II SAB/Op 17/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Cisyk po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F. K. na adwokata M. P. w przedmiocie niedostarczenia aktu oskarżenia postanawia: 1) znieść postępowanie wszczęte na skutek skargi F. K., której braku formalnego w postaci zatwierdzenia przez opiekuna prawnego skarżącego, czynności wniesienia skargi, nie uzupełniono w 7 – dniowym terminie, wyznaczonym przez Sąd w postanowieniu z dnia 19 czerwca 2009 r. 2) odrzucić skargę. Skarżący F. K. w dniu 29 maja 2009 r. (data nadania przesyłki w placówce pocztowej), wniósł skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Opolu na adwokata M. P. w przedmiocie niedostarczenia aktu oskarżenia. Skarga ta została przekazana adwokatowi M. P. w celu udzielenia odpowiedzi na nią w terminie 30 dni. Ponadto z uwagi na złożoną przez F. K. do tut. Sądu sprawę w roku 2006 r., sygn. akt II SAB/Op 11/06, która zakończyła się wydaniem postanowienia o odrzuceniu skargi, z uwagi na nie zatwierdzenie czynności całkowicie ubezwłasnowolnionego skarżącego przez jego opiekuna prawnego, zwrócono się do Prezesa Sądu Rejonowego w Oleśnie o informację, czy F. K. jest nadal osobą całkowicie ubezwłasnowolnioną. Prezes Sądu Rejonowego w Oleśnie nadesłał w dniu 10 czerwca 2009 r. (data nadania przesyłki w placówce pocztowej), w odpowiedzi pismo z dnia 9 czerwca 2009 r., informujące, że F. K. jest osobą całkowicie ubezwłasnowolnioną, a jego opiekunem jest S. B., i wskazał jego adres. Adwokat M. P. odpowiedział na skargę pismem z dnia 16 czerwca 2009 r. i wniósł o jej odrzucenie, z uwagi na to, że jest bezprzedmiotowa, a ponadto, że czynność wniesienia skargi przez F. K., jako całkowicie ubezwłasnowolnionego jest nieważna. W związku z tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu postanowieniem z dnia 19 czerwca 2009 r., tymczasowo dopuścił skarżącego do wniesienia skargi i wezwał S. B., do uzupełnienia braków formalnych skargi, poprzez potwierdzenie złożenia skargi przez F. K. na adwokata M. P. w przedmiocie niedostarczenia aktu oskarżenia, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem zniesienia postępowania. Wezwanie opiekunowi prawemu zostało doręczone do rąk jego małżonki, co wynika z adnotacji poczty na zwrotnym pocztowym potwierdzeniu odbioru. S. B. nie odpowiedział na wezwanie Sądu do uzupełnienia braków formalnych skargi do dnia dzisiejszego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, zważył co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego jego przedstawiciel ustawowy, sąd odrzuci skargę. Jednakże sąd odrzuci skargę dopiero wówczas, gdy brak ten nie zostanie uzupełniony. F. K., jako osoba całkowicie ubezwłasnowolniona, nie posiada stosownie do art. 26 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 13 Kodeksu cywilnego, zdolności do czynności w postępowaniu w sprawach sądowoadministracyjnych, tak zwanej zdolności procesowej. Oznacza to, że nie może on skutecznie samodzielnie dokonać żadnej czynności procesowej przed sądem administracyjnym, w tym nie może dokonać czynności procesowej, jaką jest wniesienie skargi. W związku z tym Sąd wezwał opiekuna prawnego skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez potwierdzenie jej wniesienia, pod rygorem zniesienia postępowania, działając na podstawie art. 31 § 3 P.p.s.a. Opiekun prawny skarżącego S. B. nie odpowiedział na wezwanie Sądu i nie uzupełnił braku formalnego skargi F. K., pomimo upływu w dniu 1 lipca 2009 r., terminu do dokonania tej czynności. Tym samym, postępowanie ze skargi F. K. należało znieść. Skarżący natomiast, jako osoba ubezwłasnowolniona nie posiada zdolności procesowej, nie nastąpiło też uzupełnienie skargi przez zatwierdzenie przez powołaną do tego osobę, czyli opiekuna prawnego. Skargę zatem F. K. należało na podstawie art. 58 § 1 pkt 5 P.p.s.a. odrzucić, jako że skarżący nie ma zdolności procesowej. W związku z powyższym, orzeczono jak na wstępie postanowienia.