II SAB/Op 22/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Sachanbińska po rozpoznaniu w dniu 21 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F. K. na bezczynność Prokuratora Rejonowego w Oleśnie w przedmiocie niezałatwienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia postanawia: 1) znieść postępowanie wszczęte na skutek skargi F. K., której braku formalnego w postaci zatwierdzenia przez opiekuna prawnego skarżącego czynności wniesienia skargi, nie uzupełniono w 7 - dniowym terminie, wyznaczonym przez Sąd w postanowieniu z dnia 13 lipca 2009 r., 2) odrzucić skargę. F. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na bezczynność Prokuratora Rejonowego Prokuratury Rejonowej w Oleśnie G. H. W ocenie skarżącego, bezczynność ta polegać miała na niezałatwieniu w całości jego wniosku o sporządzenie i doręczenie postanowienia z dnia 31 marca 2009 r., sygn. akt [...], ponieważ rozstrzygnięcie to zostało mu doręczone bez uzasadnienia. Po uzyskaniu z Sądu Rejonowego w Oleśnie III Wydział Rodzinny i Nieletnich informacji o tym, że F. K. jest ubezwłasnowolniony całkowicie, postanowieniem z dnia 13 lipca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu dopuścił tymczasowo czynność wniesienia skargi przez F. K. i zobowiązał S. B., opiekuna F. K., do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez zatwierdzenie czynności wniesienia skargi, w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia, pod rygorem zniesienia postępowania i odrzucenia skargi. Postanowienie to zostało skutecznie doręczone S. B. w dniu 17 lipca 2009 r., do rąk jego żony M. B., co poświadczyła ona swoim podpisem na formularzu zwrotnego potwierdzenia odbioru. W zakreślonym terminie opiekun F. K. nie zatwierdził jednak wniesionej przez niego skargi sądowoadministracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 5 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd odrzuca skargę jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie. Odrzucenie skargi z tego powodu jest jednak możliwe dopiero wówczas, gdy wskazane braki nie zostaną uzupełnione. Badając zdolność sądową lub procesową skarżącego zauważyć należy, iż w myśl art. 26 § 1 P.p.s.a. zdolność do czynności w postępowaniu w sprawach sądowoadministracyjnych (zdolność procesową) mają osoby fizyczne posiadające pełną zdolność do czynności prawnych. Stosownie natomiast do treści art. 12 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r., Nr 16, poz. 93 ze zm.), nie mają zdolności do czynności prawnych osoby, które nie ukończyły lat trzynastu, oraz osoby ubezwłasnowolnione całkowicie. Zgodnie z art. 27 P.p.s.a., osoba fizyczna niemająca zdolności do czynności w postępowaniu może je podejmować tylko przez swojego przedstawiciela ustawowego. W myśl art. 31 § 2 i § 3 P.p.s.a., Sąd może dopuścić tymczasowo do czynności stronę niemającą zdolności sądowej lub procesowej albo osobę niemającą należytego ustawowego umocowania, z zastrzeżeniem, że przed upływem wyznaczonego terminu braki będą uzupełnione, a czynności zatwierdzone przez powołaną do tego osobę. Jeżeli braki powyższe nie zostały uzupełnione w wyznaczonym terminie, sąd zniesie postępowanie w zakresie, w jakim jest ono dotknięte brakami, i w miarę potrzeby wyda odpowiednie postanowienie. Wobec ustalenia w przedmiotowej sprawie, iż skarżący nie posiada zdolności procesowej w związku z orzeczeniem o jego całkowitym ubezwłasnowolnieniu, Sąd dopuścił jego czynność w postaci wniesienia skargi jedynie tymczasowo, tj. do czasu potwierdzenia jej przez opiekuna prawnego. Z uwagi jednak na fakt, że pomimo upływu wyznaczonego terminu, czynność ta nie została zatwierdzona przez opiekuna F. K., postępowanie wszczęte na skutek wniesionej przez niego skargi należało znieść. W tym stanie rzeczy, skoro skarga złożona przez F. K. dotknięta była brakiem, o którym mowa w przepisie art. 58 § 1 pkt 5 P.p.s.a., a brak ten nie został uzupełniony, na podstawie tego przepisu skargę należało odrzucić.