II SAB/Op 5/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Sachanbińska Sędzia WSA Grażyna Jeżewska – spr. Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz Protokolant Sekretarz sądowy Mariola Górska po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2011 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. S. na bezczynność Burmistrza Ozimka w przedmiocie informacji publicznej postanawia: 1) umorzyć postępowanie sądowe, 2) zwrócić skarżącemu A. S. wpis od skargi w kwocie 100 (sto) złotych. Wnioskiem z dnia 9 listopada 2009 r. skarżący A. S., powołując się na przepis art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198), wystąpił do Burmistrza Ozimka o przesłanie na płycie CD lub DVD nagrania z sesji Rady Miejskiej w O., która odbyła się w dniu 29 czerwca 2009 r. W wyniku rozpatrzeniu powyższego wniosku, Burmistrz Ozimka decyzją z dnia [...], nr [...], opartą o przepis art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz art. 104 K.p.a., odmówił udostępnienia informacji publicznej podając, że nie dysponuje wskazanym we wniosku nagraniem, wyjaśniając skarżącemu, że wszystkie nagrania po napisaniu protokołów i po ich zatwierdzeniu przez radnych są kasowane. Nadto odnotował, że przepisy nie zobowiązują do przechowywania nagrań z zapisami obrad Rady, a nagrywanie nie jest obligatoryjne, zostało zaś wprowadzone przez Radę wyłącznie w celu sporządzenia protokołu stanowiącego urzędowe potwierdzenie przebiegu obrad. Decyzję tę zakwestionował A. S., wnosząc od niej odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu, w którym zarzucił sprzeczność jej rozstrzygnięcia z uzasadnieniem wskazując, że w przypadku braku informacji publicznej brak jest podstaw prawnych do odmowy jej udzielenia poprzez wydanie decyzji administracyjnej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu decyzją z dnia [...], nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji, podzielając stanowisko Burmistrza Ozimka. Skarżący, nie zgadzając się nadal z tym rozstrzygnięciem wniósł skargę do tut. Sądu, który wyrokiem z dnia 10 czerwca 2010 r., sygn. akt II SA/Op 257/10, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Ozimka i określił, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości oraz zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 200 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu Sąd, dokonując oceny prawnej wskazał na obowiązek ponownego rozpatrzenia wniosku skarżącego przez Burmistrza Ozimka z uwzględnieniem rozwiązania prawnego przyjętego w art. 14 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Sąd wywiódł na podstawie materiału dowodowego, że organ posiada żądaną informację publiczną, a jedynie nie ma możliwości jej udostępnienia w takiej formie, jaka została określona we wniosku skarżącego. Stąd, stosownie do nakazów płynących z art. 14 ust. 2 ustawy, organ powinien był powiadomić skarżącego o przyczynach braku możliwości realizacji jego żądania oraz wskazać sposób w jaki informacja publiczna może być niezwłocznie udostępniona, tj. poprzez wgląd do protokołu zamieszczonego w Biuletynie Informacji Publicznej. Dopiero brak reakcji skarżącego na powiadomienie w zakreślonym, 14-dniowym terminie, upoważniłby organ do podjęcia decyzji, jednak winna być to decyzja o umorzeniu postępowania, a nie o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Sąd zauważył, że z nadesłanych akt administracyjnych nie wynika, aby Burmistrz Ozimka zastosował tryb przewidziany w powyższym przepisie, gdyż po stwierdzeniu przeszkody w udostępnieniu informacji publicznej w formie podanej we wniosku nie poinformował skarżącego o braku nagrania, które pozwoliłoby na przeniesienie tej informacji na wskazany przez niego nośnik, jak też nie pouczył go, w jakiej formie informacja publiczna może zostać niezwłocznie udostępniona. Pismem z dnia 25 stycznia 2011 r., które wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu w dniu 26 stycznia 2011 r., A. S. wniósł skargę na bezczynność Burmistrza Ozimka polegającą na braku ponownego rozpatrzenia jego wniosku przez ten organ z uwzględnieniem oceny prawnej i wskazań zawartych w wyżej omówionym wyroku. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 31 grudnia 2010 r. dostarczył Burmistrzowi Ozimka kserokopię prawomocnego wyroku WSA w Opolu o sygn. akt II SA/Op 257/10. Stwierdził, że zgodnie z przepisami art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej udostępnienie informacji następuje bez zbędnej zwłoki, nie później niż 14 dni od dnia złożenia wniosku. Zatem Burmistrz Ozimka powinien był rozpatrzyć sprawę w terminie nie dłuższym niż 14 dni, w którym otrzymał informację o prawomocnym wyroku, dlatego skarżący wniósł o zobowiązanie organu pierwszej instancji do wykonania prawomocnego wyroku WSA w Opolu oraz wyznaczenie terminu, w którym winien tej czynności dokonać. W odpowiedzi na skargę organ pierwszej instancji wniósł o