II SAB/Op 150/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Jeżewska po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. N. na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w Opolu w przedmiocie ustalenia istnienia dokumentów i sporządzenia ich kserokopii postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 10 listopada 2017 r. A. N. wniosła skargę na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w Opolu w przedmiocie ustalenia istnienia dokumentów wymienionych w Notatce urzędowej z dnia 21 listopada 2014 r. dołączonej do akt dochodzenia [...] w sprawie o pomówienie (pkt 1 skargi) i w razie stwierdzenia ich istnienia o sporządzenie ich kserokopii (pkt 2 skargi) Wskazała, że dokumentami tymi mają być: - "dokument, podobno wydany przez ubezpieczyciela (nazwa firmy nieznana), stwierdzający szkodę całkowitą pojazdu [...], która miała nastąpić w listopadzie 2010 r. - opinia rzeczoznawcy (data sporządzenia oraz imię i nazwisko rzeczoznawcy nieznane), w której podobno stwierdzono szkodę całkowitą w/w pojazdu w 2010 r. - dowodu złomowania w/w pojazdu w punkcie skupu złomu [...] w [...], podobno w 2010 r. (data i pracownik podpisujący nieznani, rzeczywista nazwa firmy to [...])". W powyższej skardze zawarła także skargę na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w Opolu w sprawie nieudzielania informacji publicznej, która została zarejestrowana w tut. Sądzie pod sygnaturą akt II SAB/Op 146/17 i zakończyła się wyrokiem z 28 grudnia 2017 r. uwzględniającym skargę. Wcześniej skarżąca na zarządzenie Sądu z dnia 4 grudnia 2017 r., wydane w sprawie o sygn. akt II SAB/Op 146/17 w sprawie z jej skargi na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w Opolu w przedmiocie informacji publicznej, została wezwana do wyjaśnienia, czy pkt 1 i 2 skargi (wniesionej pismem z dnia 10 listopada 2017 r.) należy uznać za skargę na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w Opolu w przedmiocie ustalenia istnienia dokumentów i sporządzenia ich kserokopii, odrębną od skargi wniesionej na bezczynność tego organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w zakresie wskazanym w punktach od 1 do 6. Pouczono ją, że brak odpowiedzi na powyższe wezwanie w terminie 7 dni będzie skutkował przyjęciem, że skarga dotyczy jedynie bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w zakresie wskazanym w punktach od 1 do 6. Ponadto, w przypadku wskazania, że przedmiotem zaskarżenia jest bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w Opolu w przedmiocie ustalenia istnienia dokumentów i sporządzenia ich kserokopii, wezwano stronę skarżącą do wykazania, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.), że przed wniesieniem skargi do Sądu wyczerpała tryb zaskarżenia z art. 37 K.p.a. i w tym celu nadesłanie kopii pisma wystosowanego w tym trybie. Skarżąca, odpowiadając na wezwanie z dnia 4 grudnia 2017 r., pismem z dnia 18 grudnia 2017 r., przesłała w załączeniu korespondencję w zakresie udostępnienia dokumentacji ubezpieczeniowej pojazdu [...]. Wyjaśniła, że skarga wniesiona w dniu 10 listopada 2017 r., w pkt 1 i 2 jest skargą na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w Opolu w przedmiocie ustalenia istnienia dokumentów wytworzonych przez firmę ubezpieczeniową A S.A. i sporządzenia ich kserokopii (według informacji z Notatki urzędowej z dnia 21 listopada 2014 r., znajdującej się w zasobach archiwalnych lub niearchiwalnych KMP w Opolu). Skarżąca stwierdziła, że likwidacja szkody przez firmę A S.A. z polisy OC pojazdu mogła nastąpić wyłącznie na skutek zdarzenia w ruchu drogowym i nie ma związku z jakimkolwiek postępowaniem karnym, jeśli nikt nie odniósł obrażeń. Dokumentacja mogła powstać dopiero po dniu 2 sierpnia 2011 r., do tego dnia pojazd miał ubezpieczenie w ruchu krajowym. Wskazała, jako dowody identyfikację polisy OC, wydruk z bazy danych UFG. Ponadto stwierdziła, że dostęp do dokumentów ubezpieczeniowych pojazdu jest regulowany przepisami prawa administracyjnego i stan prawny ustalony przez Komendanta Miejskiego Policji w Opolu jest błędny. Dostęp do informacji będących przedmiotem umowy ubezpieczenia jest objęty tajemnicą w myśl ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej, dlatego nie można uzyskać ich bezpośrednio od firmy A S.A. na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej (wyrok WSA w Warszawie II SAB/Wa 568/15). Jeśli jednak KMP w Opolu, w nieznanych okolicznościach i nieznanym czasie, weszła w posiadanie dokumentacji firmy ubezpieczeniowej A S.A., to informacje w nich zawarte przestają być chronione tajemnica ubezpieczeniową i mogą być udostępniane każdemu na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jakkolwiek art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, to dopuszcza wyjątek, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z takiej ochrony. Skarżąca wywiodła także, że prywatność właściciela pojazdu, którego dotyczyły dokumenty ubezpieczeniowe, również nie znajduje w sprawie zastosowania, a to z tego względu, że jest on członkiem Rady Sołeckiej w [...]