II SAB/Op 6/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Sachanbińska po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. S. na bezczynność Wojewody Opolskiego w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 10 grudnia 2006 r., sprecyzowanym w dniu 2 stycznia 2007 r. (data wpływu pisma do Sądu), Z. S. wniósł skargę na bezczynność Wojewody Opolskiego, polegającą na niewydaniu decyzji w sprawie wznowienia postępowania dotyczącego pozwolenia na użytkowanie składowiska odpadów komunalnych w D., do czego Wojewoda Opolski został zobowiązany wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 10 marca 2005 r., sygn. akt II SA/Wr 1194/03. W dniu 20 lutego 2007 r. skarżący dokonał wpłaty wpisu od skargi w kwocie 100 zł., co potwierdza polecenie przelewu znajdujące się w aktach sprawy (vide: karta nr 24 akt sądowych). W wykonaniu zarządzenia z dnia 5 kwietnia 2007 r., Sąd wezwał Z. S. pismem datowanym na dzień 6 kwietnia 2007 r., do usunięcia braku formalnego skargi poprzez wykazanie, iż stosownie do wymogu art. 37 § 1 K.p.a., skarżący złożył zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie przez skarżony organ, tj. Wojewodę Opolskiego. Skutecznego doręczenia wezwania dokonano w dniu 10 kwietnia 2007 r., o czym świadczy stosowna adnotacja na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki pocztowej. Pomimo upływu zakreślonego przez Sąd terminu, skarżący nie zastosował się do wezwania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Na wstępie należy wskazać, że Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a." Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), wniesienie skargi po terminie (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6), która występuje m.in. w razie niewyczerpania środków zaskarżenia. Dokonując oceny skargi Z. S. pod wyżej wskazanym kątem należało stwierdzić, że skarga ta podlegała odrzuceniu z powodu niewykonania zarządzenia Sądu, a to - nieuzupełnienia braku formalnego skargi poprzez wykazanie, iż stosownie do wymogu określonego w art. 37 § 1 K.p.a., skarżący złożył zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie przez skarżony organ, tj. Wojewodę Opolskiego. Zważyć należy, iż zgodnie z art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a., skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku bezczynności organu administracji publicznej środkiem takim jest wniesienie zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, w trybie art. 37 § 1 K.p.a. W niniejszej sprawie, po dodatkowym wyjaśnieniu złożonym przez stronę w dniu 2 stycznia 2007 r. jest niewątpliwe, iż Z. S. wniósł skargę na bezczynność Wojewody Opolskiego, a nie domagał się wymierzenia grzywny w związku z niewykonaniem wyroku sądowego (art. 154 § 1 P.p.s.a.). W takiej sytuacji, skarżący zobowiązany był, w myśl art. 88 a ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), wnieść - przed złożeniem skargi - zażalenie do organu wyższego stopnia w stosunku do Wojewody Opolskiego, tj. do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Do wykazania, iż przed wniesieniem skargi do tut. Sądu Z. S. dochował trybu określonego w wyżej przytoczonym art. 37 K.p.a., Sąd wezwał skarżącego pismem z dnia 6 kwietnia 2007 r., pouczając go jednocześnie, iż nieusunięcie braku formalnego skargi w wyznaczonym terminie spowoduje jej odrzucenie. Doręczenia zastępczego wezwania dokonano w dniu 10 kwietnia 2007 r., w trybie art. 72 ustawy P.p.s.a., do rąk dorosłego domownika K. S. - żony skarżącego. Zgodnie z przywołaną regulacją, jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, pismo sądowe można doręczyć dorosłemu domownikowi. Skoro doręczenie było skuteczne, termin do usunięcia braku formalnego skargi upłynął w dniu 17 kwietnia 2007 r. Pomimo upływu zakreślonego przez Sąd terminu do dokonania żądanej czynności, skarżący nie zastosował się do wezwania. Wobec powyższego, skarga Z. S. podlegała odrzuceniu na zasadzie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., zgodnie z którym Sąd odrzuca skargę, której braków formalnych nieusunięto w wyznaczonym terminie.