II SAB/Op 4/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Jeżewska po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. S. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Strzelcach Opolskich w przedmiocie choroby zawodowej postanawia odrzucić skargę Pismem z dnia 20 lutego 2007 r. E. S. wniosła skargę na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Strzelcach Opolskich polegającą na niewydaniu decyzji w sprawie choroby zawodowej. Skarżąca podniosła, iż pomimo upływu 20 miesięcy od uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, wyrokiem z dnia 17 maja 2005 r. (sygn. akt II SA/Wr 2833/03) decyzji w/w organu o odmowie stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej oraz wezwania do wydania decyzji, organ ten nie wydał przedmiotowej decyzji, ograniczając się do zawiadomienia skarżącej o odroczeniu terminu wydania decyzji, co w ocenie skarżącej jest bezpodstawne. Na potwierdzenie powyższego twierdzenia, skarżąca załączyła do akt sprawy kserokopię wezwania z dnia 5 kwietnia 2006 r. oraz kserokopie pism Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Strzelcach Opolskich z dnia: 11 kwietnia 2006 r., 7 sierpnia 2006 r., 9 listopada 2006 r., 13 lutego 2007 r., 17 stycznia 2007 r., zawiadamiające skarżącą o wyznaczeniu kolejnych terminów do wydania decyzji w sprawie. W odpowiedzi na skargę z dnia 20 marca 2007 r. organ wniósł o oddalenie skargi uzasadniając to podjętymi przez ten organ działaniami, zmierzającymi do wydania decyzji w sprawie, a polegającymi na uzyskaniu dokumentacji medycznej znajdującej się w posiadaniu pracodawcy skarżącej, przeprowadzeniu wywiadu środowiskowego, zwróceniu się do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu o pisemne wyrażenie opinii. W wykonaniu zarządzenia z dnia 22 marca 2007 r., Sąd wezwał E. S., do usunięcia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, braku formalnego skargi poprzez wykazanie, że przed wniesieniem skargi wniosła zażalenie na niezałatwienie sprawy do organu administracji publicznej wyższego stopnia, tj. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Opolu. Wezwanie zawierało także pouczenie, iż niezastosowanie się do treści wezwania w terminie, spowoduje odrzucenie skargi. Skutecznego doręczenia powyższego wezwania dokonano w dniu 28 marca 2007 r., o czym świadczy stosowna adnotacja na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki pocztowej. Pomimo upływu zakreślonego przez Sąd terminu, skarżąca nie zastosowała się do wezwania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Na wstępie należy wskazać, że Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a." Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), wniesienie skargi po terminie (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6), która występuje m.in. w razie niewyczerpania środków zaskarżenia. Dokonując oceny niniejszej skargi pod wyżej wskazanym kątem należało stwierdzić, że skarga ta podlegała odrzuceniu z powodu niewykonania w terminie zarządzenia Sądu, a to nieuzupełnieniu braku formalnego skargi poprzez wykazanie, iż stosownie do wymogu określonego w art. 37 § 1 K.p.a., skarżąca złożyła zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie przez skarżony organ, tj. Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Strzelcach Opolskiech. Zważyć bowiem należy, iż zgodnie z art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a., skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku bezczynności organu administracji publicznej środkiem takim jest wniesienie zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, w trybie art. 37 § 1 K.p.a. W niniejszej sprawie skarżona jest bezczynność organu, jakim jest Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Strzelcach Opolskich. W myśl art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851 ze zm.) organem wyższego stopnia w stosunku do państwowego powiatowego inspektora sanitarnego jest państwowy wojewódzki inspektor sanitarny, czyli w niniejszej sprawie Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Opolu. Do tego organu skarżąca zobowiązana była, w myśl wyżej przywołanych przepisów, wnieść zażalenie na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Strzelcach Opolskich. Do wykazania, iż przed wniesieniem skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, skarżąca dochowała trybu określonego w wyżej przytoczonym art. 37 K.p.a., Sąd wezwał E. S. w dniu 23 marca 2007 r. pouczając ją, iż nieusunięcie braku formalnego skargi w wyznaczonym terminie spowoduje odrzucenie skargi. Doręczenia wezwania, dokonano do rąk skarżącej w dniu 28 marca 2007 r., a zatem termin do usunięcia braku formalnego skargi upłynął w dniu 4 kwietnia 2007 r. Pomimo upływu zakreślonego przez Sąd terminu do dokonania żądanej czynności, skarżąca nie zastosowała się do wezwania. Wobec powyższego skarga E. S. podlegała odrzuceniu na zasadzie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., zgodnie z którym Sąd odrzuca skargę, której braków formalnych nieusunięto w wyznaczonym terminie. Podnieść także w tym miejscu należy, odnosząc się do stwierdzenia E. S., która w skardze wskazała na dopełnienie obowiązku wezwania organu do wydania przedmiotowej decyzji, iż w niniejszej sprawie nie ma zastosowania przepis art. 154 P.p.s.a. i określony przez ten przepis wymóg wcześniejszego wezwania skarżonego organu do wydania decyzji, w przypadku bezczynności tego organu po wyroku uchylającym decyzję. Skarżąca nie zawarła bowiem żądania zastosowania środków określonych w komentowanym przepisie, mających na celu ukaranie organu za niewykonanie wyroków sądowych oraz jego zdyscyplinowanie. Ponadto w niniejszej sprawie nie ma zastosowania art. 52 § 3 P.p.s.a., w myśl którego jeżeli nie są przewidziane środki zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, to skargę na akty lub czynności, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., bądź bezczynności organu w tych sprawach, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Tryb ten bowiem ma zastosowanie tylko w sprawach wymienionych w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., to znaczy, gdy chodzi o inne niż wymienione w pkt 1-3 art. 3 P.p.s.a. akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Nie dotyczy to natomiast skarg na decyzje administracyjne lub bezczynność w wydaniu takiej decyzji. Przepis art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. nie ma zatem zastosowania w niniejszej sprawie, albowiem jak wynika z treści samej skargi, przedmiotem jej żądania było wydania decyzji w trybie przewidzianym przepisami art. 5 pkt 4a przywołanej ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłoszenia podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115), a co za tym idzie skarżąca zakwestionowała brak działania (bezczynność) organu, polegający na niewydaniu stosownej decyzji. W tej sytuacji właściwy zatem jest tryb przewidziany w art. 37 K.p.a., zgodnie z którym przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego należy wyczerpać środki zaskarżenia, wnosząc zażalenie do organu wyższego stopnia. Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.