II SAB/Op 21/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Jeżewska po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. J. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu w przedmiocie bezczynności w stwierdzeniu nieważności decyzji przyznającej prawo odpłatnego nabycia własności nieruchomości rolnych Skarbu Państwa postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 21 lipca 2010 r. S. J. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu polegającą na braku wydania decyzji w sprawie o sygn. [...] dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w Paczkowie z dnia [...] ., nr [...]. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 27 sierpnia 2010 r. skarżąca wezwana została do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 (sto) zł oraz do usunięcia braków formalnych skargi w postaci nadesłania dwóch poświadczonych za zgodność z oryginałem odpisów skargi. W odpowiedzi na powyższe wezwania pismem z dnia 14 września 2010 r. skarżąca przesłała dwa egzemplarze odpisów skargi oraz wniosła o przyznanie jej prawa pomocy obejmującego całkowite zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 24 listopada 2010 r. referendarz sądowy odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy. Pismem z dnia 24 stycznia 2011 r., skarżąca wskazała, iż w związku z tym, iż nie zostało jej przyznane prawo pomocy cofa przedmiotową skargę i prosi o niezwłoczne przesłanie akt sprawy do Samorządowego Kolegium Odwoławczego celem nadania sprawie dalszego toku. Zarządzeniem z dnia 31 stycznia 2011 skarżąca, zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), poinformowana została o obowiązku, wynikającym z zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 27 sierpnia 2010 r., uiszczenia w sprawie wpisu sądowego w kwocie 100 zł (sto). Wezwanie zawierało pouczenie, że niezastosowanie się do jego treści w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, spowoduje odrzucenie skargi. Powyższe wezwanie przesłane zostało na adres wskazany w skardze i pod tym adresem, doręczone w dniu 10 lutego 2011 r., za pisemnym pokwitowaniem – wnukowi skarżącej, o czym świadczy stosowna adnotacja i podpis na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki. Termin do uiszczenia wpisu upływał w dniu 17 lutego 2011 r. Pomimo upływu wyznaczonego terminu, skarżąca nie zastosowała się do wezwania Sądu i nie uiściła wpisu od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Na wstępie należy wskazać, że Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), wniesienie po terminie (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6), która występuje m.in. w razie niewyczerpania środków zaskarżenia. Dokonując oceny niniejszej skargi pod wyżej wskazanym kątem należało stwierdzić, że skarga ta podlegała odrzuceniu z powodu niewykonania zarządzenia Sądu, a to nieuiszczeniu wpisu od skargi. Zgodnie z art. 230 § 1 i 2 P.p.s.a. od skargi pobiera się wpis. Stosownie natomiast do § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), wpis stały wynosi w sprawach skarg na bezczynność organów administracji publicznej – 100 zł. Do uiszczenia wpisu w takiej wysokości wezwano skarżącą skutecznie, do rąk dorosłego domownika wnuka skarżącej, w dniu 10 lutego 2011 r., o czym świadczy stosowna adnotacja na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Doręczenia powyższego dokonano zatem skutecznie, w trybie zastępczym wynikającym z art. 72 P.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, pismo sądowe można doręczyć dorosłemu domownikowi. Doręczenie było skuteczne, zatem termin dla skarżącej do dokonania żądanej czynności upłynął w dniu 17 lutego 2011 r. Pomimo upływu wskazanego terminu, skarżąca nie uiściła wpisu od skargi. W myśl art. 220 § 3 P.p.s.a., skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez Sąd. Skoro, pomimo prawidłowego wezwania, skarżąca nie uiściła wpisu od skargi w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, jej skarga podlegała odrzuceniu, na zasadzie przywołanego wyżej art. 220 § 3 P.p.s.a. Odnośnie oświadczenia skarżącej o cofnięciu skargi należy wyjaśnić, że merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Jeżeli skarga zawiera takie braki, sąd skargę odrzuca (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 czerwca 1987 r., sygn. akt SA/Gd 537/87, OSP 1990 r. z. 4, poz. 207). Zatem badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga wniesiona została skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 1829/07). Skoro skarżąca nie uiściła wpisu od skargi, to nie wniosła ona skutecznie skargi, a zatem skarga zawierała braki uniemożliwiające nadanie jej dalszego biegu, tym samym tut. Sąd nie miał też podstaw do badania dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenia postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak na wstępie.