II SAB/Op 13/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2012r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. R. na bezczynność Prezydenta Miasta Opola w przedmiocie bezczynności organu w zakresie wydania prawa jazdy postanawia odrzucić skargę. R. R. pismem z dnia 8 marca 2012r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, skargę na bezczynność Prezydenta Miasta Opola polegającą na pozostawieniu wniosku o wydanie prawa jazdy, bez rozpoznania. W odpowiedzi na skargę, organ uzasadniając brak bezczynności w sprawie, wniósł o oddalenie skargi. W wykonaniu zarządzeń Przewodniczącego Wydziału II z dnia 10 kwietnia 2012r. wezwano skarżącego do usunięcia braku formalnego skargi przez złożenie dowodu wyczerpania trybu wniesienia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, do organu wyższego stopnia, a także do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100 zł. Wezwania zawierały pouczenie, że niezastosowanie się do ich treści w terminie 7 dni od dnia ich otrzymania, spowoduje odrzucenie skargi. Powyższe wezwania zostały doręczone do rąk skarżącego w dniu 13 kwietnia 2012r., o czym świadczy stosowna adnotacja na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki. Do dnia wydania niniejszego postanowienia, skarżący nie zastosował się do wezwań. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Na wstępie należy wskazać, że Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), wniesienie po terminie (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6), która występuje m.in. w razie niewyczerpania środków zaskarżenia. Obok wyżej wskazanych przesłanek dopuszczalności skargi, do warunków wymaganych przez przepisy P.p.s.a. do skutecznego złożenia skargi do sądu administracyjnego, jako pisma procesowego, zalicza się także stosownie do treści art. 230 § 1 i 2 P.p.s.a. - uiszczenie wpisu od skargi. Niezachowanie wymogów formalnych, jak również nieuiszczenie wpisu od skargi, nie skutkuje wezwaniem przez Sąd do uzupełnienia braków oraz uiszczenia wpisu w wyznaczonym terminie, pod rygorem odrzucenia skargi. Podstawą odrzucenia skargi jest art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. określający, że sąd odrzuca skargę, której braków formalnych nieuzupełniono w terminie oraz art. 220 § 3 P.p.s.a., będący przepisem szczególnym w stosunku do ogólnej normy z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. i stanowiącym samodzielną podstawę prawną, zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis. Dokonując oceny niniejszej skargi pod wyżej wskazanym kątem należało stwierdzić, że skarga ta podlegała odrzuceniu z powodu niewykonania zarządzeń Sądu, a to nieuiszczeniu wpisu od skargi oraz nieusunięciu braku formalnego skargi. Stosownie do art. 52 § 1 P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest skarga na bezczynność Prezydenta Miasta Opola w zakresie pozostawienia wniosku skarżącego o wydanie prawa jazdy, bez rozpoznania. Wskazać należy, że skarga na bezczynność organu może być wniesiona po upływie terminu przewidzianego do załatwienia sprawy przez ten organ oraz po wniesieniu zażalenia do organu wyższego stopnia, na niezałatwienie sprawy w terminie. Z kolei, terminy załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym określają przepisy art. 35 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 98 z 2000r., poz. 1071 ze zm.) oraz art. 36 ustawy i dopiero przekroczenie tych terminów oznacza stan bezczynności organu, który skutkować może wniesieniem skargi do sądu administracyjnego, po uprzednim wyczerpaniu trybu, o jakim mowa w art. 37 przywołanej ustawy. Zgodnie bowiem z treścią art. 37 § 1 ustawy, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 ustawy, stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że wniesiona przez R. R. skarga na bezczynność Prezydenta Miasta Opola nie mogła być rozpoznana z uwagi na nieusunięcie przez skarżącego braku formalnego skargi, polegającego na wykazaniu zachowania wymaganego trybu zaskarżenia. Skarżący wezwany przez Sąd do złożenia dowodu wyczerpania trybu wniesienia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, do organu wyższego stopnia – nie odniósł się do tego żądania, a w aktach sprawy brak jest dokumentu potwierdzającego spełnienie tego obowiązku. Ponadto, R. R. przy wnoszeniu skargi do sądu administracyjnego powinien był uiścić wpis od skargi, który w niniejszej sprawie, stosownie do § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), wynosi 100 zł. Do uiszczenia wpisu w takiej wysokości, a także do usunięcia braku formalnego skargi Sąd wezwał skarżącego pismami z dnia 10 kwietnia 2012r., a doręczenia wezwań dokonano osobiście do rąk skarżącego, w dniu 13 kwietnia 2012r. Termin do dokonania żądanych czynności upłynął zatem w dniu 20 kwietnia 2012r. Pomimo upływu wskazanego terminu, skarżący nie uiścił jednak wpisu, ani nie udokumentował wyczerpania trybu wniesienia skargi do sądu. Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 P.p.s.a. skargę R. R. należało odrzucić, co Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.