II SAB/Op 24/18

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu Violetta Radecka po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi A. G. na bezczynność Dyrektora Zakładu Karnego w Kluczborku w przedmiocie informacji publicznej postanawia: 1. zwolnić skarżącego od kosztów sądowych, 2. ustanowić A. G. radcę prawnego. Pismem z dnia 7 stycznia 2018 r., A. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na Dyrektora Zakładu Karnego w Kluczborku, w przedmiocie informacji publicznej. Wraz ze skargą złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Wobec powyższego, przy piśmie z dnia 15 lutego 2018 r. przesłano skarżącemu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w celu jego wypełnienia oraz odesłania do tut. Sądu w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Jednocześnie pouczono skarżącego, że niezastosowanie się do wezwania w terminie 7 dni, spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania. Wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 20 lutego 2018 r. (por. k-14 akt sądowych), a w dniu 23 lutego 2018 r. (data na kopercie), skarżący za pośrednictwem poczty nadesłał wypełniony formularz wniosku, w którym ponowił żądanie zwolnienia od kosztów sądowych, a dodatkowo zwrócił się o ustanowienie radcy prawnego. Uzasadniając swoje żądanie wskazał, że jest pozbawiony wolności i przebywa w Areszcie Śledczym, nie posiada żadnych dochodów, ani oszczędności i innych składników majątkowych. Oświadczył, że nie tworzy wspólnego gospodarstwa domowego z innymi osobami, nie posiada rachunku bankowego. Wskazał, że jest zadłużony z tytułu alimentów na kwotę ok. 8.000 zł. Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm.) – zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a." zważono, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 245 P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego, a także w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Strona może ubiegać się o przyznanie prawa pomocy po spełnieniu określonych przesłanek warunkujących przyznanie jej tego prawa. Wśród przesłanek tych wyróżnić należy tzw. przesłanki formalne oraz przesłanki materialne, zawarte w 246 P.p.s.a. Do przesłanek formalnych zalicza się złożenie wniosku na urzędowym formularzu i wypełnienie go według zasad określonych w pouczeniu. W niniejszym postępowaniu A. G. złożył wniosek na wymaganym urzędowym formularzu i wypełnił go według pouczenia zawartego w formularzu, a zatem spełnił wymóg formalny określony w art. 252 § 2 P.p.s.a. Do rozstrzygnięcia pozostała zatem kwestia czy wnioskodawca spełnia przesłankę materialną, warunkująca przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym, stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Zgodnie bowiem z przywołanym przepisem prawa, przyznanie pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Z powyższej regulacji wynika, że prawo pomocy jest instytucją wyjątkową, przyznawaną w ramach specjalnej pomocy Państwa osobom, które nie są w stanie pokryć samodzielnie kosztów postępowania. Prawo pomocy ma zastosowanie w stosunku do osób, które pomimo wykazanych starań i przy największym możliwym wysiłku nie mogłyby ponieść kosztów, ponieważ ich dochód jest wybitnie niski albo nie osiągają żadnego dochodu. Przyznanie tego prawa następuje więc w szczególnych przypadkach. W ocenie rozpoznającego wniosek, taka szczególna sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie. Skarżący pozbawiony jest obecne wolności i wobec tego nie uzyskuje żadnego dochodu. Ponadto, skarżący nie uzyskuje żadnego dochodu z innych źródeł, ani nie posiada majątku i oszczędności. W tym stanie rzeczy nie budzi wątpliwości, że skarżący wykazał, iż uiszczenie jakichkolwiek kosztów związanych z niniejszym postępowaniem sądowym przekracza jego możliwości finansowe. Dodatkowym argumentem przemawiającym za ustanowieniem skarżącemu radcy prawnego jest zagwarantowanie mu pełnego prawa do sądu i czynnego udziału w toczącym się postępowaniu. Wobec powyższego, na mocy przepisu art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a. referendarz sądowy orzekł, jak w sentencji.