II SAB/Op 4/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Sachanbińska Sędziowie Sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędzia WSA Ewa Janowska – spr. Protokolant Sekretarz sądowy Mariola Górska po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2010 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. S. na bezczynność Burmistrza Ozimka w przedmiocie informacji publicznej postanawia: 1) umorzyć postępowanie, 2) zasądzić od Burmistrza Ozimka na rzecz A. S. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. A. S., wnioskiem z dnia 13 stycznia 2010 r., opierając się o przepis art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198), zwrócił się do Burmistrza Ozimka o przesłanie na jego adres następujących informacji: 1) od kiedy nagrania obrad Rady Miejskiej i Komisji Rady w Ozimku są kasowane po ich wykorzystaniu, 2) kto (chodzi o stanowisko służbowe) i kiedy upoważnił osoby sporządzające protokół do kasowania nagrań, po ich wykorzystaniu oraz 3) o doręczenie kserokopii dokumentu, z którego wynika, że Rada Miejska w Ozimku wprowadziła nagrywanie jej obrad wyłącznie w celu sporządzenia protokołu, stanowiącego urzędowe potwierdzenie przebiegu obrad. W odpowiedzi, otrzymał od działającej w imieniu Burmistrza Ozimka, Sekretarz Gminy, pismo nr [...] z dnia 25 stycznia 2010 r. informujące, iż : 1) zarówno nagrania Komisji Rady Miejskiej i Sesji Rady Miejskiej są kasowane bezpośrednio po sporządzeniu protokołów z posiedzeń tych organów od 2008 roku, 2) od 2008 roku Pracownicy Referatu Organizacyjnego, po sporządzeniu omawianych protokołów i zaakceptowaniu ich przez Radę i poszczególne Komisje, są uprawnieni do kasowania nagrań po ich wykorzystaniu, z uwagi na to, że stanowią środek techniczny pomocny przy sporządzaniu protokołów, 3) nie ma podstawy formalnej – dokumentu, gdyż nagrywanie obrad Rady Miejskiej nie jest obligatoryjne. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, A. S., zarzucił Burmistrzowi Ozimka bezczynność w udzieleniu informacji publicznej, o którą wnosił w piśmie z 13 stycznia 2010 r. Wskazał, że zgodnie z przepisem art. 13 ust. 1 przytoczonej we wniosku ustawy, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Wywodził, że w przedmiotowej sprawie Burmistrz Ozimka w ustawowym terminie, który upłynął 28 stycznia 2010 r. nie udzielił informacji, o którą zwrócił się wnioskiem z 13 stycznia 2010 roku. W związku z powyższym wniósł o zobowiązanie Burmistrza Ozimka do udzielenia informacji publicznej, zgodnie z wnioskiem z 13 stycznia 2010 r. oraz o wyznaczenie terminu, w którym organ winien tej informacji publicznej udzielić. Dodał, że za udzielenie informacji publicznej, o którą wnosił nie może uznać odpowiedzi na jego wniosek, zawartej w piśmie z 25 stycznia 2010 r., bowiem wówczas poinformowano go między innymi, że "Pracownicy Referatu Organizacyjnego, po sporządzeniu omawianych protokołów i zaakceptowaniu ich przez Radę i poszczególne Komisje, są uprawnieni do kasowania nagrań po ich wykorzystaniu, z uwagi na to, że stanowią środek techniczny pomocny przy sporządzaniu protokołów". W ocenie skarżącego, udzielona odpowiedź nie jest odpowiedzią na złożony wniosek, czyli nie udzielono informacji publicznej, której żądał, co oznacza, że w tym zakresie organ pozostawał w bezczynności. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Ozimka wniósł o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego jako bezprzedmiotowego. Wskazał, iż uznając za zasadną argumentację podniesioną w skardze, Burmistrz Ozimka w dniu 4 marca 2010 r., działając na podstawie art. 54 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi udzielił dodatkowo żądanej informacji. Na powyższą okoliczność organ przedłożył odpis pisma, znak [...], przesłanego skarżącemu w dniu 4 marca 2010 r., w którym poinformowano, że brak jest odrębnego upoważnienia osób sporządzających protokoły do kasowania nagrań po ich wykorzystaniu. Wykonujący te czynności pracownicy referatu organizacyjnego dokonują tego w ramach swoich obowiązków służbowych, określonych przez pracodawcę. W piśmie procesowym z dnia 15 marca 2010 r., skarżący wniósł o zwrot kosztów postępowania sądowego, nie odnosząc się do treści odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że przedmiotem skargi jest zarzucana bezczynność Burmistrza Ozimka polegająca na niepodaniu informacji, od kiedy pracownicy referatu organizacyjnego uprawnieni są do kasowania nagrań z posiedzeń Rady Miejskiej w Ozimku oraz Komisji Rady, z uwagi na fakt, że nagrania