II SAB/Op 35/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Jeżewska po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. W. na bezczynność Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu w przedmiocie uchylenia rozkazu personalnego o obniżeniu dodatku służbowego funkcjonariuszowi Policji postanawia: odrzucić skargę. G. W. pismem z dnia 29 kwietnia 2015 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na bezczynność Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu, polegającą na braku uchylenia rozkazu personalnego z dnia 27 sierpnia 2001 r., nr [...], w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego funkcjonariuszowi Policji. Odpowiadając na skargę Opolski Komendant Wojewódzki Policji w Opolu wniósł o jej odrzucenie bądź o oddalanie. Skarżący zarządzeniem Przewodniczącego został wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi, poprzez jej podpisanie lub nadesłanie jej podpisanego egzemplarza, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Z przedłożonych akt administracyjnych nie wynikało także, by G. W. przed wniesieniem skargi składał zażalenie na bezczynność organu do organu wyższego stopnia, dlatego został wezwany do złożenia oświadczenia, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi, czy przed jej wniesieniem składał zażalenie na w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, z późn. zm.), dalej zwanej K.p.a., do organu wyższego stopnia nad Opolskim Komendantem Wojewódzkim Policji w Opolu. Skarżący odebrał obydwa wezwania, skierowane do niego w jednej przesyłce listowej, w dniu 29 maja 2015 r. i nie odpowiedział na nie do dnia dzisiejszego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, zważył co następuje: Skargę należało odrzucić. Na wstępie należy wskazać, że w pierwszej kolejności Sąd bada z urzędu dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, jakie zostały wymienione enumeratywnie w art. 58 § 1 P.p.s.a., do których należy nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3). Na zasadzie art. 57 § 1 P.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, natomiast zgodnie z treścią art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a., każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego. Podpis musi być własnoręczny z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 46 § 4 P.p.s.a. Niepodpisanie skargi przez skarżącego lub pełnomocnika ustanowionego zgodnie z wymogami art. 35 § 1 P.p.s.a. stanowi brak formalny uniemożliwiający nadanie jej dalszego biegu. Stosownie do art. 49 § 1 P.p.s.a., niezachowanie wymogów formalnych skargi skutkuje wezwaniem skarżącego przez Sąd do uzupełnienia jej braków w wyznaczonym terminie. W razie natomiast ich nieuzupełnienia, bądź uzupełnienia po upływie wyznaczonego terminu, Sąd odrzuca skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie spełniała wymogu formalnego określonego w art. 46 § 1 pkt 4 w zw. z art. 57 § 1 P.p.s.a., gdyż nie została opatrzona podpisem wnoszącego skargę. Powyższy brak skutkował wezwaniem skarżącego, w trybie art. 49 §1 P.p.s.a., do jego uzupełnienia. Skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi przez jej podpisanie lub nadesłanie podpisanego egzemplarza skargi. Pismo Sądu, zakreślające termin wraz ze wskazaniem skutków jego niedochowania, zostało przesłane na adres skarżącego, który został podany w skardze i pod tym adresem doręczone mu w dniu 29 maja 2015 r., co potwierdza podpis skarżącego na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki. W tych okolicznościach zakreślony przez Sąd siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi rozpoczął bieg w dniu 30 maja 2015 r. i upływał z dniem 5 czerwca 2015 r. Skarżący w wymaganym terminie nie zastosował się do wezwania i nie uzupełnił braków formalnych skargi w sposób wskazany przez Sąd. Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., skarga, której braków nie uzupełniono w terminie podlega odrzuceniu przez Sąd. Ponadto stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., skargę na bezczynność organu administracji publicznej można wnieść do sądu administracyjnego, w przypadkach określonych w pkt 1-4 powołanego przepisu. Jednakże warunkiem dopuszczalności skargi jest wyczerpanie służących stronie w postępowaniu administracyjnym środków zaskarżenia (art. 52 P.p.s.a.), do których należy zażalenie do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie, stosownie do art. 37 K.p.a. Oznacza to, że postępowanie sądowoadministracyjne w odniesieniu do skargi na bezczynność, która polegała na braku podjęcia w ustawowym terminie decyzji, musi być poprzedzone postępowaniem przewidzianym art. 37 K.p.a. Przepis art. 37 § 1 K.p.a. stanowi: "Na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa." Z kolei, po myśli § 2 tego przepisu: "Organ wymieniony w § 1, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjecie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwienia spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa." Organem wyższego stopnia nad Opolskim Komendantem Wojewódzkim Policji w Opolu jest Komendant Główny Policji, co wynika z regulacji art. 6a ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r. poz. 355. z późn. zm.). Do tego organu przed wniesieniem skargi, skarżący powinien był wnieść zażalenie, o jakim mowa w art. 37 K.p.a. Skoro skarżący - jak wynika z akt sądowych i administracyjnych oraz z przedstawionej w skardze relacji zdarzeń - nie złożył takiego zażalenia, to tym samym nie wyczerpał trybu przewidzianego powyższymi przepisami postępowania. Wobec tego Sąd zobowiązany był również w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. - odrzucić skargę, jako niedopuszczalną. Mając na uwadze powyższe konstatacje, działając - na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i 6 P.p.s.a. - Sąd orzekł, jak w sentencji.