II SAB/Op 76/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Sachanbińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędzia WSA Krzysztof Sobieralski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi S. S. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu w przedmiocie informacji publicznej 1) zobowiązuje Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu do załatwienia wniosku S. S. z dnia 13 kwietnia 2018 r. w części dotyczącej żądania przekazania wszystkich dokumentów wytworzonych "po pierwszej" i "po drugiej" rozmowie kwalifikacyjnej, poza dokumentami już udostępnionymi, w terminie 14 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy, 2) stwierdza, że bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3) oddala skargę w pozostałym zakresie, 4) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu na rzecz skarżącego S. S. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez S. S. (zwanego dalej również skarżącym) jest bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu w przedmiocie informacji publicznej. Skarga wniesiona została w następującym stanie faktycznym: Wnioskiem z dnia 13 kwietnia 2018 r., za pośrednictwem poczty elektronicznej, skarżący zwrócił się do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu o udzielenie informacji publicznej dotyczącej naboru do Służby Celno-Skarbowej w Izbie Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 2 lutego 2018 r., nr [...], w postaci: - wszystkich dokumentów, jakie zaistniały po pierwszej i unieważnionej rozmowie kwalifikacyjnej, w tym arkuszy ocen poszczególnych członków Komisji i wyniku końcowego Komisji oraz wszystkich innych dokumentów, jakie zaistniały w sprawie. W tym zakresie skarżący domagał się również podania szczegółów (powodów) unieważnienia pierwszej rozmowy kwalifikacyjnej; - wszystkich dokumentów, jakie zaistniały po drugiej rozmowie kwalifikacyjnej, w szczególności arkuszy ocen poszczególnych członków Komisji i wyniku końcowego Komisji. Skarżący wyjaśnił, że żądanie dotyczące wszystkich dokumentów obejmuje też dokumenty/decyzję Dyrektora o unieważnieniu wyników rozmowy kwalifikacyjnej wraz z adnotacjami o powodach unieważnienia oraz decyzję o powołaniu nowego składu Komisji i wszystkie inne dokumenty dotyczące tego naboru. Ponadto skarżący domagał się podania imienia i nazwiska przedstawiciela Ministerstwa Finansów, który był obecny podczas pierwszej i drugiej rozmowy kwalifikacyjnej. Skarżący wnioskował o przesłanie żądanych informacji na adres e-mailowy podany we wniosku. W kolejnym piśmie z dnia 23 kwietnia 2018 r., przesłanym za pośrednictwem poczty elektronicznej, skarżący poinformował organ, że nie otrzymał żadnej odpowiedzi. Przypomniał też organowi o ustawowych termiach udostępnienia informacji publicznej. Pismem z dnia 27 kwietnia 2018 r., nr [...], organ poinformował skarżącego, że zakres wniosku z dnia 13 kwietnia 2018 r. częściowo dotyczy informacji publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764, z późn. zm. [obecnie: Dz. U. z 2019 r. poz. 1429 - dopisek Sądu]), zwanej dalej w skrócie: u.d.i.p. W pozostałym zakresie żądane informacje nie posiadają charakteru publicznego i nie mieszczą się w zakresie przedmiotowym ustawy, co oznacza, że nie stanowią informacji publicznej. W związku z powyższym organ przekazał skarżącemu w formie załączników wszystkie decyzje regulujące składy prowadzące postępowanie kwalifikacyjne do Służby Celno-Skarbowej w Izbie Administracji Skarbowej w Opolu nr [...] z dnia 2 lutego 2018 r. oraz podał imiona i nazwiska przedstawicieli Ministerstwa Finansów obecnych podczas obu rozmów kwalifikacyjnych. Odnośnie do pozostałych żądanych informacji wyjaśnił skarżącemu, że przepis art. 153 ust. 5 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 508, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą o KAS, wyraźnie wskazuje, że informacje o wyniku postępowania kwalifikacyjnego stanowią informację publiczną w zakresie objętym wymaganiami określonymi w ogłoszeniu o postępowaniu kwalifikacyjnym. Zgodnie z powyższym tylko wynik postępowania kwalifikacyjnego stanowi informację publiczną i podlega udostępnieniu. Wszelkie informacje dotyczące przebiegu postępowania kwalifikacyjnego do Służby Celno-Skarbowej nie są informacją publiczną i nie podlegają udostępnieniu