II SAB/Op 4/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor sądowy Elżbieta Naumowicz po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w J. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. w przedmiocie warunków zabudowy terenu postanawia: 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić skarżącej cały uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 (sto) złotych. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu w imieniu A Sp. z o.o. przez A. K. - Dyrektor Regionu - Ekspansja oraz K. R. - Kierownika ds. Ekspansji A Sp. z o.o., była bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O., dotycząca niezałatwienia w terminie odwołań D. i M. W. od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...], nr [...], ustalającej na rzecz A Sp. z o.o. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowego oraz infrastruktury towarzyszącej w O. przy ul. [...]. Do skargi dołączono kserokopie wypisów aktów notarialnych: z dnia 21 lutego 2005 r., Rep. [...] nr [...] oraz z dnia 28 lutego 2005 r., Rep. [...] nr [...], z treści których wynika udzielenie A. K. i K. R. pełnomocnictwa do dokonywania określonych czynności w imieniu A Spółki z o.o. z siedzibą w J. przez R. L. i A. P. Poza tym dołączono również kserokopię odpisu Krajowego Rejestru Sądowego (stan na dzień 5 stycznia 2006 r.), zawierającego w dziale 2 zapis, iż do reprezentowania i składania oświadczeń w imieniu skarżącej Spółki wymagane jest łączne współdziałanie dwóch członków zarządu lub jednego członka zarządu i prokurenta. Jako członków zarządu wykazano: F. M., M. Ł., A. P. oraz R. L. Wobec faktu, że z przedłożonych dokumentów nie wynikało umocowanie osób wnoszących skargę w imieniu Spółki do jej do reprezentowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, pismem z dnia 10 kwietnia 2006 r. tut. Sąd wezwał do złożenia pełnomocnictwa procesowego uprawniającego A. K. i K. R. do wniesienia skargi. Jednocześnie Sąd wezwał do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł. Powyższe pismo zawierało pouczenie, iż niezastosowanie się do wezwania Sądu w terminie siedmiu dni od dnia jego doręczenia, skutkować będzie odrzuceniem skargi. Wezwanie przesłane zostało na adres wskazany przez wnoszących skargę i doręczone pod tym adresem w dniu 14 kwietnia 2006 r. za pisemnym pokwitowaniem. W dniu 20 kwietnia 2006 r. uiszczony został na konto tut. Sądu wpis od skargi w kwocie 100 zł. Nie zostały natomiast przedłożone żądane pełnomocnictwa. W piśmie procesowym z dnia 23 maja 2006 r. A. K. i T. K. - Kierownik ds. Ekspansji A Sp. z o.o. oświadczyli, że cofają wniesioną skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skargę należało odrzucić. Na wstępie wskazać trzeba, że Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Jedną z przesłanek wymienionych w tym przepisie jest nieuzupełnienie braków formalnych (art. 58 § 1 pkt 3). Niezachowanie wymogów formalnych skargi może skutkować wezwaniem przez Sąd o uzupełnienie braków w wyznaczonym terminie, a w razie niedotrzymania tego terminu - odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., który stanowi, że Sąd odrzuca skargę, której braków formalnych nie uzupełniono w wyznaczonym terminie. Dokonując oceny niniejszej skargi pod wyżej wskazanym kątem należało stwierdzić, że skarga ta podlegała odrzuceniu z powodu niewykonania w zakreślonym przez Sąd terminie zarządzenia Sądu, co polegało na nieuzupełnieniu braku formalnego skargi poprzez niedoręczenie pełnomocnictw procesowych. Stosownie do art. 34 p.p.s.a. strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Na zasadzie art. 35 § 2 p.p.s.a. pełnomocnikiem osoby prawnej może być również pracownik tej jednostki albo jej organu nadrzędnego. Pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa (art. 37 § 1 p.p.s.a). Z przywołanego unormowania wynika, że pełnomocnictwo powinno być udzielone w formie pisemnej, powinno zawierać podpis mocodawcy, a jego treść nie może budzić wątpliwości, iż jest ono udzielone do działania przed sądem administracyjnym. Niedopełnienie przedłożenia pełnomocnictwa przez pełnomocnika wnoszącego skargę stanowi podstawę do wezwania go do uzupełnienia braku formalnego skargi przez dołączenie pełnomocnictwa, pod rygorem odrzucenia skargi (por. J. Gudowski [w:] T. Ereciński, J. Gudowski, M. Jędrzejewska: "Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego. Część pierwsza. Postępowanie rozpoznawcze", t. I, Wyd. Prawnicze, Warszawa 1997, s. 171). Powyższe oznacza, że pełnomocnictwo udzielone przez stronę osobie mieszczącej się w kręgu osób ujętych w przywołanym art. 35 p.p.s.a. nadaje jej moc działania w imieniu i z wiążącym skutkiem dla mocodawcy. Osoba, która takim pełnomocnictwem nie dysponuje i nie przedłożyła go na wezwanie Sądu, żadnej czynności w imieniu strony podjąć nie jest władna. Nie może być zatem traktowane jako pochodzące od strony pismo, wniesione przez osobę i przez nią podpisane, o ile osoba ta działa bez właściwego umocowania. Sytuacja taka zachodzi w niniejszej sprawie. Wnoszący skargę w imieniu A Sp. z o.o. z siedzibą w J. – A. K. i K. R. przedłożyli wraz ze skargą kserokopie dwóch pełnomocnictw udzielonych w formie notarialnej. Z treści żadnego z nich nie można jednak było wywieść, by R. L. i A. P., jako osoby uprawnione do reprezentowania skarżącej Spółki, umocowały A. K. i K. R. do występowania w imieniu tejże Spółki przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Wnoszący skargę A. K. i K. R., pomimo wezwania przez Sąd do usunięcia tego braku skargi, nie zastosowali się do zarządzenia Sądu. Wezwanie zostało doręczone pracownicy sekretariatu – A. S. w dniu 14 kwietnia 2006 r., co potwierdziła własnoręcznym podpisem oraz pieczęcią firmową Spółki na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki. Doręczenie było zatem skuteczne. W zakreślonym przez Sąd siedmiodniowym terminie, liczonym od dnia doręczenia wezwania, który upływał z dniem 21 kwietnia 2006 r., stosowne pełnomocnictwa nie zostały przedłożone. Nie doszło zatem do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego. Wprawdzie pismem procesowym z dnia 23 maja 2006 r. A. K. i T. K. cofnęli skargę, jednak czynność ta nie mogła spowodować przewidzianego w art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. skutku w postaci umorzenia postępowania, gdyż skarga zawierała braki formalne, co przesądziło o tym, że postępowanie sądowoadministracyjne nie zostało skutecznie wszczęte, a zatem nie mogło zostać umorzone. Merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi jest dopuszczalne, jeżeli skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Na marginesie zauważyć także należy, że czynności cofnięcia skargi dokonały osoby, które nie wylegitymowały się pełnomocnictwem do działania przed sądem administracyjnym. Wobec powyższego, orzekając w sprawie należało w pierwszym rzędzie wziąć pod uwagę okoliczności skutkujące odrzucenie skargi. Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzeczono, jak w sentencji. Orzeczenie w przedmiocie zwrotu wpisu sądowego oparto o przepis art. 232 § 1 p.p.s.a.