II SAB/Op 37/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz po rozpoznaniu w dniu 29 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. M. na przewlekłość postępowania Starosty Opolskiego w przedmiocie aktualizacji operatu ewidencji gruntów postanawia: odrzucić skargę. J. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na bezczynność i przewlekłość Starosty Opolskiego w prowadzeniu postępowania w sprawie aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków dotyczącego działki nr A arkusz mapy [...], obręb [...], stanowiącej jego własność, na granicy z działką nr B, arkusz mapy [...], obręb [...], stanowiącej własności Gminy [...]. Skarga na bezczynność została zarejestrowana w repertorium sądowym pod sygnaturą II SAB/Op 36/12, natomiast skarga na przewlekłość - pod sygnaturą II SAB/Op 37/12 i stanowi ona przedmiot niniejszego postępowania. W odpowiedzi na skargę na przewlekłość postępowania organ wniósł o jej odrzucenie względnie o jej oddalenie. Wniosek o odrzucenie skargi umotywował brakiem wyczerpania przez skarżącego trybu wskazanego w art. 227 i nast. K.p.a. Na mocy zarządzenia Sądu z dnia 4 października 2012 r. skarżący został wezwany do wykazania, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, że przed wniesieniem skargi na przewlekłość postępowania składał zażalenie w trybie 37 § 1 K.p.a. Odpowiadając na powyższe wezwanie, skarżący w piśmie z dnia 14 października 2012 r. wyjaśnił, że nie składał zażalenia na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę. Podał natomiast, że w dniu 17 lutego 2012 r. złożył do Rady Powiatu Opolskiego skargę na bezczynność Starosty, której kopię dołączył do pisma. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, zważył co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4a. Uwzględniając wykładnię ukształtowaną w orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie przyjąć należy, że o ile bezczynność oznacza niepodejmowanie czynności proceduralnych, będących w kompetencji organu, w terminie określonym przepisami prawa, to przewlekłość postępowania jest także zachowaniem organu niezgodnym z prawem, ale w innej formie niż bezczynność i stanowi kwalifikowaną postać bezczynności. Przewlekłość zachodzi wówczas, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, nie pozostając formalnie w bezczynności, natomiast prowadzi postępowanie nieefektywnie i w sposób nieuzasadniony "przedłuża" termin załatwienia sprawy, powołując się na niezależne od niego przyczyny uniemożliwiające jego dotrzymanie, a w szczególności – konieczność wywiązania się z pewnych obowiązków procesowych przez stronę (np. przedłożenia przez nią dokumentacji niezbędnej dla podjęcia decyzji lub wzięcia udziału w czynnościach dowodowych), bądź gdy bieg terminu jest zatrzymany. Oceniając, czy doszło do przewlekłości postępowania Sąd bada, czy podejmowane przez organ w postępowaniu jurysdykcyjnym czynności zamierzają do należytego i szybkiego załatwienia sprawy, w jakich odstępach czasu są one podejmowane oraz czy nie są to czynności pozorne nieprowadzące w istocie do wydania rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1031/12, opubl. na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych oraz Z Kmieciak: Przewlekłość postępowania administracyjnego, PiP 2011, nr 6, s. 33). Dopuszczalność wniesienia skargi sądowoadministracyjnej nie przesądza jednak automatycznie o możliwości jej merytorycznego rozpoznania przez Sąd. Na wstępie Sąd bada z urzędu dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 P.p.s.a. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż określone w pkt 1-5 tego przepisu. Na zasadzie art. 52 P.p.s.a., warunkiem dopuszczalności skargi jest uprzednie wyczerpanie środków zaskarżenia służących stronie w postępowaniu administracyjnym. Stosownie do art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z poźn. zm.), zwanej dalej K.p.a., na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W świetle przywołanych regulacji, wniesienie skargi sądowoadministracyjnej na przewlekłość postępowania administracyjnego musi być poprzedzone postępowaniem przewidzianym art. 37 K.p.a. Z uwagi na zarzucaną w skardze przewlekłość organu w postępowaniu dotyczącym aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków, organem wyższego stopnia nad Starostą Opolskim jako organem administracji geodezyjnej i kartograficznej, jest - stosownie do art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1287 z poźn. zm.) - Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Opolu. Do tego organu skarżący powinien zatem złożyć zażalenie przed wniesieniem skargi na przewlekłość prowadzenia postępowania przez Starostę Opolskiego, aby wyczerpać tryb określony w art. 52 P.p.s.a. w zw. z art. 37 K.p.a. Skarżący nie złożył jednak takiego zażalenia, co wnika jednoznacznie z treści pisma dnia 14 października 2012 r., jak i z materiału dokumentacyjnego sprawy. W protokole sporządzonym przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Opolu w dniu 28 czerwca 2012 r. odnotowano fakt złożenia przez J. M. skargi na bezczynność Starosty Opolskiego w załatwieniu wszczętego w dniu 4 kwietnia 2012 r. postępowania w sprawie aktualizacji operatu. Skarżący podał do protokołu, że postępowanie to nie zostało zakończone ani nie został poinformowany przez organ o jego umorzeniu lub "innym prowadzeniu wszczętego postępowania". Uznając, że skarga ta jest w istocie zażaleniem, o jakim mowa w art. 37 § 1 K.p.a., dostrzec należy, że nie dotyczy ona przewlekłości postępowania ale bezczynności organu, co jest przedmiotem odrębnej sprawy sądowoadministracyjnej. W tych okolicznościach należało uznać, że w zakresie zarzucanej w skardze przewlekłości postępowania prowadzonego przez Starostę Opolskiego skarżący nie wyczerpał dostępnych środków prawnych w administracyjnym toku instancji, tj. trybu wynikającego z art. 37 § 1 K.p.a. Tym samym nie został spełniony warunek dopuszczalności skargi, określony w art. 52 § 1 P.p.s.a., co przesądza o konieczności jej odrzucenia. Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a, orzeczono jak w sentencji.