te stanowią środek techniczny pomocny przy sporządzaniu protokołów. Taka ocena przedmiotu skargi uzasadniona jest określeniem użytym przez skarżącego, że "udzielona odpowiedź ze strony organu wydającego informację publiczną nie jest odpowiedzią na mój wniosek, czyli nie udzielono mi informacji publicznej, o którą wnioskowałem". Sąd rozpoznał skargę na bezczynność Burmistrza Ozimka na tej podstawie, iż sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolowanie działalności administracji publicznej pod kątem jej zgodności z prawem ( art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawa o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. z dnia 20 września 2002 r. Nr 153, poz. 1269). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów ( art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 - zwanej dalej "P.p.s.a."). Nie była sporna pomiędzy stronami okoliczność, że żądane przez skarżącego dane stanowiły informację publiczną w rozumieniu art. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), do udostępnienia której obowiązany był burmistrz gminy po myśli art. 4 przywołanej ustawy. W sprawie nie budzi wątpliwości okoliczność, że w trakcie postępowania sądowoadministracyjnego, skarżący otrzymał żądane dane, określone we wniosku z dnia 13 stycznia 2010 r., a stanowiące informację publiczną. Zauważyć warto, iż z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żądanych czynności w sprawie lub opieszale prowadził postępowanie, ale – mimo ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności. Spełnienie tych przesłanek czyni skargę zasadną, gdy w dniu wniesienia skargi jak i w dniu orzekania w zakresie bezczynności, organ w dalszym ciągu pozostaje w bezczynności. W tym miejscu wskazać należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, że rozpoznając skargę Sąd orzeka z uwzględnieniem stanu faktycznego i prawnego sprawy ustalonego w dniu wydania orzeczenia (porównaj postanowienie NSA z 23.09.1986r. IV SAB/8/86- ONSA 1986, Nr 2 poz. 50 oraz "KPA z orzecznictwem NSA, SN, i TK" w opracowaniu Zespołu Sędziów NSA pod red. R. Hausera- Wyd. Prawnicze 1985 str. 508, t. 18). Natomiast w sytuacji, gdy decyzja, bądź inny akt organu, jak również podjęcie innej oczekiwanej przez stronę czynności zostało dokonane przez organ po wniesieniu skargi lecz przed jej rozpoznaniem przez Sąd, postępowanie sądowe podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe. Bowiem kognicja Sądu w postępowaniu wywołanym skargą na bezczynność organu ograniczona jest do badania, czy organ miał wynikający z prawa obowiązek wydania aktu lub czynności i czy dokonał tego w terminie określonym w art. 13 ust. 1 i 2 wymienionej ustawy o dostępie do informacji publicznej i czy po wytoczeniu skargi nie zaszły przesłanki umorzenia postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. W ocenie Sądu, przywołany przepis ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu, w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. – organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisu prawa, co do których pozostaje w bezczynności (tak: uchwała Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2008 r. I OPS 6/08). Przestaje wówczas istnieć sprawa sądowoadministracyjna, rozumiana jako ustalenie, czy jest potrzeba zmuszenia organu do podjęcia nakazanych prawem czynności, co powoduje, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Dodatkowo wskazać przyjdzie, że w postępowaniu zainicjowanym wniesieniem skargi na bezczynność, Sąd nie może badać w szczególności zagadnień merytorycznych, które legły u podstaw wniosku, jak również oceniać przyczyn niepodjęcia przez organ czynności, do których obowiązany był na mocy przepisów administracyjnego prawa materialnego. Zagadnienia te będą przedmiotem badania organów administracji publicznej a poddane kognicji Sądu Administracyjnego zostaną dopiero w przypadku wytoczenia skargi na merytoryczną decyzję organu, w tym przypadku np., na decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Jeśli zatem skarżący domagał się wydania określonej informacji publicznej w postaci odpowiedzi na pytania odnoszące się do sposobu redagowania protokółów i dokonywania nagrań z posiedzeń Rady Miejskiej oraz Komisji Rady Miejskiej w Ozimku, a organ w dniu 5 marca 2010 r., to jest po wniesieniu skargi do Sądu, ale przed zamknięciem rozprawy udzielił mu tej informacji, to postępowanie w sprawie należało umorzyć jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadnia przepis art. 201 § 1 P.p.s.a.