II SAB/Op 131/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Cisyk – spr. po rozpoznaniu w dniu 3 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. S. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji w sprawie przyznania usług opiekuńczych postanawia: odrzucić skargę. R. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu, w sprawie rozpatrzenia jego odwołania od decyzji Kierownika Działu Pomocy Środowiskowej w Miejskim Ośrodku Pomocy Rodzinie w Opolu, działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta Opola z dnia 16 sierpnia 2017 r., nr [...], w przedmiocie przyznaniu skarżącemu świadczenia z pomocy społecznej w formie usług opiekuńczych świadczonych przez PKPS, na okres od 1 kwietnia 2017 r. do dnia 30 września 2017 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi, a to z uwagi na fakt, że skarżący stosownie do art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przed wniesieniem skargi nie wyczerpał środków zaskarżenia, o jakim mowa w art. 37 § 1 K.p.a., tj. nie złożył ponaglenia do tego organu. Wobec powyższego, Przewodniczący Wydziału II tut. Sądu zarządzeniem z dnia 10 października 2017 r., wezwał skarżącego do usunięcia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, braków formalnych skargi przez wykazanie, że przed wniesieniem skargi na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania wyczerpał tryb z art. 37 § 1 K.p.a. i w tym celu o nadesłanie kopii ponaglenia wystosowanego w tym trybie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu, przed wniesieniem skargi. Wezwanie o podanej treści zostało przesłane na adres skarżącego i tam osobiście doręczone skarżącemu w dniu 12 października 2017 r., o czy świadczy adnotacja na pocztowym potwierdzeniu odbioru przesyłki (por. k- 6 akt sądowych). W dniu 13 listopada 2017 r., skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego z urzędu. Jednocześnie skarżący wniósł o wyznaczenie terminu rozprawy zamiast terminu posiedzenia niejawnego, a jeżeli termin rozprawy nie zostanie wyznaczony – to o uzasadnienie niewyznaczenia rozprawy. Postanowieniem z dnia 20 listopada 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odmówił przyznania prawa pomocy skarżącemu na zasadzie art. 247 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uzasadniając to okolicznością, że skarga wniesiona w sprawie jest oczywiście bezzasadna z uwagi na niewyczerpanie trybu zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. W myśl art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.) - zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a.", sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przez dopuszczalność skargi należy rozumieć zarówno jej przesłanki przedmiotowe tzn. określenie, od jakiego rodzaju form działalności organów administracji publicznej przysługuje skarga, jak i dopuszczalność skargi w zakresie podmiotowym to jest określenie, jakim podmiotom przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Warunkami formalnymi skutecznego złożenia skargi są: złożenie skargi od aktu objętego zakresem właściwości rzeczowej sądu określonej w art. 3 § 2 i 3 i art. 5 P.p.s.a., wniesienie skargi po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały one skarżącemu w postępowaniu przed organem oraz wniesienie skargi przez podmiot, któremu zgodnie z art. 50 § 1 lub 2 P.p.s.a. przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Przesłanki te muszą być spełnione łącznie, zatem stwierdzenie braku którejś z nich prowadzi do uznania niedopuszczalności skargi, a w konsekwencji do jej odrzucenia bez merytorycznego rozpoznania sprawy. Stosownie do art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jakie służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia (§ 2). Środkiem zaskarżenia - który przysługuje stronie w razie niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a., w przepisach szczególnych bądź w terminie ustalonym w myśl art. 36 (bezczynność), bądź gdy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość) - jest ponaglenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu, to ponaglenie do organu prowadzącego postępowanie (art. 37 § 1 i 3 K.p.a.). Z treści art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a. wynika zatem jednoznacznie, że wyczerpanie przez stronę środków zaskarżenia musi poprzedzać wniesienie skargi do sądu administracyjnego, aby skarga taka była dopuszczalna. Tymczasem w przedmiotowej sprawie uznać należy, że skarżący przed złożeniem skargi na bezczynność i przewlekłość postępowania nie złożył stosownego ponaglenia w trybie art. 37 § 1 K.p.a. Potwierdzają to akta sprawy, w tym oświadczenie złożone przez organ w odpowiedzi na skargę. Ponadto, skarżący wezwany do usunięcia braku skargi przez wykazanie złożenia opisywanego ponaglenia, nie odniósł się w żaden sposób do treści wezwania, pomimo upływu siedmiodniowego terminu wyznaczonego przez Sąd do dokonania tejże czynności. Wezwanie skarżący odebrał bowiem w dniu 12 października 2017 r., czyli termin do usunięcia braku formalnego skargi upłynął w dniu 19 października 2017 r. W tej sytuacji należy przyjąć, że skarga R. S. została wniesiona z naruszeniem przepisu art. 52 § 1 P.p.s.a., co z kolei stanowi podstawę do jej odrzucenia w myśl art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., jako niedopuszczalnej. Mając na uwadze powyższe Sąd, orzekł o odrzuceniu skargi, jak w sentencji.