II SAB/Op 22/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F. K. na bezczynność Prokuratora Rejonowego w Oleśnie w przedmiocie nienadania biegu zażaleniu na odmowę wszczęcia śledztwa postanawia: odrzucić skargę. Skarżący F. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na bezczynność Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Oleśnie B. B. W ocenie skarżącego, bezczynność ta polegać miała na niezałatwieniu wniesionego przez niego zażalenia z dnia 23 grudnia 2010 r. w sprawie zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa przez Zastępcę Kierownika ZUS M. Z., która "bezpodstawnie i bezprawnie pozbawiła go świadczeń rentowych i bieżącej korespondencji". W odpowiedzi na skargę Prokurator Rejonowy w O. wskazał, iż skarżący postanowieniem Sądu Okręgowego w C. z dnia [...] sygn. akt [...] został całkowicie ubezwłasnowolniony w związku z czym nie może on samodzielnie podejmować czynności procesowych przed sądem administracyjnym. Jednocześnie prokurator zauważył, iż sformułowany przedmiot skargi skarżącego - kwestionowanie czynności prokuratora realizowanej w ramach procedury karnej, wykracza poza granice właściwości sądów administracyjnych. Ponadto odnosząc się do podjętych przez prokuratora czynności w postępowaniu sprawdzającym o sygnaturze [...], które dotyczyło przywłaszczenia przez S. B., opiekuna prawnego, ustanowionego postanowieniem Sądu Rejonowego w O. z dnia [...]., sygn. akt [...] , świadczeń rentowych należnych skarżącemu, prokurator poinformował, iż w dniu 10 listopada 2010 r. wystąpił z wnioskiem do Sądu Rejonowego w O. o ustanowienie kuratora dla skarżącego do wykonywania wszelkich czynności prawnych w imieniu ubezwłasnowolnionego w tym postępowaniu, a w dniu 9 marca 2011 r., w związku z wyjazdem ustanowionego kuratora za granice kraju, z wnioskiem o jego zmianę. W wykonaniu zarządzenia sędziego z dnia 13 czerwca 2011 r. zwrócono się do Sądu Rejonowego w O. o informację, o osobie, która została ustanowiona opiekunem prawnym F. K. wraz z adresem do doręczeń. Pismem z dnia 21 czerwca 2011 r. Przewodniczący III Wydziału Rodzinnego i Nieletnich Sądu Rejonowego w O. poinformował, iż opiekunem prawnym skarżącego F. K. jest S. B. oraz wskazał jego adres. W załączeniu do niniejszego pisma przesłane zostały także dwa odpisy postanowień: z dnia [...] sygn. akt [...] o ubezwłasnowolnieniu F. K. oraz z dnia [...], sygn. akt [...] o ustanowieniu opiekuna ubezwłasnowolnionego w osobie S. B. W dniu 30 czerwca 2011 r. (k.16) Sąd ustalił nadto, że nadal nie doszło do zmiany opiekuna prawnego skarżącego. W wykonaniu zarządzenia z dnia 30 czerwca 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zobowiązał S. B., opiekuna prawnego F. K., do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez zatwierdzenie czynności wniesienia skargi, w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to zostało doręczone osobiście S. B. w dniu 4 lipca 2010 r., co poświadczył on swoim podpisem na formularzu zwrotnego potwierdzenia odbioru. W zakreślonym terminie opiekun F. K. nie zatwierdził jednak wniesionej przez niego skargi sądowoadministracyjnej. Termin do uzupełnienia braku formalnego skargi upływał z dniem 11 lipca 2011 r. (poniedziałek). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skargę należało odrzucić Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego jego przedstawiciel ustawowy, sąd odrzuci skargę. Jednakże sąd odrzuci taką skargę dopiero wówczas, gdy brak ten nie zostanie uzupełniony (art. 58 § 2 P.p.s.a.). F. K., jako osoba całkowicie ubezwłasnowolniona, nie posiada stosownie do art. 26 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 13 Kodeksu cywilnego, zdolności do czynności w postępowaniu w sprawach sądowoadministracyjnych, tak zwanej zdolności procesowej. Oznacza to, że nie może on skutecznie samodzielnie dokonać żadnej czynności procesowej przed sądem administracyjnym, w tym nie może dokonać czynności procesowej, jaką jest wniesienie skargi. W związku z tym Sąd wezwał opiekuna prawnego skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez potwierdzenie jej wniesienia, pod rygorem odrzucenia wniesionej skargi. Opiekun prawny skarżącego S. B. nie odpowiedział na wezwanie Sądu i nie uzupełnił braku formalnego skargi F. K., pomimo upływu w dniu 11 lipca 2011 r., terminu do dokonania tej czynności. Tym samym, nie nastąpiło uzupełnienie skargi poprzez jej zatwierdzenie, przez powołaną do tego osobę, czyli opiekuna prawnego. Jako że skarżący nie ma zdolności procesowej skargę wniesiona przez niego osobiście należało zatem na podstawie art. 58 § 1 pkt 5 P.p.s.a. odrzucić, Ponadto należy wyjaśnić, że skarżący w skardze do sądu administracyjnego, kwestionował bezczynność Prokuratura Rejonowego w O. w zakresie nie nadania biegu wniesionemu przez niego zażaleniu z dnia 23 grudnia 2010 r. na postanowienie o odmowie wszczęcia śledztwa w sprawie o sygnaturze [...]. Zgodnie natomiast z art. 3 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności. organów administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sąd orzeka także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosuje środki określone w tych przepisach. Ponadto, stosownie do treści art. 4 powołanej ustawy sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w powołanych przepisach. W szczególności nie jest właściwy do weryfikacji czynności podejmowanych w postępowaniu karnym, co do których odpowiednie zastosowanie znajdują przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555). Stosownie do tego skarga wniesiona przez F. K., nawet w przypadku jej skutecznego wniesienia nie mogła podlegać rozpoznaniu przez sąd administracyjny i należałoby ją odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a.. W związku z powyższym orzeczono, jak na wstępie.