II SAB/Op 5/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2012r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. Ż. na bezczynność Gminy Kędzierzyn – Koźle w przedmiocie przetargu na zbycie nieruchomości odrzucić skargę. Pismem z dnia 30 stycznia 2012r. R. Ż. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę, w której zarzuciła Prezydentowi Miasta Kędzierzyna – Koźla i Dyrektorowi Miejskiego Zarządu Budynków Komunalnych w Kędzierzynie – Koźlu bezczynność, polegającą na nie przeprowadzeniu nieograniczonego przetargu na zbycie nieruchomości położonych na działkach nr [...] i [...] , w [...] przy ulicy [...], zgodnie z wolą Prezydenta Miasta Kędzierzyna – Koźla, "wyrażoną w dniu 2 października 2006r. i potwierdzaną w pismach, przez kolejne cztery lata". Zażądała także przeprowadzenia przetargu nieograniczonego na zbycie nieruchomości, położonych na wyżej wskazanych działkach. W dalszej części skargi, R. Ż. szczegółowo opisała przebieg zdarzeń związanych z chęcią nabycia przez skarżącą wskazanych działek, w celu poszerzenia siedliska. Podała, że w tej sprawie zwróciła się po raz pierwszy do Prezydenta Miasta Kędzierzyna-Koźla pismem z dnia 2 października 2006r., a w odpowiedzi uzyskała informację pismem z dnia 8 grudnia 2006r., nr [...], że nieruchomości te będą zbywane w trybie przetargowym. Podniosła, że w dalszych latach niejednokrotnie zwracała się do Prezydenta Miasta Kędzierzyna – Koźla, ponawiając swój wniosek i za każdym razem otrzymywała podobną odpowiedź, tj. o zamiarze zbycia nieruchomości w drodze przetargowej. Zdaniem skarżącej, Prezydent Miasta i Dyrektor Miejskiego Zarządu Budynków Komunalnych w Kędzierzynie – Koźlu uchylają się od przeprowadzenia przetargu na zbycie wymienionych nieruchomości, pomimo wyrażonej w pismach urzędowych, woli ich zbycia. Zakwestionowała także działania podjęte przez w/w podmioty, a mające na celu zbycie przedmiotowych nieruchomości, w trybie bezprzetargowym na rzecz najemcy. W odpowiedzi na skargę, działający w imieniu organu radca prawny M. P., wniósł o odrzucenie skargi, na zasadzie art. 58 § 1 pkt 1 i pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270). Uzasadniając swoje żądanie podał, że podjęte działania i bezczynność Prezydenta Miasta Kędzierzyna – Koźla i Dyrektora Miejskiego Zarządu Budynków Komunalnych w Kędzierzynie – Koźlu, będące przedmiotem skargi, należą do sfery gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi mienie Gminy i nie podlegają kognicji sądów administracyjnych. Na poparcie swojego poglądu przytoczył szereg orzeczeń tych sądów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Na wstępie należy wskazać, że Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a. Obowiązkiem sądu przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi jest zatem zbadanie m.in. legitymacji skarżącego, zachowania terminu wniesienia skargi i spełnienia przez nią warunków formalnych, a przede wszystkim ocena dopuszczalności skargi. W tym ostatnim aspekcie chodzi m.in. o to, czy skarga dotyczy przedmiotu objętego właściwością sądu administracyjnego. Stosownie do treści art. 3 § 2 P.p.s.a. sądy administracyjne orzekają w sprawach w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty jednostek samorządu terytorialnego i ich związków inne niż określone w pkt. 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Podkreślenia wymaga, że skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Przyjmuje się również, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności. Tym samym nie każda sprawa dotycząca bezczynności organu administracji publicznej podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny. W niniejszej sprawie skarżąca domagała się od organu podjęcia czynności polegającej na przeprowadzeniu przetargu nieograniczonego, na zbycie nieruchomości położonych na działkach nr [...] i [...], w [...] przy ulicy [...]. Materialnoprawną podstawą regulującą zasady sprzedaży nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa lub własność jednostek samorządu terytorialnego są przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010 r., poz.102, Nr 651 ze zm.). Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, tryb zbywania nieruchomości należących do gminy, następuje w drodze przetargu lub w drodze bezprzetargowej. Z kolei, stosownie do art. 37 ust. 1 przywołanej ustawy zasadą jest, że nieruchomości stanowiące własność Skarbu Państwa oraz własność jednostek samorządu terytorialnego są sprzedawane lub oddawane w użytkowanie wieczyste w drodze przetargu. Decyzja w sprawie przeznaczenia nieruchomości do zbycia, podejmowana jest przez gminę jako właściciela nieruchomości. Celem przetargu jest natomiast umożliwienie podmiotowi zainteresowanemu w zawarciu określonej umowy, wyboru najkorzystniejszej dla niego oferty spośród ofert zgłaszanych przez uczestników przetargu i na zawarcie z wybranym oferentem umowy. Sąd podziela stanowisko, iż ogłoszenie przetargu jako oświadczenie woli ma doprowadzić do zawarcia umowy. Oznacza to, że gdy wszczęta zostanie procedura przetargowa pomiędzy jednostką samorządu terytorialnego a zainteresowanymi podmiotami, nawiązuje się stosunek cywilnoprawny. W ramach tego stosunku zarówno jednostka samorządu terytorialnego jak i osoby w tym przetargu uczestniczące występują w charakterze równorzędnych podmiotów (por. postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 5 marca 2012r., sygn. akt II SA/Gl 173/12, dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo). Z przepisów, które określają kompetencje organu do przeprowadzenia przetargu, nie wynika zatem, aby kształtowały one uprawnienie lub obowiązek strony skarżącej o charakterze administracyjnoprawnym. Skarga do sądu administracyjnego, o czym była mowa na wstępie, może bowiem dotyczyć wyłącznie takich aktów i czynności, które mają charakter publicznoprawny. Nie mogą to być więc takie akty lub czynności, które stanowią działania organów administracji publicznej w sferze cywilnoprawnej i stanowią czynności cywilnoprawne, tj. czynności prawne w rozumieniu przepisów prawa cywilnego (zob. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, str. 60.). Wobec powyższego zdaniem Sądu, czynności związane z organizowaniem przetargu, w tym także działania polegające na jego ogłoszeniu, a zatem wszczęciu procedury przetargowej - nie następują w postępowaniu administracyjnym oraz nie mieszczą się w kategorii spraw, które mogą być zaskarżone do sądu administracyjnego. Tym samym brak jest podstaw do rozpoznania skargi na bezczynność w tym przedmiocie. Skoro bezczynność Prezydenta Miasta Kędzierzyna – Koźla i Dyrektora Miejskiego Zarządu Budynków Komunalnych w Kędzierzynie – Koźlu nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, gdyż nie dotyczy spraw z zakresu administracji publicznej, a jedynie stanowi przejaw braku działania organu podlegający ocenie w sferze prawa cywilnego, to należało skargę R. Ż. odrzucić jako niedopuszczalną. O powyższym Sąd orzekł jak w sentencji, na zasadzie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a.