. Poza tym ma zwyczaj kandydowania do różnych organów, i można domniemywać, że wystartuje w wyborach samorządowych w 2018 r., więc wyborcy powinni mieć wiedzę na temat ile razy pojazd kandydata do samorządu ulegał szkodzie całkowitej. Po udzieleniu odpowiedzi przez skarżącą ze skargi zawartej z dnia 10 listopada 2017 r. na zarządzanie Sądu z dnia 28 grudnia 2017 r., w sprawie o sygn. akt II SAB/Op 146/17, wydzielono z niej część objętą punktami 1 i 2, do odrębnego rozpoznania i zarejestrowano w tut. Sądzie pod sygn. akt II SAB/Op 150/17. Skarżąca wyjaśniła, że pismem z dnia 26 lutego 2015 r. zwróciła się do Komendy Miejskiej Policji w Opolu o kserokopie dokumentów ubezpieczeniowych zakresie ustalenia szkody w pojeździe i zezłomowania pojazdu, wymienionych w Notatce urzędowej z dnia 21 listopada 2014 r. w celu przedłożenia ich do oceny rzeczoznawcy samochodowemu, w związku z tym, że kwestionuje rozmiar zaistniałej szkody w pojeździe. Podniosła, że w odpowiedzi otrzymała pismo z dnia 26 lutego 2015 r. zastępcy Naczelnika Wydziału [...], komisarza A. S., w którym - nie działając z upoważnienia organu - zastosował nieznany w postępowaniu administracyjnym tryb w postaci stwierdzenia niewłaściwości organu i pozostawienia sprawy bez rozpoznania, chociaż sprawa należała do kompetencji organu. Skarżąca pismem z dnia 17 października 2017 r. skierowanym do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu złożyła zażalenie na pozostawienie sprawy bez rozpoznania i stwierdzenie niewłaściwości organu. Powyższe zażalenie zostało potraktowane, jako skarga na działanie pracownika organu, o której mowa w art. 232 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257). Odpowiedzi na skargę powszechną udzielił Komendant Miejski Policji w Opolu pismem z dnia 22 listopada 2017 r. Stwierdził w niej, że komisarz A. S. udzielając skarżącej odpowiedzi na jej pismo nie występował w nim, jako organ administracyjny. Odpowiedź została, bowiem udzielona skarżącej, jako stronie postępowania karnego (podejrzanej). Jednocześnie Komendant podał, że na wszelkie pytania dotyczące zakończonych postępowań przygotowawczych, w tym [...] i wynikających z nich zarzutów skargowych dotyczących ich niewłaściwego prowadzenia, nie ma możliwości udzielenia odpowiedzi ponieważ akta główne ww. postępowań znajdują się w Sądzie Rejonowym w [...]. Komendant zwrócił także uwagę na zasadę jednotorowości proceduralnej, zgodnie z którą ustawodawca odsyła do postępowań właściwych dla danej sprawy. Brak jest, zatem formalnych przepisów do ingerowania w postępowanie karne na podstawie przepisów prawa administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Komendant Miejskiej Policji w Opolu wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie skargi w całości, ponieważ zadane "pytania" przez skarżącą nie dotyczą kwestii stanowiących informację publiczną, jak i nie są w posiadaniu KMP w Opolu. Wyjaśnił, że skarżącej udzielono odpowiedzi na złożony wniosek pismem z dnia 22 listopada 2017 r., a pozostałą część zarzutów skargi rozpoznano w trybie skargi powszechnej, zatem organ nie pozostaje w bezczynności. Organ wyjaśnił, że zakres skargi do WSA dotyczy postępowania karnego, w którym skarżąca była stroną. Akta postępowań przygotowawczych trafiają po zakończeniu do Prokuratury lub Sądu, a zakres uprawnień strony postępowania karnego reguluje procedura karna, a nie administracyjna. Dostęp do akt odbywa się na zasadzie art. 156 Kodeksu postępowania karnego. Korespondencja w ramach postępowania karnego również odbywa się według reguł K.p.k., a nie K.p.a. Powyższe nie wchodzi w zakres określony w art. 3 ust. 2 pkt 8 i 9 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Trzeba przypomnieć, że skarżąca domaga się w skardze od organu ustalenia istnienia i wydania wymienionych w notatce urzędowej, sporządzonej w postępowaniu karnym przez Policję, dokumentów związanych z umową ubezpieczenia pojazdu i zezłomowania pojazdu, uznając, że skoro Policja znalazła się w ich posiadaniu, to stanowią one informacje publiczną. Jednocześnie skarżąca zwracając się w dniu 26 stycznia 2015 r. do organu z wnioskiem o