II SAB/Op 25/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. K. na bezczynność Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. w przedmiocie choroby zawodowej postanawia: odrzucić skargę K. K. pismem z dnia 6 grudnia 2007 r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na opieszałość Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., podnosząc w niej, że w dniu 21 czerwca 2007 r. została do tego Instytutu skierowana na badanie słuchu, a ten "zwleka" z wydaniem opinii lekarskiej co do uszkodzenia i ubytku jej narządu słuchu. Pismem z dnia 15 grudnia 2007 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, przesłał do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., zwanego dalej Instytutem, na podstawie art. 54 § 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., skargę K. K. w celu udzielenia odpowiedzi na nią i nadesłania akt administracyjnych, w terminie 30 dni od dnia otrzymania wezwania. Wobec braku odpowiedzi w przepisanym terminie, tut. Sąd ponownie wezwał Instytut, do wypełnienia obowiązków wnikających z art. 54 § 2 P.p.s.a., pismem z dnia 29 stycznia 2008 r. Instytut, odpowiadając pismem z dnia 8 lutego 2008 r., poinformował, że orzeczenie lekarskie w sprawie K. K. wydane zostało w dniu 28 stycznia 2008 r., a termin jego wydania uległ znacznemu wydłużeniu z powodu niewłaściwego zarchiwowania dokumentów. Instytut w załączeniu przesłał kopię orzeczenia z dnia 28 stycznia 2008 r., stwierdzającego brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej uszkodzenia słuchu wywołanego działaniem hałasu pochodzenia zawodowego u K. K. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skargę należało odrzucić, jako niedopuszczalną. W pierwszym rzędzie podkreślić trzeba, że przedmiotem zaskarżenia jest skarga na bezczynność Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., w przedmiocie wydania orzeczenia lekarskiego o chorobie zawodowej u skarżącej. Właściwość przedmiotową sądów administracyjnych wyznaczają przepisy art. 1 - 5 P.p.s.a., Zgodnie z art. 2 P.p.s.a.,, sądy administracyjne powołane są do rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych, natomiast stosownie do treści art. 3 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, 4) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 5) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 4) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 5) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Ponadto rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej ( art. 4 P.p.s.a.). Z zacytowanych regulacji wynika, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały w nich wymienione. Jak wynika z treści skargi z dnia 6 grudnia 2007 r., skarżąca złożyła skargę na bezczynność Instytutu, polegającą na niewydaniu orzeczenia lekarskiego. Oceniając tak określony przedmiot zaskarżenia, Sąd wziął pod uwagę fakt, że K. K. nie wskazała decyzji, postanowienia lub innego aktu czy czynności, które zgodnie z obowiązującymi przepisami mogłyby być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Z przedstawionego przez skarżącą stanu faktycznego sprawy nie wynikało, aby miała w niej zapaść decyzja lub postanowienie organu administracji. Żądanie wydania orzeczenia przez Instytut na temat choroby zawodowej u skarżącej mogłoby być ewentualnie rozpatrywane w oparciu o treść cyt. wcześniej art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia kwestii dopuszczalności skargi miało zatem ustalenie, czy przedmiot żądania K. K. mieści się w pojęciu aktów lub czynności należących do sfery spraw z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Na tak postawione pytanie należy odpowiedzieć przecząco z kilku powodów. Po pierwsze, orzeczenie lekarskie, którego wydania oczekiwała skarżąca, nie miało być wystawione przez organ wyznaczony przepisami prawa do wykonywania zadań mieszczących się w pojęciu "działalności administracji publicznej"; po wtóre, materia orzeczenia nie należy do zakresu działania administracji publicznej; po trzecie zaś, orzeczenie nie ustala ( stwierdza, potwierdza ) uprawnień bądź obowiązków skarżącej, które wynikałyby z przepisów prawa, co także oznacza, że skarżąca nie ma umocowania w prawie do realizacji swego uprawnienia czy obowiązku. Reasumując orzeczenie lekarskie nie stanowi decyzji administracyjnej w znaczeniu procesowym określonym w art. 104 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 30, poz. 168 ze zm.), zwany dalej K.p.a., nie rozstrzyga on bowiem sprawy co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób nie kończy sprawy w danej instancji, jak tego wymaga do uznania sprawy za załatwioną w drodze decyzji administracyjnej. Orzeczenie lekarskie nie jest także decyzją administracyjną w znaczeniu materialnym, ukształtowanym w doktrynie i orzecznictwie sądowym, zgodnie z którymi decyzja administracyjna jest przejawem woli organ administracyjnego, co oznacza, iż organ ten rozstrzygając sprawę narzuca władczo swoje stanowisko, musi ona wyraźnie wskazywać podstawę prawną w powszechnie obowiązujących przepisach prawa administracyjnego lub finansowego, rozstrzyga ona konkretną sprawę konkretnej osoby fizycznej lub prawnej w postępowaniu unormowanym przez przepisy proceduralne (patrz: Kodeks postępowania administracyjnego - Komentarz, Wydanie 6, Barbara Adamiak, Janusz Borkowski, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004r., str. 464-465.). Orzeczenie nie stanowi także żadnego innego postanowienia lub aktu wydanego w postępowaniu administracyjnym, ani czynności, z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, które mogłyby być przedmiotem skargi, a co za tym idzie nie może on stanowić przedmiotu bezczynności organu. Ma ono charakter opinii i stanowi jeden z dowodów w prowadzonym przez organ Państwowego Powiatowego Inspektora Inspekcji Sanitarnej w G. postępowaniu administracyjnym. W tym stanie rzeczy, skoro rozpatrzenie skargi nie mieści się w kompetencjach Sądu, skargę tę - jako niedopuszczalną - należało odrzucić, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy.