II SAB/Op 18/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Sachanbińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędzia NSA Jerzy Krupiński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 lipca 2018 r. sprawy ze skargi S. P. na bezczynność Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w Opolu w przedmiocie informacji publicznej oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez S. P. (zwanego dalej również skarżącym) jest bezczynność Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w [...] (zwanego dalej w skrócie Zarządem Okręgowym Związku lub organem) w przedmiocie informacji publicznej. Skarga wniesiona została w następującym stanie faktycznym: Wnioskiem z dnia 13 listopada 2017 r. (data wpływu do organu) skarżący, na podstawie art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198, z późn. zm. [obecnie Dz. U. z 2018 r. poz. 1330 - dopisek Sądu]), zwanej dalej w skrócie: u.d.i.p., zwrócił się do Zarządu Okręgowego Związku o udostępnienie informacji "poprzez przysłanie kopii protokołów odbytych polowań zbiorowych w OHZ [...] od czasu objęcia do chwili udzielenia odpowiedzi". Ponadto skarżący wniósł o przekazanie żądanych informacji w formie elektronicznej lub listownie. W odpowiedzi na wniosek, pismem z dnia 20 listopada 2017 r., L.dz. [...], doręczonym skarżącemu w dniu 27 listopada 2017 r., Przewodniczący Zarządu Okręgowego Związku odmówił przesłania kopii protokołów z polowań, wobec braku zgody uczestników polowań. Jednocześnie wskazał, że w OHZ [...] odbyły się polowania zbiorowe w następujących terminach: 27 października 2017 r., 2, 3, 4 listopada 2017 r. oraz 11 listopada 2017 r. Pismem z dnia 20 listopada 2017 r., nadanym w placówce pocztowej w dniu 30 listopada 2017 r., S. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na bezczynność Zarządu Okręgowego Związku w udzieleniu informacji publicznej. Skarżący domagał się zobowiązania organu do udzielenia informacji publicznej poprzez rozpatrzenie wniosku oraz zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania sądowego według norm prawem przepisanych. Ponadto wniósł o uznanie, że zachowanie organu wyczerpuje przesłanki rażącego naruszenia prawa z art. 149 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz zażądał nałożenia na organ skarżony grzywny przewidzianej w art. 149 § 2, w wysokości określonej w art. 154 § 6 tej ustawy. W uzasadnieniu skargi S. P. argumentował, że protokoły z odbytych polowań zbiorowych są dokumentem dotyczącym zadań związanych z wykonywaniem gospodarki łowieckiej i są dokumentem wymaganym ustawą Prawo Łowieckie oraz rozporządzeniami wydanymi na jej podstawie. Podniósł, że czynności i dokumentacja związana z odstrzałem zwierzyny dzikiej bez wątpienia stanowi informację publiczną. Jednak do dnia złożenia skargi organ nie udostępnił żądanej informacji, ani też nie wydał decyzji odmownej, zgodnej z art. 16 u.d.i.p., czym naruszył 14-dniowy termin, określony w art. 13 ust. 1 tej ustawy. Zdaniem skarżącego, przesłane przez organ pismo z dnia 20 listopada 2017 r. nie spełnia wymogów u.d.i.p., mogących wywołać skutki prawne, w tym nie stanowi formalnej odmowy udzielenia informacji publicznej. Natomiast zawiera informacje, o które skarżący nie wnioskował, tj. ilość i daty odbytych polowań zbiorowych. W odpowiedzi na skargę Zarząd Okręgowy Związku, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o oddalanie skargi w całości oraz o zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Podniósł, że przekazał informacje dotyczące odbytych polowań zbiorowych. Odmówił natomiast przesłania kopii protokołów polowań, wobec braku zgody uczestników polowań, co uzasadnia art. 5 ust. 2 u.d.i.p., ograniczający prawo do informacji publicznej z uwagi na prywatność osoby fizycznej. Dalej organ dowodził, że protokoły polowań zawierają dane personalne osób fizycznych, które nie wyraziły zgody na ich upublicznienie, a w konsekwencji na przekazanie protokołów. Organ przekazał zatem jedynie te informacje, do których udostępnienia był zobligowany, i o które wnosił skarżący. Zdaniem Zarządu Okręgowego Związku, skoro podjęto czynności zmierzające do zadośćuczynienia wnioskowi skarżącego, to w realiach przedmiotowej sprawy bezczynność nie miała miejsca. W przekonaniu organu, konfrontacja zawartych w żądanych protokołach danych osobowych z nazwą Koła, którego dotyczyły, ponad wszelką wątpliwość pozwalały na identyfikację osób fizycznych uczestniczących w polowaniach. Natomiast polujący myśliwi z całą pewnością nie są osobami publicznymi, dlatego wyłączenie zawarte