czy upublicznieniu. Końcowo organ podniósł, że sprawy w zakresie informacji publicznej rozpatrywane są w ustawowym terminie, według kolejności ich wpływu do Izby. Następnie pismem z dnia 6 sierpnia 2018 r. skarżący wniósł skargę na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu w związku z nieudostępnieniem żądanej informacji publicznej. Zarzucił organowi naruszenie następujących przepisów: - art. 6 ust. 3 pkt 1 lit. g w zw. z ust. 4 u.d.i.p. w zw. z art. 153 ust. 5 ustawy o KAS poprzez wadliwe uznanie, że przepisy te nie pozwalają przekazać danych żądanych we wniosku oraz że nie stanowią one informacji publicznej, - art. 60 Konstytucji poprzez fakt, że brak udostępnienia żądanych informacji narusza wyrażoną w tym przepisie zasadę równego dostępu do służby publicznej, skoro nie można uzyskać wiedzy o przebiegu rozmowy kwalifikacyjnej, przyczynach unieważnienia tej rozmowy i braku ogłoszenia wyników oraz przyczynach powołania nowej komisji konkursowej, jak również protokołów i ocen cząstkowych z rozmów kwalifikacyjnych - a te okoliczności uzasadniają wątpliwość co do działań organów, ich bezstronności i przebiegu rozmowy kwalifikacyjnej, - obrazę art. 32 Konstytucji z powodu nierównego traktowania skarżącego w stosunku do innych kandydatów ubiegających się o przyjęcie do służby, startujących w tym samym naborze. Na podstawie tych zarzutów skarżący wniósł o stwierdzenie bezczynności organu w zakresie rozpatrywania złożonego przez niego wniosku i zobowiązanie Dyrektora do udostępnienia żądanych dokumentów, jak również zasądzenia kary za odmowę udzielenia informacji publicznej. Domagał się również uchylenia aktu administracyjnego/czynności organu z dnia 4 kwietnia 2018 r., polegającego na unieważnieniu rozmowy kwalifikacyjnej, jako działania organu bez podstawy prawnej i bez faktycznych powodów, innych niż ograniczenie równego dostępu do służby publicznej, a także zasądzenia kosztów postępowania sądowego. W motywach skargi skarżący podniósł, że jako uczestnik postępowania konkursowego ma pełne prawo zapoznać się z wytworzoną w jego toku dokumentacją. Powołał się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wyrażono pogląd, że informacje z naboru na stanowisko związane z pełnieniem funkcji publicznej są informacją publiczną oraz na orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego dotyczące trybu i zasad przeprowadzania naboru na stanowiska w służbie publicznej. Dodał, że żądana informacja ma charakter informacji publicznej, a organ jest podmiotem zobowiązanym do jej udzielenia, przy czym do chwili wystąpienia ze skargą nie otrzymał żądanych dokumentów, a organ udzielił jedynie negatywnej odpowiedzi na złożony wniosek. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, a w uzasadnieniu przedstawił chronologię przebiegu postępowania związanego z rozpatrywaniem złożonego przez skarżącego wniosku. Odnosząc się do merytorycznych zarzutów skargi podniósł, że żądana dokumentacja dotyczyła dokumentów wytworzonych na użytek postępowań na stanowiska dotyczące czynności wykonywanych na podstawie art. 133 ustawy o KAS, które z mocy art. 153 ust. 5 tej ustawy nie podlegały udostępnieniu. Podkreślił, że zarówno prawo dostępu do służby publicznej, jak i prawo dostępu do informacji publicznej nie mają charakteru nieograniczonego i mogą być realizowane z uwzględnieniem zasad bezpieczeństwa publicznego, rozumianego jako ochrona i zabezpieczenie dochodów budżetu Państwa przez osoby zatrudnione na określonych stanowiskach w administracji celno-skarbowej. Wyrokiem z dnia 24 września 2018 r., sygn. akt II SAB/Op 66/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę S. S. Sąd stwierdził, że skarga na bezczynność jest nieuzasadniona, ponieważ organ przed jej wniesieniem odmówił skarżącemu udostępnienia części żądanych we wniosku z dnia 13 kwietnia 2018 r. dokumentów, w drodze ułomnej decyzji administracyjnej, za którą należało uznać pismo z dnia 27 kwietnia 2018 r. Na skutek rozpoznania skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 listopada 2019 r., sygn. akt I OSK 4288/18, uchylił powyższe orzeczenie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Opolu. NSA stwierdził, że Sąd I instancji błędnie uznał, iż organ rozpoznał wniosek skarżącego w formie decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej, a