II SAB/Op 34/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Janowska po rozpoznaniu w dniu 14 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. L. i J. L. na bezczynność Starosty Nyskiego w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie odmowy wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego postanawia: 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić skarżącemu J. L. cały uiszczony wpis od skargi, w kwocie 100 (sto) zł. Pismem z dnia 15 lipca 2011 r. (nadanym pocztową przesyłką listową w dniu 18 lipca 2011 r.) A. i J. L. wnieśli bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na bezczynność Starosty Nyskiego w przedmiocie rozpoznania ich wniosku o wznowienie postępowania w sprawie wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego, które jak wskazali, zakończone zostało wydanie postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia. Domagając się zobowiązania organu do rozpoznania ich wniosku w prawem przewidzianej formie, z zagwarantowaniem instancyjnego toku postępowania, skarżący podnieśli, że w związku z załatwieniem ich wniosku bezprawnym było żądanie od nich przez organ odpisów notarialnych dokumentów, których kserokopie nie budzą wątpliwości oraz podania informacji, których strona nie posiada. Wraz z wniesieniem skargi, skarżący J. L., uiścił od niej wpis sądowy w kwocie 100 zł. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu, z dnia 30 lipca 2011 r., skarga przesłana została do organu celem nadania jej biegu na podstawie art. 54 § 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Dnia 10 sierpnia 2011 r., skarga przekazana została przez organ do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu i wpisana do repertorium sądowego pod sygn. akt II SAB/Op 34/11. W odpowiedzi na skargę Starosta Nyski wniósł o odrzucenie skargi w całości na podstawie art. 58 § 1 pkt 5 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz odrzucenie skargi A. L. na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Uzasadniając swoje stanowisko organ podniósł, że sprawa z wniosku skarżących o wznowienie postępowania zakończona została w oparciu o art. 64 § 2 K.p.a., pozostawieniem podania bez rozpoznania. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu z dnia 16 sierpnia 2011 r., skarżący wezwani zostali do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez wyjaśnienie, czy wnosili do Wojewody Opolskiego zażalenie na niezałatwienie ich wniosku z dnia 7 maja 2011 r. Wezwanie zawierało pouczenie, że niezastosowanie się do jego treści w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, spowoduje odrzucenie skargi. W zakreślonym przez Sąd terminie skarżący, w piśmie z dnia 28 sierpnia 2011 r., wyjaśnili, że nie składali zażalenia na niezałatwienie ich wniosku z 7 maja 2011 r. przez Starostę Nyskiego, gdyż nie jest im znany ten tryb instancji. W związku z treścią odpowiedzi, kolejnym wezwaniem, z dnia 20 września 2011 r., wystosowanym w wykonaniu zarządzenia Sędziego z dnia 19 września 2011 r., skarżący wezwani zostali do podania, czy w sprawie było składane zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W wezwaniu pouczono skarżących, że niezastosowanie się do jego treści w terminie 7 dni od daty otrzymania, skutkować będzie odrzuceniem skargi. Odpowiadając na wezwanie, w zakreślonym przez Sąd terminie, w piśmie z dnia 3 października 2011 r. skarżący wskazali, że nie składali zażalenia na postanowienie, którego nie otrzymali i którego treści nie znają. Wyjaśnili, że skoro nie otrzymali postanowienia, nie mogli go zaskarżyć. Określili również, że skarga wniesiona została na nierozpoznanie wniosku o wznowienie postępowania, którego istotą było to, że strona nie brała udziału w postępowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej P.p.s.a, przesłanką dopuszczalności skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest wyczerpanie środków zaskarżenia. Wskazany przepis stanowi, że skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, w myśl 52 § 2 P.p.s.a. należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na bezczynność w wydaniu decyzji lub postanowienia w postępowaniu administracyjnym, o wyczerpaniu środków zaskarżenia można mówić w sytuacji, gdy skarżący przed wniesieniem skargi skorzysta ze środka przewidzianego w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – zwanej K.p.a. Przepis ten stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W niniejszej sprawie skarga wniesiona została na bezczynność Starosty Nyskiego, w rozpoznaniu wniosku skarżących o wznowienie postępowania w sprawie wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego. Przesłankę dopuszczalności skargi do sądu, określoną w art. 52 § 1 P.p.s.a., stanowiło zatem wniesienie zażalenia, o którym mowa w art. 37 K.p.a., do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu. Zgodnie ze stanowiskiem ugruntowanym w orzecznictwie sądowym, zaakceptowanym w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lipca 2009 r., sygn. akt I OPS 2/09, uznać bowiem należy, że skoro zgodnie z art. 2 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.) organem właściwym do wydania zaświadczenia stwierdzającego samodzielność lokalu, jest starosta jako organ jednostki samorządu terytorialnego, a przepisy tej ustawy nie wskazują organu wyższego stopnia w tych sprawach, w myśl art. 17 pkt 1 K.p.a. organem wyższego stopnia w stosunku do starosty jest samorządowe kolegium odwoławcze, a nie jak czasami błędnie przyjmowano wojewoda, jako organ administracji architektoniczno – budowlanej wyższego stopnia (por. postanowienia NSA z dnia 21 grudnia 2006 r., sygn. akt II OW 65/06 i II OW 47/06 oraz z dnia 23 maja 2007 r., sygn. akt II OW 12/07, opublikowane na stronie internetowej – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Powyższe oznacza, że wniesienie skargi w niniejszej sprawie winno być poprzedzone wniesieniem przez skarżących zażalenia na niezałatwienie sprawy z ich wniosku, w trybie art. 37 K.p.a., do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu. Odpowiadając na wezwania Sądu do wykazania spełnienia przesłanki wyczerpania wymaganego trybu zaskarżenia, pismem z dnia 3 października 2011 r., skarżący nie wykazali jednak, aby przed wniesieniem skargi do Sądu wyczerpali wymagany tryb z art. 37 K.p.a. W tym stanie rzeczy uznając, że przesłanka warunkująca wniesienie skargi na bezczynność organu w wydaniu decyzji we wznowionym postępowaniu, bądź postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, w postaci wyczerpania środków zaskarżenia, nie została w niniejszej sprawie spełniona, skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. O zwrocie skarżącemu wpisu uiszczonego przez niego od skargi, w kwocie 100 zł, orzeczono natomiast na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zgodnie z którym Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji.