II SAB/Op 51/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Ewa Janowska – spr. po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. Z. na bezczynność Starosty Kluczborskiego w przedmiocie aktualizacji danych w ewidencji gruntów i budynków postanawia: odrzucić skargę. P. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na bezczynność Starosty Kluczborskiego, w przedmiocie aktualizacji danych w ewidencji gruntów i budynków. Zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu z dnia 18 maja 2018 r., wezwano P. Z. do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100 zł, a także do wykazania, że przed wniesieniem skargi na bezczynność Starosty Kluczborskiego, skarżący wyczerpał tryb z art. 37 K.p.a. i w tym celu Sąd wezwał o nadesłanie kopii ponaglenia wystosowanego do organu wyższego stopnia, tj. wojewódzkiego inspektora nadzoru geodezyjnego i kartograficznego. Wezwania zawierały pouczenia, że niezastosowanie się do ich treści w terminie 7 dni spowoduje odrzucenie skargi. Wezwanie dotyczące wykazania zachowania trybu zaskarżenia zostało doręczone skarżącemu, do rąk dorosłego domownika, ojca skarżącego – M. Z., w dniu 24 maja 2018 r., o czym świadczy pocztowe zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki (por. k-23 akt sądowych). Z kolei wezwanie dotyczące uiszczenia wpisu od skargi zostało doręczone skarżącemu, do rąk dorosłego domownika, matki (imię nieczytelne) w dniu 29 maja 2018 r., o czym świadczy pocztowe zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki (por. k-32 akt sądowych). W dniu 4 czerwca 2018 r. w tut. Sądzie złożono pismo P. Z. z tej samej daty, w którym skarżący zwraca się m.in. o przekazanie przez Sąd sprawy do Wojewódzkiej Inspekcji Geodezyjnej i Kartograficznej, wymieniając imiennie urzędnika prowadzącego sprawę, który to urzędnik – w ocenie skarżącego – otrzymał pismo od Starosty Kluczborskiego, ale innej treści, jaką otrzymał Sąd. Z wyciągu bankowego znajdującego się w aktach wynika, że skarżący uiścił wpis od skargi w wysokości 100 zł w dniu 4 czerwca 2018 r. (por. k-24 akt sądowych). Zarządzeniem z dnia 5 czerwca 2018 r., skarżący został wezwany o nadesłanie w terminie 7 dni, odpisu pisma z dnia 4 czerwca 2018 r. lub jego kopii własnoręcznie podpisanej, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Wezwanie powyższe zostało doręczone skarżącemu w dniu 12 czerwca 2018 r., o czym świadczy pocztowe potwierdzenie odbioru przesyłki (por.: k-33 akt sądowych). Wobec niezastosowania się do wezwania w zakresie nadesłania odpisu pisma z dnia 4 czerwca 2018 r., zarządzeniem z dnia 28 czerwca 2018 r., ww. pismo pozostawione zostało przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, bez rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Badanie merytorycznej strony skargi poprzedza analiza jej dopuszczalności pod względem formalnym. Dlatego też sąd zobligowany jest do zbadania, czy skarga nie zawiera braków formalnych, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 1- 6 oraz braków fiskalnych wskazanych w art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Zgodnie z art. 52 § 1 P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Zgodnie z art. 52 § 2 P.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Z kolei art. 53 § 2b P.p.s.a. stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W przypadku skarg na bezczynność postępowania organu od dnia 1 czerwca 2017 r. wyczerpanie środków zaskarżenia następuje przez wniesienie przez stronę ponaglenia przewidzianego w art. 37 § 1 pkt 2 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem stronie przysługuje prawo do wniesienia ponaglenia jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność). Stosownie do brzmienia art. 37 § 2 K.p.a. ponaglenie zawiera uzasadnienie. Natomiast § 3 tego przepisu nakazuje wnosić ponaglenie do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie (pkt 1); do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia (pkt 2). Z treści cytowanych przepisów wynika zatem, że uprzednie ponaglenie stanowi niezbędny warunek złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność organu. Dodatkowo, od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami, o których mowa w § 1, są skarga, sprzeciw od decyzji, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (art. 230 § 2 P.p.s.a.). Stosownie do treści art. 220 § 1 P.