II SAB/Op 26/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Cisyk po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w S. w przedmiocie nagrody jubileuszowej funkcjonariusza Policji postanawia: umorzyć postępowanie. Pismem z dnia 17 sierpnia 2010 r. M. S. wystąpił do Komendanta Powiatowego Policji w S. o wypłatę nagrody jubileuszowej za 25 lat służby wskazując, że nabył do niej prawo na podstawie § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 czerwca 2002 r. w sprawie okresów wliczanych do służby, od którego zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej, oraz trybu jej obliczania i wypłacania policjantom ( Dz. U. Nr 100, poz. 913 ). Pismem z dnia 6 września 2010 r. Komendant Powiatowy Policji w S., powołując się na art. 107 ustawy o Policji oraz § 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 czerwca 2002 r., poinformował M. S., że prawo do nagrody jubileuszowej nabył w dniu 6 marca 2007 r., wobec czego przysługujące mu z tego tytułu roszczenie uległo przedawnieniu. W nawiązaniu do powyższego pisma M. S., pismem z dnia 16 września 2010 r. ponownie wniósł o wypłacenie nagrody jubileuszowej, a w przypadku jej niewypłacenia o wydanie stosownej decyzji odmownej. Pismem z dnia 8 października 2010 r. organ poinformował stronę o przedawnieniu przysługującego jej roszczenia o wypłatę nagrody jubileuszowej. Dnia 18 października 2010r. M. S. w oparciu o art. 37 K.p.a. wniósł do Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie, tj. niewydanie decyzji w sprawie odmowy wypłacenia nagrody jubileuszowej za 25 lat służby. Postanowieniem z dnia 29 października 2010 r., nr [...], Opolski Komendant Wojewódzki Policji, wyznaczył Komendantowi Powiatowemu Policji w S. dodatkowy termin załatwienia sprawy tj. do 10 dni od momentu otrzymania postanowienia oraz zarządził wyjaśnienie w terminie do 30 listopada 2010 r. przyczyny niezałatwienia sprawy oraz ustalenie osób za to odpowiedzialnych. Pismem z dnia 4 listopada 2010 r. poinformowano M. S. o zakończeniu postępowania administracyjnego w sprawie oraz o przysługującym mu z mocy art. 10 K.p.a. prawie do czynnego udziału w sprawie. W dniu 22 listopada 2010 r. M. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w S. w przedmiocie wydania decyzji w sprawie odmowy wypłacenia nagrody jubileuszowej. W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że w dniu 12 listopada 2010 r. wydano rozkaz personalny nr [...], którym odmówiono wypłaty M. S. nagrody jubileuszowej. Podał, że akt ten wysłano do strony w dniu 15 listopada 2010 r., jednakże do chwili obecnej nie powróciło zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji i z tego tez powodu mogą wynikać wątpliwości skarżącego. Wydanie decyzji w ocenie organu spowodowało jednak, że ziścił się warunek z art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Dlatego też, organ wniósł o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. Na podstawie zarządzenia z dnia 13 grudnia 2010 r. wezwano Komendanta Powiatowego Policji w S. do przedłożenia oświadczenia, czy decyzja z dnia 12 listopada 2010 r. została skarżącemu doręczona, a jeśli tak to w jakiej dacie. W odpowiedzi na wezwanie Sądu organ przesłał zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji przez skarżącego, z którego wynika, że decyzja doręczona została stronie w dniu 8 grudnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie podlega umorzeniu. Wskazać przede wszystkim należy, że instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę strony, przez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. W myśl art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej P.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji, bądź dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Z przepisu tego wynika, że wydanie przez organ decyzji żądanej przez skarżącego wyłącza możliwość uwzględnienie skargi na bezczynność nawet wówczas, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przewidzianego terminu. W wyniku uwzględnienia skargi przez organ w trybie autokontroli przestaje bowiem istnieć sprawa sądowoadministracyjna, a wszczęte na skutek skargi postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. bezprzedmiotowość postępowania stanowi przesłankę jego umorzenia. Na podstawie wskazanego przepisu, Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z przyczyn innych niż wymienione w punkcie 1 i 2 tej regulacji stało się bezprzedmiotowe. Określenie "stało się" oznacza ujawnienie przyczyny, która w chwili wniesienia skargi nie istniała, a wystąpiła dopiero w toku rozpoznawania sprawy. Zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie poglądem, który skład orzekający w niniejszej sprawie podziela, przepis art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. będzie miał zatem zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności (por. uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, opubl. ONSAiWSA z 2009 r., nr 4, poz. 63, Lex nr 463487). W świetle powyższego stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie zaistniała przesłanka z art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Dostrzec należy, że skarga wniesiona została do Sądu w dniu 22 listopada 2010 r. Jej skuteczne wniesienie doprowadziło zatem do wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego. Wprawdzie w toku postępowania ujawniono, że żądana przez skarżącego decyzja została wydana już w dniu 12 listopada 2010 r., a więc przed wniesieniem skargi, niemniej jednak zauważyć należy, że decyzja ta doręczona została skarżącemu dopiero w dniu 8 grudnia 2010 r. Na gruncie natomiast art. 109 § 1 K.p.a. zasadą jest komunikowanie decyzji stronie poprzez doręczenie. Przewidzianych w tym przepisie wyjątków komunikowania decyzji ustnej nie można przy tym interpretować w sposób rozszerzający. Jednocześnie też zakomunikowanie stronie oświadczenia woli organu administracji publicznej w przewidzianym trybie jest warunkiem bytu prawnego decyzji. Brak uzewnętrznienia decyzji powoduje, że nie może ona wywołać skutku prawnego. Nie można jednak przyjąć, że nadanie decyzji w polskiej placówce pocztowej jest uzewnętrznieniem woli. Jej uzewnętrznienie może nastąpić tylko poprzez zakomunikowanie jej w trybie przewidzianym przez przepisy prawa. Trybem tym z kolei jest, poza przewidzianymi wyjątkami, wyłącznie doręczenie decyzji. W oparciu o art. 109 § 1 w zw. z art. 110 K.p.a. nie można przyjąć, że wydanie decyzji jest wprowadzeniem jej do obrotu prawnego. Brak bowiem uzewnętrznienia woli organu, poprzez jego zakomunikowanie, pozbawia decyzję bytu prawnego w zakresie możliwości wywołania skutku prawnego. Stosownie do powyższego przyjąć w niniejszej sprawie należało, że wydana w dniu 12 listopada 2010 r. decyzja nie weszła do obrotu prawnego i nie wywołała skutku prawnego, przed wniesieniem skargi do Sądu. Jej doręczenie skarżącemu po wszczęciu postępowania spowodowało jednak, że przestała istnieć sprawa sądowoadministracyjna, rozumiana jako ustalenie, czy istnieje potrzeba wydania orzeczenia na podstawie art. 149 P.p.s.a. Skoro bowiem organ wydał decyzję, co do wydania której zarzucono mu bezczynność, Sąd nie może w myśl wskazanego art. 149 P.p.s.a. zobowiązać organu do jego wydania. Tym samym postępowanie sądowe w sprawie, jako bezprzedmiotowe, należało umorzyć. Na marginesie zaznaczyć tylko należy, że bez wpływu na stwierdzenie bezprzedmiotowości postępowania sądowoadministracyjnego pozostaje okoliczność, iż usuwając stan bezczynności po wniesieniu skargi do Sądu, organ nie orzekł zgodnie z żądaniem strony. Zagadnienia związane z legalnością wydanego orzeczenia poddane bowiem mogą być ocenie Sądu dopiero w przypadku wniesienia skargi na wydany przez organ akt. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.