II SAB/Op 24/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz - spr. Sędzia NSA Jerzy Krupiński Protokolant Sekretarz sądowy Mariola Krzywda po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2013 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. S. na bezczynność A Sp. z o.o. w [...] w przedmiocie informacji publicznej postanawia: 1) umorzyć postępowanie, 2) zwrócić skarżącemu A. S. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem uiszczonego wpisu sądowego Przedmiotem skargi wniesionej pismem z 25 marca 2013 r. przez A. S. była bezczynność "A" Sp. z o.o. w [...] (dalej jako "A" bądź Spółka), polegająca na nieudzieleniu informacji publicznej na wniosek skarżącego zawarty w piśmie z 1 marca 2013 r., który opierał się na przepisie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Ponadto skarżący wniósł o zwrot kosztów postępowania oraz o ukaranie Prezesa "A" grzywną, argumentując, że niniejsza skarga stanowi kolejną z wniesionych do WSA w Opolu na bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej, co wskazuje na nieprzestrzeganie przez organ istniejącego sytemu i porządku prawnego. W uzasadnieniu skargi A. S. podniósł, że wszystkie udziały należące do "A" Sp. z o.o. posiada Gmina [...], dlatego stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej Spółka jest zobowiązana do udostępnienia żądanej informacji publicznej. Wskazał, że pismem z dnia 1 marca 2013 r. wezwał "A" do udostępnienia protokołów z walnych zgromadzeń wspólników Spółki oraz uchwał podjętych na tych zgromadzeniach, które miały miejsce od 1 stycznia 2001 r. do wpływu wniosku. Odpowiadając na żądanie udostępnienia informacji publicznej organ wskazał, że wnioskowane informacje są jawne i do wglądu w Sądzie Rejestrowym w Opolu, na podstawie art. 8 ust. 1 i 2 oraz art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o KRS (Dz.U Nr 121, poz. 769). W odpowiedzi na skargę "A" Sp. z o.o., reprezentowana przez pełnomocnika - radcę prawnego G. S., wniosła o odrzucenie skargi ewentualnie o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów według norm przepisanych. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi pełnomocnik organu argumentował, że przedmiotowa skarga na bezczynność został wniesiona przedwcześnie, z uwagi na niewyczerpanie trybu postępowania, bowiem przed wniesieniem skargi do sądu skarżący winien był wezwać do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący zaniechał tej czynności, stąd wniosek o odrzucenie skargi. Uzasadniając wniosek o oddalenie skargi pełnomocnik organu odwołał się do treści art. 7 ust. 1 i art. 10 ustawy o dostępie do informacji publicznej i stwierdził, że "A" co prawda znajduje się w kręgu podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 ww ustawy, lecz stosownie do art. 8 ust. 3 ustawy obowiązany jest do udostępnienia w BIP tylko informacji publicznych, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3, pkt 4 lit. a) tiret drugie, lit.c) i d) i pkt 5. W przepisie tym nie mieszczą się natomiast informacje wnioskowane przez skarżącego. Na rozprawie w dniu 9 maja 2013 r., skarżący cofnął wniosek o ukaranie Prezesa "A" grzywną. Pełnomocnik organu podtrzymał stanowisko w sprawie, odwołując się do orzeczenia NSA z dnia 10 października 2012 r., sygn. akt I OSK 1499/12. Pismem procesowym z 20 maja 2013 r. A. S. odniósł się do treści orzeczenia NSA z dnia 10 października 2012 r., sygn. I OSK 1499/12. Do pisma dołączył wydruk ze strony internetowej Sądu Rejonowego w Opolu - Wydział KRS, na okoliczność braku możliwości uzyskania wnioskowanej informacji publicznej formie określonej we wniosku w inny sposób niż zastosowanie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. W replice na powyższe, pełnomocnik organu, w piśmie z dnia 14 czerwca 2013 r., stwierdził, że "A" Sp. z o.o. nie pozostawał w bezczynności, gdyż prawidłowo wskazano skarżącemu sposób uzyskania żądanych informacji. Po zapoznaniu się z treścią tego pisma, A. S., pismem z 15 lipca 2013 r., cofnął skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie sądowoadministracyjne należało umorzyć. