II SAB/Op 39/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu Anna Misiak po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi S. P. na bezczynność Starosty Strzeleckiego w przedmiocie rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wniosku pełnomocnika skarżącego ustanowionego z urzędu o zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej postanawia: przyznać adwokatowi K. K. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu S. P., w kwocie 147,60 zł (słownie: sto czterdzieści siedem złotych sześćdziesiąt groszy) zawierającej podatek od towarów i usług, w kwocie 27,60 zł (słownie: dwadzieścia siedem złotych sześćdziesiąt groszy). Wyrokiem z dnia 2 listopada 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę S. P. na bezczynność Starosty Strzeleckiego w przedmiocie rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Postanowieniem z dnia 17 listopada 2015 r., na wniosek skarżącego, referendarz sądowy orzekł o ustanowieniu dla niego adwokata z urzędu. Odpis postanowienia o przyznaniu prawa pomocy został przesłany do Okręgowej Rady Adwokackiej w Opolu celem wyznaczenia adwokata z urzędu dla skarżącego. Okręgowa Rada Adwokacka w Opolu wyznaczyła adwokatem z urzędu K. K., wykonującego zawód w Kancelarii Adwokackiej w [...]. W dniu 17 grudnia 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu wpłynęła opinia z dnia 14 grudnia 2015 r., sporządzona przez adwokata z urzędu, o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi S. P. W opinii adwokat zawarł wniosek o przyznanie mu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu na rzecz skarżącego, według norm przepisanych oraz oświadczenie, że nie zostały one zapłacone w całości, ani w części. W dniu 7 marca 2016 r. pełnomocnik złożył pismo z dnia 4 marca 2016 r., a w nim wniosek o zwolnienie go z obowiązku pełnienia funkcji pełnomocnika z urzędu dla skarżącego i wyznaczenie właściwego pełnomocnika, pismo to w dniu 21 marca 2016 r. przesłano do organu właściwego w tej sprawie, czyli Okręgowej Rady Adwokackiej w Opolu. W piśmie z dnia 4 marca 2016 r. pełnomocnik oświadczył też, że powiadomił skarżącego o sporządzeniu opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej i jej wniesieniu do Sądu. Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) – zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", referendarz sądowy, zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 250 P.p.s.a., wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady przyznawania wynagrodzenia, w sprawach wszczętych i zakończonych w danej instancji przed 1 stycznia 2016 r., reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 461 z późn. zm.), zwane dalej "rozporządzeniem". Uwzględniono przy tym § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U z 2015 r., poz. 1801). Koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, obejmują zgodnie z § 19 pkt 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461) – zwanego dalej rozporządzeniem, opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 – 5 rozporządzenia i niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata. Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia – stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynoszą 50 % stawki minimalnej określonej w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia, wynoszącej 240 zł, nie mniej niż 120 zł. Przy przyznawaniu przez Sąd, zgodnie z § 2 pkt 1 rozporządzenia opłaty za czynności adwokata z tytułu zastępstwa procesowego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy. Zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia, w brzmieniu nadanym przez § 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 27 października 2005r. zmieniającym to rozporządzenie, sąd podwyższa opłatę za udzielenie pomocy prawnej z urzędu o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach on podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach, obecnie wynoszącą 23 %. Referendarz sądowy przyznając adwokatowi ustanowionemu z urzędu, koszty udzielonej przez niego pomocy prawnej, kierował się wyżej wskazanymi przepisami prawa i uznał, iż za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi należy mu przyznać, wynagrodzenie w stawce minimalnej, to jest 120 zł. Rodzaj i stopień zawiłości sprawy oraz niezbędny nakład pracy adwokata uzasadniał, w ocenie referendarza sądowego, taką wysokość wynagrodzenia. Referendarz sądowy nie przyznał adwokatowi zwrotu niezbędnych wydatków, ponieważ nie wykazał on ich poniesienia. Zasądzając wynagrodzenie uwzględniono § 2 ust. 3 rozporządzenia i podwyższono wynagrodzenie 120 zł, o stawkę podatku od towarów i usług, czyli o kwotę 27,60 zł (słownie: dwadzieścia siedem złotych sześćdziesiąt groszy). W związku z powyższym na postawie art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a., orzeczono, jak w sentencji.