II SAB/Op 20/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Janowska – spr. Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędzia WSA Grażyna Jeżewska. po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi R. P. na bezczynność Starosty Opolskiego w przedmiocie informacji publicznej oddala skargę. Wnioskiem z dnia 4 marca 2016 r. r. R. P. (skarżąca) zwróciła się do Starosty Opolskiego o udostępnienie informacji publicznej, polegające na przesłaniu na adres poczty elektronicznej skarżącej umowy lub umów cywilnych zawartych przez powiat opolski z adwokatem lub radcą prawnym, albo z kancelarią adwokatów, radców prawnych albo kancelarią adwokatów lub radców prawnych dotyczących stałej obsługi prawnej powiatu w dacie od dnia obowiązywania rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 stycznia 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, do dnia złożenia wniosku. Wniosek skarżącej wysłany został w formie elektronicznej na adres e-mailowy Starosty Opolskiego. Następnie, pismem z dnia 19 marca 2016 r. R. P. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na bezczynność Starosty Opolskiego w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 4 marca 2016 r. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że w terminie przewidzianym ustawą o dostępie do informacji publicznej organ, pomimo ciążącego na nim obowiązku, nie dokonał żadnej czynności, tj. ani nie udostępnił żądanej informacji, ani nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia. W skardze zawarto też wniosek o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności w przedmiotowej sprawie, o zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku skarżącej w terminie 14 dni oraz o zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania w wysokości 17 zł za opłatę od pełnomocnictwa, 100 zł za opłatę sądową oraz 2.880 zł tytułem kosztów adwokackich, zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz § 16 zd. 1 w zw. z § 15 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. W odpowiedzi na skargę Starosta Opolski wniósł o jej oddalenie, bowiem w jego przekonaniu, w sprawie nie miała miejsca bezczynność organu a skarga jest oczywiście bezzasadna. Wyjaśnił, że po otrzymaniu wniosku skarżącej w formie elektronicznej, w ustawowym terminie, tj. w ciągu 14 dni - 18 marca 2016 r., o godz. 13.07, organ udzielił odpowiedzi, którą - zgodnie z wolą wnioskodawczyni - przesłał drogą elektroniczną z poczty [email protected] na wskazany we wniosku adres e-mail [...]. Uznał, że udzielona odpowiedź dotarła do wnioskującej, gdyż przesłana wiadomość nie wróciła na skrzynkę z adnotacją "błąd w dostarczeniu". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm., dalej: P.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. rozpatrywanie skarg na bezczynność organów. W takich przypadkach, kontroli poddany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu. Natomiast o bezczynności organu w zakresie dostępu do informacji publicznej mówimy wtedy, gdy organ zobligowany był udostępnić informację publiczną na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz. 2058 z późn. zm., dalej: u.d.i.p.), a tego nie uczynił i jednocześnie nie wydał stosownej decyzji o odmowie udostępnienia takiej informacji. Zatem, w pierwszej kolejności należy ustalić, czy żądana informacja jest informacją publiczną, a jeżeli tak, to czy podlega udostępnieniu na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Następnie należy jednoznacznie przesądzić, czy podmiot, do którego skierowany został wniosek o udostępnienie informacji publicznej taką informacją dysponuje i czy ciąży na nim ustawowy obowiązek jej udostępnienia. Przedmiotem kontroli sądowej była zarzucana bezczynność Starosty Opolskiego w udostępnieniu skarżącej informacji określonych we wniosku wysłanym pocztą elektroniczną na adres organu, w zakresie dotyczącym umów cywilnych zawartych przez powiat z adwokatem lub radcą prawnym, kancelarią adwokatów, radców prawnych albo kancelarią adwokatów lub radców prawnych w sprawie stałej obsługi prawnej powiatu w dacie od dnia obowiązywania rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 stycznia 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, do dnia złożenia wniosku. Zauważyć należy, iż między stronami nie zaistniał spór co do waloru wnioskowanej informacji jako informacji