II SAB/Op 36/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik po rozpoznaniu w dniu 26 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.D. i P. B. na bezczynność Wojewody Opolskiego w przedmiocie podziału nieruchomości postanawia: odrzucić skargę. 5 UZASADANIENIE J. D. i P. B. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na bezczynność Wojewody Opolskiego, zarzucając naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i art. 36 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zażądali jednocześnie zobowiązania Wojewody Opolskiego do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi, zobowiązanie Wojewody do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi przedstawili przebieg postępowania dotyczącego zmiany przeznaczenia i podziału i sprzedaży działki stanowiącej drogę dojazdową, niezbędną do prowadzenia działalności Zakładu [...] s.c. J. D. i P.B. w [...]. Wojewoda Opolski w odpowiedzi na skargę zrelacjonował przebieg zakończonego postępowania administracyjnego dotyczącego podziału i sprzedaży udziału Skarbu Państwa w części działki nr ewid. A,która stanowi drogę dojazdową do nieruchomości skarżących, odniósł się do zarzutów skargi i wniósł o jej odrzucenie. Argumentował, że skarżący przed wniesieniem skargi nie wezwali go do usunięcia naruszenia prawa polegającego na niezałatwieniu sprawy w terminie, a tym samym nie wyczerpali przed wniesieniem skargi obligatoryjnego trybu, wynikającego z art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2013 r., poz. 267, z późn. zm.), zwanej dalej K.p.a. i art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego II Wydziału Tut. Sądu z dnia 18 czerwca 2014 r., wezwano skarżących do usunięcia braków formalnych skargi, przez wskazanie w jakim zakresie Wojewoda Opolski jest bezczynny, tzn. jakie akty administracyjne powinny być, ich zdaniem, przez Wojewodę Opolskiego wydane i jaka jest podstawa prawna tych aktów. W odpowiedzi na wezwanie, skarżący w piśmie z dnia 1 lipca 2014 r. stwierdzili, że mogło dojść do wydania decyzji administracyjnej nr [...] z dnia 4 grudnia 2014 r. (prawdopodobnie chodzi o decyzję Wójta Gminy [...] z dnia 4 grudnia 2001 r.), z naruszeniem prawa przez dokonanie zmiany przeznaczenia i podziału działki będącej drogą dojazdową, niezbędną do prowadzenia działalności przez ich Spółkę. Zdaniem skarżących, na bezczynność Wojewody Opolskiego wskazuje przepis art. 93 ust. 3 w związku z art. 99 ustawy o gospodarce nieruchomościami, zgodnie z którym gdy zapewnienie dostępu do drogi publicznej ma polegać na ustanowieniu służebności, to decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości wydawana jest pod warunkiem, że przy zbywaniu wydzielonych działek służebności zostaną ustanowione. W ocenie skarżących, jeżeli warunek ten nie zostanie zrealizowany możliwe jest stwierdzenie wygaśnięcia decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości na podstawie art. 162 § 1 K.p.a. Wobec tego zdaniem skarżących, Wojewoda Opolski powinien wydać decyzję stwierdzającą wygaśnięcie decyzji zatwierdzającej podział, czego nie uczynił. Pismem z dnia 4 lipca 2014 r. Sąd wezwał skarżących do udzielenia wyjaśnień: a) czy poza pismami: z dnia 18 grudnia 2013 r. skierowanym do Ministra Gospodarki oraz z dnia 28 lutego 2014 r. do Wojewody Opolskiego składane były inne pisma procesowe (wnioski o wszczęcie postępowania administracyjnego, odwołania, zażalenia, itp.), b) czy przed wniesieniem przedmiotowej skargi, stosownie do art. 37 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, składane było zażalenie do organu wyższego stopnia (na bezczynność Wojewody Opolskiego w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości), jeśli tak to wezwano do nadesłania kopii. Odpowiedzi na wezwanie Sądu skarżący udzielili w piśmie procesowym z dnia 10 lipca 2014 r., jednakże wobec braku jednoznacznego wyjaśnienia, czy przed wniesieniem skargi, skarżący złożyli wezwanie w trybie art. 37 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, Sąd ponowił wezwanie w tym zakresie, pismem z dnia 14 lipca 2014 r., pouczając jednocześnie, że nieudzielenie odpowiedzi w terminie 7 dni, spowoduje odrzucenie skargi. Wezwania skierowane do J. D. i P. B. zostały skierowane na adres podany w skardze i tam doręczone w dniu 17 lipca 2014 r. Świadczą o tym adnotacje znajdujące się na pocztowych potwierdzeniach odbioru przesyłek, znajdujące się w aktach sprawy (por. k-43 i k-44 akt). Siedmiodniowy termin do dokonania żądanej przez Sąd czynności, upłynął zatem w dniu 24 lipca 2014 r., lecz skarżący nie odnieśli się do ww. wezwania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, zważył co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt. 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) zwana dalej: P.p.s.a., do sądu administracyjnego można wnieść skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a powołanego przepisu. Jednakże, tego rodzaju skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 P.p.s.a.). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). Niewyczerpanie tego trybu stanowi brak formalny skargi, skutkujący jej odrzuceniem jako niedopuszczalnej, na podstawie art. 58 pkt 6 P.p.s.a. Powyższy przepis statuuje zasadę pierwszeństwa postępowania administracyjnego w stosunku do postępowania sądowego, zgodnie z którą skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków odwoławczych. Zasada ta ma również zastosowanie w sprawach, w których przedmiotem skargi jest bezczynność organu. W przypadku bezczynności organu administracji publicznej takim środkiem jest wniesienie zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie w trybie art. 37 § 1 K.p.a. Stosownie do art. 37 § 1 K.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Powołany przepis przewiduje zatem środek zaskarżenia, który służy do zwalczania bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania w postaci zażalenia do organu wyższego stopnia, a w razie braku takiego organu - jak ma to miejsce w odniesieniu do samorządowego kolegium odwoławczego - wezwania tego organu do usunięcia naruszenia prawa. Zatem warunkiem skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność wojewody jest uprzednie złożenie zażalenia do organu wyższego stopnia w trybie art. 37 § 1 K.p.a. Z akt sprawy wynika, że J. D. i P. B. nie skorzystali z wymienionego środka prawnego, a zatem nie dopełnili warunku dopuszczalności skargi, określonego w art. 52 § 2 P.p.s.a. W aktach brak jest bowiem pisma strony skarżącej, które mogłoby, w ocenie Sądu, spełniać wymogi zażalenia skierowanego do organu wyższego stopnia na brak działania Wojewody Opolskiego w tej konkretnej sprawie, tj. podjęciu postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości. Skarżący również takiego pisma nie wskazali, pomimo wezwania Sądu w tym przedmiocie. Wezwania skierowane do skarżących zawierające pouczenie o skutkach niezastosowania się do nich w terminie 7 dni, zostały skutecznie doręczone w dniu 17 lipca 2014 r. Siedmiodniowy termin do dokonania żądanej przez Sąd czynności, upłynął zatem w dniu 24 lipca 2014 r., lecz skarżący nie odnieśli się do ww. wezwania. Skoro w sprawie nie doszło do skutecznego złożenia przez skarżących zażalenia na bezczynność Wojewody Opolskiego, to tym samym nie został wyczerpany tryb zaskarżenia, co powoduje niedopuszczalność skargi. Mając na uwadze powyższe, skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną, stąd na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 i § 3 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. ----------------------- 4