wydanie powyższych dokumentów zaznaczyła, że wymienione dokumenty są jej niezbędne w celu ich sprawdzenia przez rzeczoznawcę samochodowego. Organ natomiast odpowiadając na skargę wyjaśnił, że zakres przedmiotowy skargi dotyczy postępowania karnego, którego skarżąca była stroną, jako podejrzana. Dostęp do akt postępowania karnego odbywa się na zasadzie opisanej w art. 156 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1904), zwanej dalej "K.p.k." Wobec tego należy wskazać, iż badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza sprawdzenie jej wymagań formalnych, w tym dopuszczalności wniesienia skargi, stosownie do art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. – dalej: P.p.s.a.). Jednym z elementów podlegających badaniu w tym zakresie stanowi ocena czy skarga została wniesiona w zakresie spraw należących do właściwości sądu administracyjnego (art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188, z późn. zm.), zgodnie, z którego art. 1 sądy administracyjne w zakresie swej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne, ma charakter ograniczony, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie. W myśl art. 3 § 2 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (...), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (...), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (...), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Zgodnie z § 2a ww. artykułu sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. Powyższe wyliczenie stanowi katalog zamknięty. Zaskarżenie aktu lub czynności niewymienionych w powyższym katalogu oznacza, iż sprawa nie jest objęta właściwością sądu administracyjnego, a tym samym zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. skarga podlega odrzuceniu. W myśl § 3 cyt. przepisu sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Przedmiot rozpoznawanej skargi stanowi bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w Opolu w zakresie ustalenia istnienia dokumentów i sporządzenia ich kserokopii, które zostały opisane w Notatce urzędowej z dnia 21 listopada 2014 r. załączonej do akt dochodzenia w sprawie karnej. Jak wynika z cytowanych powyżej przepisów, skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji przysługuje wyłącznie w sprawach, w których wydawane są: decyzje i niektóre postanowienia (art. 3 § 2 pkt 1-3 P.p.s.a.), inne akty lub podejmowane czynności z zakresu administracji publicznej (pkt 4), pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego (pkt 4a) oraz w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, ale podjęte tylko w ramach postępowania administracyjnego, tj. na podstawie przepisów K.p.a. lub O.p. Podkreślić należy, iż skarga na bezczynność organu jest w rzeczywistości pochodną skargi na określone formy działania organu, czyli jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje administracyjne, określone postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 4 września 2012 r., sygn. akt II GSK 1324/12; z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. akt I OSK 1620/12 oraz z dnia 7 lipca 2010 r., sygn. akt II GSK 737/10, dostępne na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarga na bezczynność jest zatem dopuszczalna tylko wówczas, gdy istnieje przepis prawa zobowiązujący organ do wydania określonego aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. bądź określonego zachowania w postępowaniu administracyjnym czy podatkowym (o których mowa w art. 3 § 2 pkt 9 P.p.s.a.), zaś kontrola sądu sprowadza się do sprawdzenia czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze aktu administracyjnego lub czynności z zakresu administracji publicznej. Mając na uwadze powyższe rozważania, na tle przytoczonego powyżej stanu faktycznego, Sąd stwierdził, iż przedmiotowa skarga jest niedopuszczalna. Komendant Miejski Policji w Opolu nie jest bowiem zobowiązany do wydania władczego rozstrzygnięcia administracyjnego w zakresie wniosku złożonego przez skarżącą, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-3 P.p.s.a., ani wydania aktu lub dokonania czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a P.p.s.a. Jak słusznie wskazano w odpowiedzi na skargę udostępnianie akt postępowań karnych odbywa się na podstawie art. 156 K.p.k. zgodnie, z którym stronom, obrońcom, pełnomocnikom i przedstawicielom ustawowym udostępnia się akta sprawy sądowej oraz daje możność sporządzenia z nich odpisów lub kopii. Za zgodą prezesa sądu akta te mogą być udostępnione również innym osobom. Informacje o aktach sprawy mogą być udostępnione także za pomocą systemu teleinformatycznego, jeżeli