publicznej. W związku powyższym potwierdzić należy jedynie, iż wnioskowana informacja dotycząca umów zawieranych przez organ administracji publicznej o obsługę prawną tego organu przez profesjonalnych pełnomocników stanowi informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. i podlega udostępnieniu na zasadach zawartych w tej ustawie. W sprawie nie budzi wątpliwości również, iż starosta - jako organ samorządu terytorialnego - jest podmiotem, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., zobowiązanym do udostępniania posiadanych danych mających charakter informacji publicznej. Sporną w niniejszej sprawie pozostaje okoliczność, czy na wniosek o udostępnienie informacji publicznej organ zareagował, udzielając stosownej informacji i czy informacja ta została udzielona w terminie wynikającym z art. 13 u.d.i.p. Stosownie do treści art. 10 u.d.i.p. co do udostępnienia informacji publicznej, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub w centralnym repozytorium przewidziano tryb wnioskowy. Forma wniosku jest dowolna. Może być zarówno pisemna jak i ustna, a także elektroniczna. Na organie władzy publicznej lub innym podmiocie spoczywa wówczas obowiązek rozpatrzenia takiego wniosku na podstawie ustawowych przesłanek regulujących dostęp do informacji publicznej i w terminie wskazanym w ustawie. Pisemny wniosek składany w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej nie musi odpowiadać żadnym szczególnym wymogom formalnym. Nie stanowi on podania w rozumieniu art. 63 K.p.a., gdyż na tym etapie postępowania nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Wniosku nie trzeba uzasadniać, bowiem art. 2 ust. 2 tej ustawy zwalnia osobę wykonującą prawo do informacji publicznej z obowiązku wykazania interesu prawnego lub faktycznego (wyjątek dotyczy jedynie uzyskania informacji przetworzonej - art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Minimalne wymogi odnośnie takiego wniosku muszą obejmować jasne sformułowanie, z którego wynika, co jest przedmiotem żądania udostępnienia informacji publicznej, niezbędne jest bowiem wykazanie, że żądana informacja ma charakter informacji publicznej. Wola podmiotu korzystającego z prawa dostępu do informacji publicznej w tym przedmiocie musi być jednoznacznie wyrażona. Tylko bowiem wówczas organ, do którego skierowano wniosek ma obowiązek jego rozpatrzenia w trybie i na warunkach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Nie ulega przy tym wątpliwości, że wniosek musi dotrzeć do adresata. Jak wynika z akt sprawy, skarżąca złożyła, za pośrednictwem poczty elektronicznej, w dniu 4 marca 2016 r. wniosek o udostępnienie przedmiotowej informacji, który, jak podnosi w skardze, pozostawiony został bez rozpoznania. Okoliczność ta, według skarżącej, uzasadnia stwierdzenie, iż organ był w sprawie bezczynny. Z kolei organ - odpowiadając na wniesioną skargę - potwierdził, że otrzymał przedmiotowy wniosek i jednocześnie wskazał, że w przepisowym terminie udzielił żądanej informacji. Rację w przedmiotowym sporze przyznać przyjdzie organowi. Przypomnieć należy, iż bezczynność organu zachodzi tylko wówczas, gdy organ nie wydał decyzji lub nie podjął czynności w sytuacji, gdy miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Obowiązek ten powstaje z chwilą otrzymania przez organ administracji publicznej wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W ocenie Sądu, twierdzeniu organu, że przedmiotowy wniosek nie pozostał bez odpowiedzi, należy dać wiarę, gdyż nie ma żadnych przesłanek je podważających. Okoliczność tę potwierdza kserokopia wiadomości e-mail przesłanej do skarżącej w dniu 18 marca 2016 r. 2016 r., znajdująca się w aktach sprawy. Wobec powyższego, zdaniem Sądu uznać należy, że do dnia złożenia skargi na bezczynność, co nastąpiło 24 marca 2014 r., Starosta Opolski udostępnił wnioskodawczyni przedmiotową informację w formie przez nią wskazanej. Zatem, ustosunkował się do treści żądania i podjął stosowne czynności przewidziane ustawowo dla trybu udostępnienia informacji publicznej, a co a tym idzie organ nie pozostawał w bezczynności. W tym stanie rzeczy brak podstaw do orzekania o zobowiązaniu organu do udostępnienia informacji publicznej w określonym terminie na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. i dlatego Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.