II SAB/Op 17/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Sędzia NSA: Jerzy Krupiński po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. G. w przedmiocie bezczynności Prezesa Okręgowej Rady Łowieckiej w O. postanawia: odrzucić skargę. Skarżący J. G. w dniu 19 listopada 2005 r., wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu. Wskazał w niej, że jej przedmiotem jest bezczynność prezesa Okręgowej Rady Łowieckiej w O. W uzasadnieniu skargi podał, że działając na podstawie art. 221 kpa oraz § 10.1 statutu Polskiego Związku Łowieckiego w dniu 13 stycznia 2003 r. wniósł skargę do Okręgowej Rady Łowieckiej w O. i do tej pory nie otrzymał merytorycznej odpowiedzi. Skarżący podniósł, że opisana wyżej bezczynność narusza art. 237 kpa, a nadto, że zasadność jego skargi wynika z faktu, iż prezes ORŁ w O., podjął decyzję o nie udostępnianiu mu tekstu sprawozdania komisji rewizyjnej. W odpowiedzi na skargę z dnia 10 grudnia 2004 r., prezes Okręgowej Rady Łowieckiej w O., wyjaśnił, że organa Polskiego Związku Łowieckiego nie są organami administracji publicznej, a ich uchwały nie mają charakteru decyzji administracyjnych. Poinformował też, że nie jest prawdą, jakoby skarżący nie został zapoznany z treścią protokołu Okręgowej Komisji Rewizyjnej, badającej jego sprawę w Wojskowym Kole Łowieckim nr [...] "A" w O., co jest głównym przedmiotem jego skargi i świetle powyższego uważa przedmiotową skargę za bezzasadną. W związku powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny Opolu, Wydział II, wezwał w dniu 23 grudnia 2004 r. skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy przez wskazanie aktu, którego wydania domagał się od organu oraz czy wyczerpał przed wniesieniem aktu środki zaskarżenia określone w art. 52 ustawy, dotyczące żądanego aktu. Odpowiadając na wezwanie Sądu skarżący w dniu 30 grudnia 2004 r., złożył pismo procesowe, w którym wyjaśnił, że przedmiotem jego skargi jest nie wydanie mu przez prezesa ORŁ w O. protokołu przeprowadzonej kontroli przez Okręgową Komisję Rewizyjną PZŁ w O. W kwestii natomiast wyczerpania trybu z art. 52 ustawy, skarżący opisał, szereg korespondencji pomiędzy nim, a władzami różnych szczebli Polskiego Związku Łowieckiego, stwierdzając przy tym, ze po wyczerpaniu statutowych środków zaskarżenia, zwrócił się do Ministra Środowiska, aby w ramach uprawnień nadzorczych nad PZŁ zbadał sprawę i podjął stosowną decyzję. Minister w skierowanej do skarżącego odpowiedzi nie uznał jego argumentów i nie spowodował uchylenia podjętych, według skarżącego, z naruszeniem prawa uchwał organów władz i organu PZŁ okręgu [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, zważył co następuje: Skarga powinna ulec odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270),sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Sąd orzeka także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w cyt. przepisie. Zasada ta znajduje zastosowanie także w rozpoznawanej sprawie. Sąd nie znajdując w skardze J. G. elementów pozwalających ją zakwalifikować, jako skargę z zakresu spraw sądowoadministracyjnych, wezwał skarżącego do uzupełnienia jej braków formalnych, poprzez wskazanie aktu, którego wydania domagał się przed wniesieniem skargi od organu oraz do podania, czy wyczerpał środki zaskarżenia określone w art. 52 ustawy, dotyczące żądanego aktu. Wymagania formalne skargi wskazane zostały w art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.s.a., powinna ona zawierać niezbędne elementy składowe pisma procesowego strony, a ponadto zawierać: 1) wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu prawnego lub czynności: 2) oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy: 3) określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Jeśli skarga nie spełnia tych wymogów, Sąd wzywa stronę do ich uzupełnienia, jako braków formalnych skargi, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.s.a. Skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi, nie wskazał on bowiem aktu, którego wydania domagał się od organu, wskazał natomiast, że domagał się wydania przez prezesa ORŁ w O. protokołu przeprowadzonej kontroli przez Okręgową Komisję Rewizyjną PZŁ w O. W istocie zatem, skarżący nie domagał się wydania aktu, a nakazania dokonania czynności faktycznej przez prezesa ORŁ w O., polegającej na wydaniu mu opisanego protokołu kontroli. Ponadto prezes ORŁ nie jest organem, a tym bardziej organem administracji publicznej, o którym mowa w cytowanym art. 3 ustawy, określającym zakres działania sądów administracyjnych. W tym miejscu należy też zauważyć, że zgodnie z art. 35a ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo Łowieckie (Dz. U. z 2002 r., nr 42, poz. 372 ze zm.), nadzór nad działalnością Polskiego Związku Łowieckiego sprawuje minister właściwy do spraw środowiska, i organ ten jest właściwy do rozpatrzenia podnoszonych przez skarżącego kwestii. W związku z powyższym Sąd postanowił odrzucić skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy, jako nie należącą do właściwości sądu administracyjnego oraz na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy, z uwagi na nie uzupełnienie jej braków formalnych.