w dyspozycji art. 5 ust. 2 u.d.i.p. ma zastosowanie w przypadku żądania wywiedzionego przez skarżącego. Niezależnie od powyższego organ stwierdził, że nie naruszył w sposób rażący przepisów obowiązującego prawa, ponieważ nie podszedł w sposób lekceważący do obowiązków nałożonych przez u.d.i.p. Przekazał bowiem informacje w zakresie, w jakim nie było to ograniczone przepisami u.d.i.p. Powyższe przesądza o braku podstaw do ewentualnego ukarania grzywną Zarządu Okręgowego Związku. Postanowieniem z dnia 14 marca 2018 r., sygn. akt II SAB/Op 18/18, starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. Natomiast postanowieniem z dnia 7 maja 2018 r. tut. Sąd odrzucił sprzeciw skarżącego od powyższego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188, z późn. zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Powyższe determinuje zakres kontroli sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności. Uwzględniając skargę na bezczynność, sąd orzeka na podstawie art. 149 P.p.s.a., który w § 1 stanowi, że sąd: - zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); - zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); - stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Po myśli art. 149 § 1a P.p.s.a., jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W przypadku niestwierdzenia bezczynności, skarga podlega natomiast oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Dodać jeszcze trzeba, że na zasadzie art. 119 pkt 4 oraz art. 120 P.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Oznacza to, że w przypadku tego rodzaju skarg, skierowanie ich do rozpoznania w powyższym trybie nie jest uzależnione od wniosku strony. Na takiej właśnie podstawie została rozpoznana przez Sąd złożona w niniejszej sprawie skarga na bezczynność Zarządu Okręgowego Związku w przedmiocie informacji publicznej. Oceniając w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, odnotować przyjdzie, że skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie wymaga poprzedzenia jej żadnym środkiem zaskarżenia, a ponadto nie są wiążące żadne terminy do jej skutecznego wniesienia do sądu administracyjnego. Przechodząc już do okoliczności rozpoznawanej sprawy, przypomnienia wymaga, że skarżący zarzucił Zarządowi Okręgowemu Związku bezczynność w zakresie udostępnienia informacji żądanej we wniosku z dnia 13 listopada 2017 r., a dotyczącej przesłania kopii protokołów odbytych polowań zbiorowych w OHZ [...]. Zdaniem Sądu, nie budzi wątpliwości i jest to okoliczność niekwestionowana w niniejszej sprawie, że Polski Związek Łowiecki jest podmiotem wykonującym zadania publiczne, do którego mają zastosowanie przepisy u.d.i.p. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., do udzielenia informacji publicznej zobowiązane są nie tylko władze publiczne, ale także inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Z art. 34 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (Dz. U. z 2017 r. poz. 1295, z późn. zm.) wynika natomiast, że ustawodawca przekazał Polskiemu Związkowi Łowieckiemu szereg zadań z zakresu administracji publicznej, w tym: 1) prowadzenie gospodarki łowieckiej; 2) troskę o rozwój łowiectwa i współdziałanie z administracją rządową i samorządową, jednostkami organizacyjnymi Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe i parkami narodowymi oraz organizacjami społecznymi w ochronie środowiska przyrodniczego, w zachowaniu i rozwoju populacji zwierząt łownych i innych zwierząt dziko żyjących; 3) pielęgnowanie historycznych wartości kultury materialnej i duchowej łowiectwa; 4) ustalanie kierunków i zasad rozwoju łowiectwa, zasad selekcji populacyjnej i osobniczej zwierząt łownych; 5) czuwanie nad przestrzeganiem przez członków Polskiego Związku Łowieckiego prawa, zasad etyki, obyczajów i tradycji łowieckich; 6) prowadzenie dyscyplinarnego sądownictwa łowieckiego; 7) organizowanie szkolenia w zakresie prawidłowego łowiectwa i strzelectwa myśliwskiego; 8) prowadzenie i popieranie działalności wydawniczej i wystawienniczej o tematyce łowieckiej; 9) współpracę z pokrewnymi organizacjami zagranicznymi; 10) wspieranie i prowadzenie prac naukowych w zakresie gospodarowania zwierzyną; 11) prowadzenie i popieranie hodowli użytkowych psów myśliwskich i ptaków łowczych; 12) realizację innych zadań zleconych przez ministra właściwego do spraw środowiska. Wymienione zadania nałożone na Polski Związek Łowiecki w drodze ustawy ze względu na ich cel mają charakter publiczny. Stosownie zaś do art. 32a ust. 8 ustawy Prawo łowieckie, wskazane powyżej zadania mogą