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zwanej daje P.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Zgodnie z art. 60 P.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Z przytoczonej treści art. 60 P.p.s.a. wynika więc, że oświadczenie skarżącego o cofnięciu skargi jest dla Sądu wiążące. Związanie Sądu wolą skarżącego jest wynikiem przyjętej zasady, że skarżący może rozporządzać wniesioną przez siebie skargą do czasu jej rozpoznania przez Sąd. Jedynie w przypadku, gdy zdaniem Sądu cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, Sąd obowiązany jest uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne. W takiej sytuacji, winny zostać przez Sąd wykazane przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady związania w tej kwestii stanowiskiem skarżącego i w konsekwencji rozpoznania skargi wbrew woli strony wyrażonej w złożonym oświadczeniu. W przeciwnym przypadku cofnięcie skargi uznane winno być za skuteczne i w jego konsekwencji postępowanie sądowe podlega umorzeniu na podstawie art.161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Mając na uwadze omawianą regulację oraz dokonując zgodnie z jej dyspozycją oceny oświadczenia o cofnięciu skargi, należało uznać, iż oświadczenie złożone przez skarżącego w piśmie z dnia 15 lipca 2013 r. było skuteczne. Już sam przedmiot sprawy (bezczynność organu) uprawnia do twierdzenia, że cofnięcie skargi nie złożono w celu obejścia prawa, a tymbardziej nie mogło spowodować utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Rozstrzygnięcie o zwrocie wpisu od skargi uzasadnia przepis art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zgodnie z którym Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego i stąd też wobec oświadczenia skarżącego o cofnięciu skargi zarządzono zwrot uiszczonego przez niego wpisu w kwocie 100 zł. Odnosząc się do wniosku pełnomocnika organu o zasądzenie kosztów postępowania, Sąd uznał brak podstaw do jego uwzględnienia. W postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada, że strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej (art. 199 P.p.s.a.). Zgodnie z art. 200 P.p.s.a. zwrot kosztów postępowania przed sądem pierwszej instancji niezbędnych do celowego dochodzenia praw przysługuje przy tym skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, w razie uwzględnienia skargi przez ten sąd. W myśl art. 209 P.p.s.a wniosek strony o zwrot kosztów Sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, 203 i 204 P.p.s.a. Brak jest natomiast podstaw do orzekania o zwrocie kosztów postępowania między stronami w innych orzeczeniach, kończących postępowanie w danej instancji, niż wymienione w art. 209 P.p.s.a. tj. np. w przypadku umorzenia postępowania wskutek cofnięcia skargi przez skarżącego (por. postanowienie WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 25 czerwca 2008, sygn. akt II SAB/Go 10/08 – dostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W przedmiotowej sprawie postępowanie sądowe nie zakończyło się uwzględnieniem skargi skarżącego ani żadnym z orzeczeń o jakich mowa w przepisach art. 203 i art. 204 P.p.s.a. W sprawie doszło do umorzenia postępowania wobec skutecznego cofnięcia skargi przez A. S. W przypadku zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego jego umorzeniem tylko skarżącemu, a nie organowi, przysługuje zwrot poniesionych kosztów. Wniosek organu co do kosztów nie mógł być również uwzględniony w oparciu o przepis art. 208 P.p.s.a., zgodnie z którym niezależnie od wyniku sprawy, o którym mowa w art. 200, art. 203, art. 204 i art. 207 P.p.s.a. sąd może włożyć na stronę obowiązek zwrotu kosztów - w całości lub w części - wywołanych jej niesumiennym lub oczywiście niewłaściwym postępowaniem. Mając na uwadze brak podstaw do zasądzenia kosztów postępowania na rzecz organu, zbędna była ocena wysokości kosztów zgłoszonych przez pełnomocnika w wykazie. W tym stanie rzeczy orzeczono jak w postanowieniu .