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, pod rygorem odrzucenia skargi, do uiszczenia wpisu sądowego w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Do pism, o których mowa w powołanym przepisie należy również skarga. W przedmiotowej sprawie powyższe warunki nie zostały spełnione. Z treści odpowiedzi na skargę organu nie wynika, ażeby przez wniesieniem skargi do Sądu skarżący wniósł ponaglenie, w trybie art. 37 § 2 K.p.a. Z kolei na wezwanie Sądu, czy przed wniesieniem skargi skarżący wyczerpał środek zaskarżenia przez wniesienie ponaglenia do organu drugiej instancji. Wezwanie o wykazanie złożenia ponaglenia do organu wyższego stopnia, zostało doręczone skarżącemu w dniu 24 maja 2018 r., w trybie zastępczym określonym w art. 72 § 1 P.p.s.a. Zgodnie z treścią tego przepisu, jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, pismo sądowe można doręczyć dorosłemu domownikowi. Tym samym należało uznać, że doręczenie wezwania było skuteczne, stąd przewidziany siedmiodniowy termin do dokonania żądanych przez Sąd czynności, upłynął z dniem 31 maja 2018 r. Skoro jednak termin ten upływał w dniu 31 maja 2018 r., który to dzień w świetle art. 1 pkt 1 lit. h ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy (Dz.U. z 2015 r. poz. 90, z późn. zm.), był dniem ustawowo wolnym od pracy (Boże Ciało), to termin do dokonania żądanych przez Sąd czynności upływał w dniu następnym, czyli w dniu 1 czerwca 2018 r. (piątek). Stosownie bowiem do treści art. 83 § 2 P.p.s.a., jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. W tym samym trybie art. 72 § 1 P.p.s.a. skarżący został wezwany w dniu 29 maja 2018 r. do uiszczenia wpisu od skargi. Skarżący uiścił wpis od skargi w dniu 4 czerwca 2018 r., czyli dochował wyznaczonego terminu 7 dni. Odnośnie wykonania wezwania do wykazania, że przez wniesieniem skargi do Sądu skarżący wniósł ponaglenie, w trybie art. 37 § 2 K.p.a., to w odpowiedzi na powyższe skarżący w dniu 4 czerwca 2018 r. złożył pismo, w którym zwrócił się o przesłanie sprawy do organu wskazując imiennie pracownika, który tą sprawą się zajmował, aby ten wyjaśnił podnoszoną kwestię. Jednocześnie do akt sprawy skarżący dołączył kopie trzech pism z różnych dat, których adresatem był skarżący, a które pochodziły od Starostwa Powiatowego w [...] (z dnia 24 lutego 2015 r.), Agencji [...] w [...] (z dnia 18 stycznia 2017 r.), a także [...] w [...] (z dnia 21 maja 2018 r.). Skarżący nie złożył jednakże – pomimo żądania Sądu - odpisu pisma z dnia 4 czerwca 2018 r., będącego odpowiedzią na wezwanie do przedłożenia ponaglenia, przez co nie można było nadać biegu temu pismu z dnia 4 czerwca 2018 r., w świetle art. 47 § 1 P.p.s.a. Skarga w sprawie podlega odrzuceniu, bowiem skarżący nie wypełnił żądania Sądu o nadesłanie odpisu ponaglenia, złożonego w trybie art. 37 § 2 K.p.a. Dodatkowo, skarżący nie nadesłał odpisu pisma z dnia 4 czerwca 2018 r., przez co nie można było nadać mu biegu przez przesłanie go do organu w celu ustosunkowania się do jego treści. Tym samym uznać należało, że skarżący nie wykazał, aby przed wniesieniem skargi do Sądu wyczerpał tryb opisany w art. 37 K.p.a. w związku z art. 53 § 2b P.p.s.a., bowiem przedstawione przez niego wyjaśnienia (w tym kopie pism) nie dają jednoznacznej odpowiedzi na postawione skarżącemu pytanie przez Sąd, dotyczące dochowania prawidłowego trybu wniesienia skargi do Sądu. Skutkiem powyższego, skarga P. Z. wniesiona do Sądu jest niedopuszczalna. Następstwem niedopuszczalności skargi jest z kolei jej odrzucenie z racji niemożliwości przyjęcia skargi przez sąd do merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Dopiero bowiem wyczerpanie środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym (tj. przed właściwymi organami administracji publicznej) może otworzyć skarżącemu drogę do skutecznego złożenia skargi do sądu administracyjnego na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a., orzekł o odrzuceniu skargi, jak w sentencji.