II SAB/Op 3/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym sędzia WSA Krzysztof Bogusz p rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2005r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi D. P. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie odszkodowania p o s t a n a w i a: 1. umorzyć postępowanie, 2. nakazać Kasie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu zwrot skarżącemu D. P. kwoty 50 zł (pięćdziesiąt złotych) tytułem połowy uiszczonego wpisu od skargi. Skarżący D. P. wniósł w dniu 31 stycznia 2005r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie odszkodowania. W odpowiedzi na skargę z dnia 17 marca 2005r. Wojewoda [...] podniósł, że nadał sprawie bieg, gdyż pismem z 14 lutego 2005r., nr [...], wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. o podjęcie rozstrzygnięcia w sprawie odszkodowania z wniosku skarżącego, uznając ten organ za właściwy w sprawie, na podstawie art. 160 §4 k.p.a. w związku z art. 157 § 1 kpa. W związku z tym wniósł o umorzenie postępowania sądowego, podnosząc, iż jego bezczynność, jako organu ustała z dniem 14 lutego 2005r. Następnie skarżący złożył do tut. Sądu pismo procesowe z dnia 20 kwietnia 2005r., stwierdzając w nim, między innymi, że odpowiedź Wojewody [...] w połączeniu ze skierowaniem sprawy do SKO w O. "całkowicie go satysfakcjonuje, gdyż osobiście nie jest zainteresowany składaniem skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego". Skarżący wniósł "o umorzenie wszczętego postępowania lub też prowadzenie go przez Sąd z urzędu". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, wezwał skarżącego, do złożenia oświadczenia, czy składa jednoznaczne oświadczenie o cofnięciu skargi, gdyż Sąd nie prowadzi postępowania z urzędu. Odpowiadając na wezwanie Sądu, skarżący w piśmie procesowym z dnia 24 maja 2005r., oświadczył, że cofa skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie to wiąże sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Cofnięcie skargi jest zatem dyspozytywną czynnością procesową strony. Nie jest ograniczone terminem, a moment złożenia takiego oświadczenia procesowego ma znaczenie jedynie dla kosztów postępowania (por. art. 232 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Z powołanego przepisu wynika, że zakres kognicji Sądu administracyjnego został ograniczony do zbadania dwóch przesłanek, a w szczególności, czy cofnięcie: - nie zmierza do obejścia prawa, - nie spowoduje pozostawienia w obrocie prawnym aktu lub czynności dotkniętych nieważnością. Oceniając cofnięcie skargi na tle treści skargi i pisma procesowego skarżącego z 20 kwietnia 2005r., Sąd nie stwierdza podstaw do uznania tej czynności za niedopuszczalną. Skoro skarga dotyczy bezczynności organu, trudno też przyjąć spełnienie drugiej wyżej wskazanej przesłanki (utrzymanie mocy aktu dotkniętego wadą nieważności). Dlatego Sąd w trybie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 60 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uznając cofnięcie skargi za skuteczne umorzył postępowanie sądowe. Orzeczenie o kosztach uzasadnia przepis art. 232 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w myśl którego Sąd z urzędu zwraca stronie połowę wpisu od pisma cofniętego przed rozpoczęciem posiedzenia, na które sprawa została skierowana. Do cofnięcia skargi doszło w piśmie z dnia 20 kwietnia 2005r., które wpłynęło do Sądu przed rozprawą. Odczytywać je należy, jako oświadczenie z art. 60 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku treścią odpowiedzi udzielonej sądowi przez stronę pismem dnia 24 maja 2005r. Wobec powyższego orzeczono, jak w sentencji postanowienia.