II SAB/Op 24/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Bogusz – spr. Sędziowie Sędzia WSA Ewa Janowska Sędzia WSA Grażyna Jeżewska Protokolant Sekretarz sądowy Mariola Górska po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2012 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. Ż. na bezczynność Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu w przedmiocie ustalenia należności za godziny nadliczbowe funkcjonariusza Policji postanawia: odrzucić skargę. J. Ż. pismem z dnia 13 kwietnia 2012 r. złożył skargę na bezczynność Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu, polegającą na niewydaniu na jego wniosek z dnia 3 stycznia 2012 r. decyzji w przedmiocie ustalenia należności za godziny nadliczbowe funkcjonariusza Policji. Odpowiadając na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania, jako bezprzedmiotowego z uwagi na zakończenie postępowania w sprawie administracyjnej w obu instancjach, ewentualnie o oddalanie skargi. Wskazał, że skarga wpłynęła w dniu, w którym stronie wysłano decyzję o odmowie przyznania rekompensaty pieniężnej za czas służby przekraczający 40-godzinny tydzień służby. Ponadto skarżący wniósł odwołanie do Komendanta Głównego Policji, który utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Postępowanie administracyjne zostało zatem zakończone w obu instancjach. W aktach administracyjnych sprawy przesłanych przez Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu znajduje się decyzja odmowna organu I instancji z dnia 20 kwietnia 2012 r. oraz odwołanie skarżącego z 25 kwietnia 2012 r. Natomiast ani z akt sądowych, ani z akt administracyjnych nie wynika, aby J. Ż. przed wniesieniem skargi składał zażalenie na bezczynność organu do organu wyższego stopnia. W treści skargi skarżący zaznaczył, że w dniu 13 kwietnia 2012 r. zwracał się telefonicznie o informację do prowadzącego postępowanie administracyjne, uzyskując odpowiedź, że w sprawie nie została jeszcze wydana decyzja. Skarżącemu przesłano przed rozprawą odpowiedź na skargę, informując o możliwości ustosunkowania się do niej w terminie 7 dni. Termin ten upłynął bezskutecznie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, zważył co następuje: Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej zwanej P.p.s.a., skargę na bezczynność organu administracji publicznej można wnieść do sądu administracyjnego, w przypadkach określonych w pkt 1-4a powołanego przepisu. Na podstawie art. 52 § 1 P.p.s.a., warunkiem dopuszczalności skargi jest wyczerpanie służących stronie w postępowaniu administracyjnym środków zaskarżenia. Należy do nich zażalenie do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie, składane w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej K.p.a. Dlatego postępowanie sądowoadministracyjne w odniesieniu do skargi na bezczynność, która polega na braku podjęcia w ustawowym terminie decyzji, musi być poprzedzone postępowaniem przewidzianym w art. 37 K.p.a. Przepis art. 37 § 1 K.p.a. stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Organem wyższego stopnia nad Opolskim Komendantem Wojewódzkim Policji w Opolu jest Komendant Główny Policji, co wynika z regulacji art. 6a ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.). Do tego organu , przed wniesieniem skargi, skarżący powinien był wnieść zażalenie, o jakim mowa w art. 37 § 1 K.p.a. Skoro skarżący - jak wynika z akt sądowych i administracyjnych oraz z treści samej skargi - nie złożył takiego zażalenia, to tym samym nie wyczerpał trybu przewidzianego powyższymi przepisami K.p.a. i P.p.s.a. Dlatego Sąd w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. odrzucił skargę, jako niedopuszczalną. W związku z powyższym na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a, orzeczono jak w sentencji.