu treści sprawozdania, gdyż skarżący miał możliwość wykonania odręcznego odpisu protokołu lub poczynienia odpowiednich notatek, a ewentualne ograniczenie w tym zakresie nie wynika ani z treści notatki wychowawcy ani nie zarzuca tego skarżący. W notatce z dnia 20 marca 2018 r. wskazano wprawdzie, że skazany (skarżący) wnosi o przekazanie mu kopii tego dokumentu, ale było to żądanie nowe w stosunku do wniosku z dnia 8 marca 2018 r., zgłoszone już po zrealizowaniu wniosku z dnia 8 marca 2018 r. i sposób jego oceny przez organ oraz tryb ewentualnego dalszego procesowania w tym przedmiocie nie podlegał ocenie w rozpoznawanej sprawie, gdyż nie był objęty skargą. Podnoszona w piśmie procesowym pełnomocnika skarżącego kwestia anonimizacji okazanego mu dokumentu nie oznacza stanu bezczynności organu. W tej mierze można odwołać się do poglądu wyrażonego w wyroku NSA z dnia 25 września 2018 r., sygn. akt I OSK 971/18 (zam. w CBOSA), w którym wyjaśniono, że kluczowe dla oceny, czy organ ma obowiązek anonimizując częściowo daną informację wydać w związku z tym na podstawie art. 5 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej w tej części, czy też anonimizacja ta nie niesie konieczności wydania takiej decyzji, gdyż nie stanowi odmowy udostępnienia informacji publicznej – jest to, czy anonimizowana informacja jest wprost objęta zakresem żądania wniosku, czy też pojawia się "przy okazji" udostępniania informacji publicznej (np. dane osobowe wymagające anonimizacji znajdują się na żądanym nośniku informacji publicznej, lecz nie są objęte uzewnętrznionym we wniosku zainteresowaniem wnioskodawcy, które odnosi się do fragmentów irrelewantnych z punktu widzenia ochrony danych osobowych). Naczelny Sąd Administracyjny odwołał się przy tym do wyroku NSA z dnia 11 stycznia 2013 r., I OSK 2267/12 (zam. w CBOSA), w którym wskazano, że "Z zestawienia tych dwóch wartości, tj. zasady jawności informacji publicznych oraz obowiązku ochrony prywatności, tajemnic przedsiębiorcy i danych osobowych osób fizycznych, można wyprowadzić wniosek, że możliwe jest udostępnianie informacji publicznej w sposób nie naruszający wskazanych dóbr chronionych. Służy temu m. in. zastosowana przez organ (...) tzw. anonimizacja danych wrażliwych. W takim wypadku nie zachodzi jednak potrzeba wydawania oddzielnej decyzji na podstawie art. 16 ustawy (o dostępie do informacji publicznej), gdyż przepis ten może mieć zastosowanie tylko w wypadku odmowy udostępnienia informacji, a nie w przypadku jej udzielenia z zachowaniem zasady ochrony dóbr chronionych". W rozpoznawanej sprawie skarżącemu chodziło wyraźnie o treść dokumentu, a nie o dane osobowe osób wymienionych w tym dokumencie niejako "przy okazji" jego sporządzania, co usprawiedliwiało przeprowadzoną anonimizację a jednocześnie nie przekreślało jego waloru poznawczego. W takim stanie rzeczy nie można mówić, że doszło do bezczynności organu w wyżej wskazanym rozumieniu przepisu art. 149 § 1 i 1 lit. "a" P.p.s.a. Brak jest też tym samym podstaw do wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. W świetle powyższego, zgodnie z art. 151 P.p.s.a. skarga musiała ulec oddaleniu.