II SAB/Op 31/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. P. na bezczynność Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg w Opolu w przedmiocie wydania zaświadczenia o nieprawidłowym oznakowaniu miejsca postojowego postanawia: umorzyć postępowanie. Pismem procesowym z dnia 29 marca 2016 r., R. P. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na bezczynność Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg w Opolu, w przedmiocie wydania zaświadczenia o nieprawidłowym oznakowaniu miejsca postojowego. Na skutek zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu z dnia 11 maja 2016 r. wezwano skarżącego do usunięcia braków skargi przez wykazanie, że przed wniesieniem skargi na bezczynność wyczerpał tryb, o którym stanowi art. 37 § 1 K.p.a. i nadesłał kopię zażalenia skierowanego do organu wyższego stopnia, przed wniesieniem skargi do Sądu, wraz z potwierdzeniem daty jego wniesienia. Wezwanie powyższe zawierało pouczenie, że niezastosowanie się do jego treści w terminie 7 dni, spowoduje odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 13 maja 2016 r., do rąk małżonki skarżącego, o czym świadczy adnotacja na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru (k-28 akt). Skarżący w piśmie procesowym z dnia 18 maja 2016 r. poinformował, że zamiast zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia, złożył Dyrektorowi Miejskiego Zarządu Dróg w Opolu, wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wobec czego, po zorientowaniu się co do mylnej interpretacji przepisu, w dniu 7 kwietnia 2016 r. złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu, zażalenie w trybie art. 37 § 1 K.p.a. Na poparcie podnoszonych okoliczności, przedłożył do akt sprawy, odpis pisma z dnia 16 marca 2016 r. - "Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa" oraz zażalenia. Stwierdził także, że cofa w niniejszej sprawie wniesioną do Sądu skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie sądowe należało umorzyć. W myśl art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.), dalej P.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Skarżący jest dysponentem skargi, która inicjuje postępowanie sądowoadministracyjne stąd też Sąd jest związany oświadczeniem o cofnięciu skargi, o ile nie stwierdzi wystąpienia przesłanek negatywnych wskazanych w art. 60 P.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie stwierdził wystąpienia przesłanek czyniących cofnięcie skargi niedopuszczalnym. W ocenie Sądu, oświadczenie skarżącego nie zmierza do obejścia prawa, w związku z czym uznać należy je za skuteczne. Wyjaśnienia wymaga ponadto, że skarżący dokonał cofnięcia skargi w okresie biegu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi (termin upływał z dniem 20 maja 2016 r.) i stąd też nie zachodziły przesłanki od odrzucenia skargi na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd umorzył postępowanie w sprawie.