być również realizowane przez zarządy okręgowe jako organy terenowe Zarządu Głównego Polskiego Związku Łowieckiego. Zarządy okręgowe koordynują i nadzorują działalność kół łowieckich oraz członków - osób fizycznych niezrzeszonych w kołach łowieckich (art. 33 ust. 4 ustawy Prawo łowieckie). Zarządy okręgowe, jako statutowe organy Polskiego Związku Łowieckiego wyposażone są zatem we własne władcze kompetencje i także w świetle utrwalonego orzecznictwa nie budzi wątpliwości, że są podmiotami, o jakich mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., a więc zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 16 lutego 2018 r., sygn. akt I OSK 1155/16, wszystkie orzeczenia powołane w uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym ustalenia wymagało, czy objęte żądaniem skarżącego informacje posiadają walor informacji publicznej, a więc, czy został spełniony warunek przedmiotowy u.d.i.p. W związku z tym wyjaśnić przyjdzie, że pojęcie informacji publicznej zdefiniowane zostało w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Jego doprecyzowaniem jest art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze publicznym. I tak, informacja może dotyczyć m.in. podmiotów zobowiązanych (art. 6 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p.) oraz zasad ich funkcjonowania (art. 6 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p.). Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. zawiera jednak tylko przykładowy katalog spraw i dlatego dla prawidłowego ustalenia znaczenia tego pojęcia uwzględnić należy także zapisy Konstytucji RP, która w art. 61 ust. 1 ustala prawo obywatela do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a także o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, oraz innych osób i jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Na podstawie wskazanych powyżej przepisów przyjąć trzeba, że informacją publiczną jest każda informacja wytworzona przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone. Odnotowania również wymaga, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym trafnie przyjmuje się, ze względu na publicznoprawny charakter niektórych kompetencji Polskiego Związku Łowieckiego, że informacja dotycząca funkcjonowania oraz kwestii organizacyjnych Związku, co do zasady, jest informacją publiczną (por. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 89/13). Stosownie do powyższego uznać w niniejszej sprawie należy, że informacje żądane przez skarżącego we wniosku z dnia 13 listopada 2017 r. stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., jako dane które mieszczą się w pojęciu informacji o podmiocie zobowiązanym oraz zasadach funkcjonowania podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 omawianej ustawy. Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno-techniczną. Podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej może również odmówić udostępnienia tej informacji z uwagi na wystąpienie okoliczności określonych w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Zgodnie z tym przepisem, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (ust. 1). Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (ust. 2). Odmowa taka następuje w formie decyzji administracyjnej (art. 16 u.d.i.p.). Natomiast w sytuacji, gdy organ wnioskowaną informacją nie dysponuje albo żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy, to jest zobligowany powiadomić pisemnie o tym fakcie wnioskodawcę. W rozpoznawanej sprawie Zarząd Okręgowy Związku nie kwestionował, że żądane przez skarżącego protokoły stanowią informację publiczną, jednakże - zdaniem organu - odmowa została uzasadniona ograniczeniem zawartym w art. 5 u.d.i.p. Odmowa taka - jak już wcześniej wyjaśniono - powinna zatem przybrać formę decyzji administracyjnej. Pismo Przewodniczącego Zarządu Okręgowego Związku z dnia 20 listopada 2017 r., odmawiające udostępnienia skarżącemu żądanych protokołów, wprawdzie nie zostało określone jako decyzja administracyjna, jednakże zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że o istocie aktu prawnego przesądza jego treść, a nie forma. Z tego względu pisma zawierające rozstrzygnięcie w sprawie załatwianej w drodze decyzji są decyzjami, pomimo nieposiadania w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257), zwanej dalej K.p.a., jeśli tylko zawierają minimum elementów niezbędnych dla zakwalifikowania ich jako decyzji. Do takich elementów należy zaliczyć: oznaczenie organu administracji państwowej wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji. To