względy techniczne nie stoją temu na przeszkodzie (156 § 1 K.p.k.) Na wniosek oskarżonego lub jego obrońcy wydaje się odpłatnie kopie dokumentów z akt sprawy. Kopie takie wydaje się odpłatnie, na wniosek, również innym stronom, pełnomocnikom i przedstawicielom ustawowym [...] (156 § 2 K.p.k.). Jeżeli nie zachodzi potrzeba zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania lub ochrony ważnego interesu państwa, w toku postępowania przygotowawczego stronom, obrońcom, pełnomocnikom i przedstawicielom ustawowym udostępnia się akta, umożliwia sporządzanie odpisów lub kopii oraz wydaje odpłatnie uwierzytelnione odpisy lub kopie; prawo to przysługuje stronom także po zakończeniu postępowania przygotowawczego. W przedmiocie udostępnienia akt, sporządzenia odpisów lub kopii lub wydania uwierzytelnionych odpisów lub kopii prowadzący postępowanie przygotowawcze wydaje zarządzenie. W wypadku odmowy udostępnienia akt pokrzywdzonemu na jego wniosek należy poinformować go o możliwości udostępnienia mu akt w późniejszym terminie. Z chwilą powiadomienia podejrzanego lub obrońcy o terminie końcowego zaznajomienia z materiałami postępowania przygotowawczego pokrzywdzonemu, jego pełnomocnikowi lub przedstawicielowi ustawowemu nie można odmówić udostępnienia akt, umożliwienia sporządzania odpisów lub kopii oraz wydania odpisów lub kopii. Za zgodą prokuratora akta w toku postępowania przygotowawczego mogą być w wyjątkowych wypadkach udostępnione innym osobom. Prokurator może udostępnić akta w postaci elektronicznej (art. 156 § 5 K.pk.). Nie ulega w tej sytuacji wątpliwości, że skarga dotyczy działań organu, które nie podlegają kontroli sądów administracyjnych (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 grudnia 2011 r., sygn. akt VII SAB/Wa 211/11, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 września 2016 r., sygn. akt I OSK 877/16, Lex nr 2105263, obydwa dostępne w bazie orzeczeń nsa.gov.pl). Dodać należy, że w sprawie nie ma zastosowania art. 3 § 2 pkt 9 P.p.s.a., gdyż regulacja ta dotyczy postępowania administracyjnego i postępowania podatkowego, natomiast udostępnianie akt sprawy karnej nie odbywa się w żadnym z tych trybów. Warto też wyjaśnić, że poza oceną Sądu w niniejszej sprawie pozostaje kwestia, iż żądnie ustalenia istnienia dokumentów wymienionych w Notatce urzędowej z dnia 21 listopada 2014 r., dołączonej do akt dochodzenia [...] i sporządzanie ich kserokopii przez Policję, powinno się, w ocenie skarżącej, odbyć na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764, z późn. zm.- dalej: u.d.i.p.). Kwestia udzielenia wnioskowanej informacji w trybie informacji publicznej została, bowiem podniesiona przez skarżącą dopiero w piśmie z dnia 18 grudnia 2017 r., złożonym do akt sprawy II SAB/Op 146/17 na etapie uzupełnienia braków formalnych skargi. Wcześniej skarżąca nie występowała do organu w sprawie udostępnienia dokumentów wymienionych w notatce urzędowej z dochodzenia na zasadach określonych w u.d.i.p. Nie uczyniła tego nawet w skierowanej do tut. Sądu skardze zawartej w piśmie z dnia 10 listopada 2017 r. Brak natomiast wyraźnego i jednoznacznego sformułowania żądania udostępnienia informacji publicznej w składanych przez skarżącą do organu pismach powoduje, że tryb ustawy o dostępie do informacji publicznej nie został uruchomiony i nie mógł być zastosowany. Takie stanowisko Sądu znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, jak przykładowo w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 sierpnia 2016 r., sygn. akt I OSK 1187/16, dostępnym na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w którego uzasadnieniu wskazano, że skoro w sprawie brak jest wniosku o udostępnienie informacji publicznej to w żadnym wypadku nie można przypisać organowi bezczynności w jego załatwieniu, a ponadto w sytuacji braku wniosku o udostępnienie informacji publicznej jakiekolwiek rozważania dotyczące charakteru informacji, której nie zażądano są bezprzedmiotowe. Ponadto należy stwierdzić, iż informacja dotycząca akt sprawy karnej, czy to na etapie postępowania przygotowawczego czy sądowego, nie odbywa się w trybie u.d.i.p. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 19 grudnia 2016 r., sygn. akt I OSK 1939/16, dostępne na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, z dnia 25 maja 2017 r., sygn. akt I OSK 1399/15, Lex nr 2323346). W świetle powyższego Sąd uznał, że przedmiotowa skarga nie wyczerpuje żadnego z kryteriów określonych w art. 3 P.p.s.a. (w szczególności określonych w § 2 pkt 1-4 i 9), więc jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a.