II SAB/Op 5/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym : Przewodniczący sędzia NSA Jerzy Krupiński – spr. Sędziowie sędzia WSA Teresa Cisyk sędzia WSA Ewa Janowska po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. G. na bezczynność Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w Opolu w przedmiocie informacji publicznej postanawia: 1. uchylić postanowienie zawarte w punkcie 4 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 26 marca 2015 r., sygn. akt II SAB/Op 5/15; 2. zasądzić od Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w Opolu na rzecz skarżącego P. G. kwotę 357 zł (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wyrokiem z dnia 26 marca 2015 r., sygn. akt II SAB/Op 5/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w pkt 1 orzeczenia, zobowiązał Zarząd Okręgowego Związku Łowieckiego w Opolu do wydania aktu lub dokonania czynności załatwiających wniosek P. G. z dnia 8 września 2014 r., w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Sąd stwierdził także, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2 wyroku) i wymierzył organowi grzywnę w wysokości 300 złotych (pkt 3 wyroku). W pkt 4) wyroku natomiast zasądzono od Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w Opolu na rzecz skarżącego kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Sąd uznał bowiem, że na wyżej wymienione koszty składa się wyłącznie uiszczony przez skarżącego wpis od skargi w kwocie 100 zł. Pismem z dnia 30 marca 2015 r. pełnomocnik skarżącego – radca prawny M. T. wniosła, w trybie art. 157 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o uzupełnienie zapadłego wyroku przez zmianę rozstrzygnięcia o kosztach postępowania, gdyż nie uwzględniono w nim kosztów zastępstwa procesowego i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Strona skarżąca wniosła w trybie art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej jako P.p.s.a., o uzupełnienie wyroku. Zgodnie z przywołanym przepisem, strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Nie jest jednak dopuszczalny wniosek o uzupełnienie wyroku, jeśli sąd zawarł w nim rozstrzygnięcie dotyczące kosztów postępowania, ale w rozmiarze mniejszym niż żądała strona (por.: T.Woś w: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", LexisNexis, Warszawa 2009, wydanie 3, s. 649). Zasądzenie kosztów postępowania w mniejszym rozmiarze nie oznacza, że sąd nie rozstrzygnął o całości skargi i dodatkowych orzeczeniach, które powinny być zamieszczone w wyroku (por. postanowienie NSA z dnia 15 marca 2005 r., sygn. akt GSK 1334/04, opubl. ONSAiWSA 2005 nr 6, poz. 124). W takiej sytuacji stronie przysługuje zażalenie, a nie żądanie uzupełnienia wyroku (por. uchwałę SN z dnia 11 grudnia 1972 r., sygn. akt III PZP 14/72, opubl. OSNC 1972 nr 12, poz. 215). Z opisanym przypadkiem mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, w wyroku z dnia 26 marca 2015 r., rozstrzygnął o całości sprawy, lecz w punkcie 4) wyroku zasądził koszty postępowania w rozmiarze niższym, niż żądała strona. Z powyższych względów Sąd uznał, że pismo strony z dnia 30 marca 2015 r. stanowi w istocie zażalenie na orzeczenie co do kosztów postępowania, a nie wniosek o uzupełnienie wyroku. W zaistniałej sytuacji zastosowanie ma zatem art. 195 § 2 P.p.s.a., stosownie do którego, jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Od ponownie wydanego postanowienia przysługują środki odwoławcze na zasadach ogólnych. Według wskazanego przepisu uchylenie zaskarżonego postanowienia jest możliwe wtedy, gdy zażalenie jest oczywiście uzasadnione. Zatem podstawę uchylenia mogą stanowić zarówno przyczyny formalne, jak i względy merytoryczne. Natomiast sama zasadność zażalenia musi być oczywista, nie rodząca żadnych wątpliwości i widoczna bez potrzeby dokonywania głębszej analizy zaskarżonego postanowienia. Tym samym należy zauważyć, że zażalenie skarżącego jest uzasadnione, gdyż w pkt 4) wyroku z dnia 26 marca 2015 r. rzeczywiście nie uwzględniono kosztów zastępstwa procesowego pomimo tego, że wniosek o zasądzenie tych kosztów został zawarty w skardze z dnia 9 października 2014 r. Zgodnie z art. 200 P.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Natomiast w art. 205 § 2 P.p.s.a doprecyzowano, że do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. W związku z powyższym orzekając o obowiązku zwrotu na rzecz skarżącego kosztów postępowania należy zauważyć, że na koszty te składa się uiszczony przez niego wpis od skargi oraz koszty zastępstwa prawnego, ustalone według stawki opłat określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 490). Zasądzić zatem należy od organu zarówno kwotę 100 zł, czyli równowartość wpisu, jak i wynagrodzenie dla pełnomocnika skarżącego w wysokości 240 zł oraz kwotę 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu działając na zasadzie art. 195 § 2 P.p.s.a. i art. 200 w związku z art. 205 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.