minimum elementów pozwala na ustalenie podmiotów i przedmiotu stosunku materialnoprawnego, a jego nawiązanie jest celem, dla zrealizowania którego następuje wydanie decyzji administracyjnej. Postępowanie w sprawie zakończonej takim "pismem" będzie wadliwe, sam akt administracyjny kryjący się w nim też będzie wadliwy, ale adresat takiej ułomnej decyzji administracyjnej może uzyskać ochronę sądową swych praw, ze wszystkimi tego konsekwencjami w zakresie przywrócenia działania administracji publicznej do stanu zgodności z prawem (por. J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" wydanie 14, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2016, s. 507-508). W świetle powyżej powiedzianego pismo Zarządu Okręgowego Związku z dnia 20 listopada 2017 r., zważywszy na jego treść, należało uznać za decyzję, która załatwia sprawę w rozumieniu art. 104 K.p.a., pomimo braku zachowania wszystkich elementów decyzji z art. 107 § 1 K.p.a. Pismo to zawiera bowiem oznaczenie organu, od którego pochodzi, tj. Polski Związek Łowiecki Zarząd Okręgowy, oraz adresata - skarżącego, a także podpis osoby uprawnionej - Przewodniczącego Zarządu Okręgowego W. P., powołanego do pełnienia tej funkcji, co wynika z protokołu z dnia 12 lipca 2015 r. (k. 45 akt sąd.). Ponadto w analizowanym piśmie znajduje się rozstrzygnięcie, tj. odmowa przesłania żądanych protokołów polowań. W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że rozpoznanie wniosku skarżącego z dnia 13 listopada 2017 r. nastąpiło w dniu 20 listopada 2017 r. poprzez wydanie decyzji w sensie prawnym. Skoro natomiast decyzja ta została wydana i przesłana skarżącemu z zachowaniem 14-dniowego terminu określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., to nie sposób uznać, że organ pozostaje w bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej. Sąd przyznaje, że wadliwa forma decyzji z dnia 20 listopada 2017 r. mogła spowodować u skarżącego odczucie niezałatwienia jego sprawy w sposób zgodny z wymogami prawa, jednak z przyczyn wywiedzionych wyżej nie można podzielić wyrażonego w skardze poglądu o braku podjęcia przez organ decyzji odmownej. Z kolei, sama prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia nie może być oceniania w ramach postępowania sądowoadministracyjnego wywołanego skargą na bezczynność organu. Innymi słowy, w przypadku skargi opartej na podstawie art. 149 P.p.s.a., sąd nie jest uprawniony do merytorycznej oceny wydanej przez Zarząd Okręgowy Związku decyzji, gdyż nie przeprowadza kontroli tego aktu, lecz jedynie rozstrzyga - biorąc za podstawę stan faktyczny i prawny - czy organ pozostaje w bezczynności. Skarżący ma natomiast możliwość kwestionowania tej decyzji poprzez złożenie wniosku o ponownie rozpatrzenie sprawy zgodnie z art. 17 ust. 2 u.d.i.p., a następnie - wskutek ewentualnej skargi - akt ten może być także przedmiotem kontroli sądu administracyjnego. Wyjaśnienia jeszcze wymaga, że brak w decyzji pouczenia, czy i w jakim trybie może zostać ona zaskarżona nie powinno wywierać negatywnych dla skarżącego skutków prawnych, co oznacza możliwość wniesienia przez S. P. wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zgodnie i na zasadach określonych w art. 58 K.p.a. W tym stanie rzeczy, skargę jako niezasadną należało oddalić, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Końcowo odnotować przyjdzie, że Sąd nie uwzględnił złożonego w odpowiedzi na skargę wniosku pełnomocnika organu o zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania. Zgodnie bowiem z art. 199 P.p.s.a., strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Według zasady wynikającej z przytoczonego przepisu, każdą stronę obciążają poniesione przez nią koszty postępowania związane z jej udziałem w postępowaniu, bez prawa domagania się zwrotu tych kosztów od innej strony. Wyjątki od tej zasady, stanowiące podstawę do orzekania o zwrocie kosztów między stronami, zostały ściśle unormowane, m.in. w art. 200 P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia prawa przysługuje jedynie skarżącemu od organu w razie uwzględnienia skargi. W postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym obowiązuje zatem zasada ograniczonej odpowiedzialności za wynik postępowania i organowi nie przysługuje zwrot kosztów postępowania od strony przeciwnej w przypadku oddalenia skargi, co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie (por. H. Knysiak-Sudyka [w:] T. Woś, H. Knysiak-Sudyka, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wyd. Wolters Kluwer, Warszawa 2016 r., wyd. 6, s. 1138-1139).