umorzenie postępowania z powodu bezprzedmiotowości postępowania. Burmistrz Ozimka wskazał, że działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), pismem z dnia 24 lutego 2011 r., nr [...], udzielił skarżącemu informacji. Do akt sprawy dołączył odpis pisma z dnia 24 lutego 2011 r., znak [...], w którym nawiązując do wniosku skarżącego z dnia 9 listopada 2009 r. oraz wyroku WSA w Opolu z dnia 10 czerwca 2010 r., organ poinformował, że nie może udostępnić skarżącemu informacji publicznej w żądanej formie, gdyż Urząd Gminy i Miasta w O. nie dysponuje już nagraniem sesji z 29 czerwca 2009 r. Następnie organ stwierdził, iż protokół z sesji Rady Miejskiej z dnia 29 czerwca 2009 r. stanowi jedyne źródło informacji publicznej odzwierciedlającej przebieg obrad i że został udostępniony w Biuletynie Informacji Publicznej. Powyższe pismo zostało doręczone skarżącemu w dniu 3 marca 2011 r. W piśmie procesowym z dnia 15 kwietnia 2011 r. A. S. powiadomił Sąd, że Burmistrz Ozimka nie zamierzał wykonać wyroku z dnia 10 czerwca 2010 r., uczynił to dopiero na skutek jego skargi na bezczynność organu, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 i art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej zwaną P.p.s.a. - sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność organów. Po pierwsze wskazać trzeba, że w niniejszej sprawie z uwagi na treść wniosku skarżącego z dnia 9 listopada 2009 r. - skarżący domagał się udostępnienia informacji publicznej w określonej formie - ma zastosowanie ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). W art. 16 ust. 1 tej ustawy ustawodawca wskazał, że jedynie odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Wobec tego dostrzec należy, że udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno-technicznej. Natomiast, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno - technicznej w przedmiocie udostępnienia żądanej informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje, to wtedy mamy do czynienia z bezczynnością organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Następnie podkreślić należy, że w sytuacji, gdy organ administracji publicznej, którego dotyczyła skarga na bezczynność, do daty orzekania przez sąd administracyjny wyda akt lub podejmie czynność, której domagała się strona, to wówczas organ ten nie jest bezczynny. Oznacza to, że organ we własnym zakresie usunął istniejące naruszenie prawa, przyznając, że pozostawał w bezczynności. Tym samym uznać należy, że skarga na bezczynność została uwzględniona w trybie tzw. samokontroli organu. Organ administracji publicznej, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, stosowanie do art. 54 § 3 P.p.s.a., może bowiem w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08 (publ. ONSAiWSA 2009/4/63) wskazał, że przepis art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu – w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a tej ustawy – organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności. W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł skargę do Sądu w dniu 26 stycznia 2011 r., a jego wniosek o udostępnienie informacji publicznej został załatwiony przez Burmistrza Ozimka pismem z dnia 24 lutego 2011 r. W piśmie tym organ oprócz powiadomienia skarżącego o braku możliwości udostępnienia informacji publicznej w żądanej formie wskazał także, w jaki sposób i w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (art. 14 ust. 2 cyt. ustawy). Stąd Burmistrz Ozimka, któremu we wniesionej skardze zarzucano bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej, po wniesieniu skargi a przed wydaniem orzeczenia przez Sąd, zakończył postępowanie poprzez wykonanie czynności materialno-technicznej, tym samym załatwił wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej. Zatem, skoro w momencie rozpoznawania przez Sąd skargi organ nie pozostawał już w bezczynności, to zachodził brak podstaw do zastosowania trybu przewidzianego w art. 149 P.p.s.a., tj. do zobowiązania organu, zgodnie z żądaniem skargi, do podjęcia czynności w wyznaczonym terminie. Przyjdzie raz jeszcze powtórzyć, że bezprzedmiotowość postępowania zachodzi w wypadku wydania aktu lub podjęcia czynności przez organ w sprawie, w której została wniesiona skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu. W konsekwencji, jako że niniejsze postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe, konieczne stało się jego umorzenie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Na marginesie wskazać należy, iż rozpoznając skargę na bezczynność organu sąd administracyjny ocenia jedynie, czy organ dokonał wymaganej czynności, bądź wydał określony akt, gdyż celem tej skargi jest doprowadzenie do wydania aktu lub podjęcia czynności przez właściwy organ. W związku z powyższym należało orzec, jak w punkcie 1 sentencji orzeczenia. W przedmiocie kosztów Sąd orzekł na mocy art. 201 § 1 P.p.s.a.