II SAB/Op 51/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Cisyk – spr. po rozpoznaniu w dniu 10 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. W. i B. W. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza Namysłowa w przedmiocie przywrócenia stosunków wodnych na gruncie postanawia: odrzucić skargę. W. W. i B. W. pismem procesowym z dnia 2 czerwca 2016 r., wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza Namysłowa w przedmiocie przywrócenia stosunków wodnych na gruncie. Przewodniczący Wydziału II tut. Sądu zarządził w dniu 4 sierpnia 2016 r. - wezwać skarżących do uzupełnienia braków formalnych skargi w terminie 7 dni, przez wykazanie, że przed wniesieniem skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania, wyczerpali tryb zaskarżenia z art. 37 § 1 K.p.a. i w tym celu nadesłali kopię zażalenia skierowanego w tym trybie do organu wyższego stopnia, wraz z potwierdzeniem daty jego wniesienia. Wezwanie zawierało pouczenie, że niezastosowanie się do jego treści w wyznaczonym terminie spowoduje odrzucenie skargi. Opisane wezwanie zostało doręczone skarżącym w dniu 18 sierpnia 2016 r. - do rąk B. W., co obrazuje zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki (por. k-29 i 30 akt sądowych). W odpowiedzi na powyższe, skarżący w piśmie z dnia 22 sierpnia 2016 r., złożonym w siedzibie Sądu w tym samym dniu, oświadczyli, że przed wniesieniem skargi do sądu, nie składali zażalenia do organu wyższego stopnia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.) – dalej jako "P.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, w myśl art. 52 § 2 P.p.s.a. ustawy, należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skarg na bezczynność organu i przewlekłe prowadzenie przez niego postępowania, wyczerpanie środków zaskarżenia następuje przez wniesienie zażalenia lub wezwania do usunięcia naruszenia prawa, przewidzianego w art. 37 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23, ze zm.) – dalej "K.p.a." Zgodnie z tym przepisem na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 K.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Ze zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby skarżący złożyli takie wezwanie przed wniesieniem skargi do tut. Sądu. Ponadto, sami skarżący w piśmie z dnia 22 sierpnia 2016 r. oświadczyli, że takiego wezwania nie składali (por.k-28 akt sądowych). W tej sytuacji uznać należało, że skarżący nie wyczerpali trybu przewidzianego w przywołanym wcześniej art. 37 K.p.a., przez co ich skarga jest niedopuszczalna. Z powyższych względów, skarga podlegała odrzuceniu, co Sąd działając na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.