nie w formie pisma wskazującego, że wnioskowane dane nie stanowią informacji publicznej (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). W tym zakresie Sąd II instancji wywiódł, że organ pismem z dnia 27 kwietnia 2018 r. poinformował wnioskodawcę, iż część z żądanych przez niego informacji nie ma charakteru informacji publicznej, wyjaśnił przyczyny takiej oceny oraz udzielił informacji w części uznanej za mającą charakter informacji publicznej. Pismo zawierało zatem treść, dla której przepisy u.d.i.p. nie przewidywały formy decyzji administracyjnej. W ocenie NSA, zasadność stanowiska organu co do tego, czy rzeczywiście te informacje, których udostępnienia domagał się skarżący stanowią informację publiczną, czy też nie, powinna podlegać ocenie przez sąd administracyjny w drodze merytorycznego rozstrzygnięcia skargi na bezczynność organu, które powinno udzielić odpowiedzi w powyższym zakresie, nie poprzestając na wadliwym przyjęciu, że udzielona przez organ odpowiedź miała charakter decyzji administracyjnej. W zaleceniach NSA wskazał na konieczność dokonania ponownej oceny, czy część informacji żądanej przez skarżącego uznana przez organ za nieposiadającą charakteru informacji publicznej w istocie odpowiada cechom takiej informacji, czy też nie. Zdaniem NSA, od rezultatów takiej oceny uzależnione będzie rozstrzygnięcie skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), dalej zwanej P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Uwzględniając skargę na bezczynność, sąd - stosownie do art. 149 § 1 P.p.s.a. - zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie, co wynika z art. 149 § 1a P.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Przedmiot postępowania w niniejszej sprawie stanowiła bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego, złożonego w trybie cyt. wyżej ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, nadal zwanej w skrócie: u.d.i.p. Oceniając w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, podkreślić należy, że jej wniesienie nie było ograniczone terminem, jak również nie musiało być poprzedzone żadnym środkiem zaskarżenia. Znajdująca w sprawie zastosowanie ustawa o dostępie do informacji publicznej, która reguluje w sposób kompleksowy dostęp do tej informacji, nie przewiduje środka zaskarżenia w tym zakresie. Ustalony w art. 53 § 2b P.p.s.a. wymóg wniesienia ponaglenia odnieść należy do bezczynności organu w zakresie spraw rozpoznawanych w trybie K.p.a. Stosownie natomiast do art. 16 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p., przepisy K.p.a. stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej. Powyższe oznacza, że nie mają one zastosowania do faz poprzedzających wydanie decyzji i tym samym w przypadku bezczynności w sprawach dotyczących udzielania informacji publicznej brak jest podstaw do stosowania art. 37 K.p.a. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie była więc dopuszczalna i podlegała rozpoznaniu. Na podstawie art. 119 pkt 4 oraz art. 120 P.p.s.a., rozpoznanie skargi nastąpiło w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów. W tym miejscu przypomnienia również wymaga, że w niniejszej sprawie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny, który uchylił wcześniejszy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu. Powyższe ma wpływ na zakres kognicji tut. Sądu przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Zgodnie z przepisem art. 190 P.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Ocena ta jest wiążąca w sprawie dla sądu pierwszej instancji zarówno wówczas, gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania. Oznacza to, że wojewódzki sąd administracyjny jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach. W pierwszej kolejności wskazać należy, że w przypadku skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność. Zdaniem Sądu, nie budzi wątpliwości i nie jest to kwestia sporna między stronami, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Opolu jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Wykonując natomiast zalecenia NSA, zawarte w wyroku z dnia 21 listopada 2019 r., Sąd uznał, że żądane przez skarżącego informacje stanowią informację publiczną, a więc został spełniony warunek przedmiotowy u.d.i.p. W związku z tym wyjaśnić przyjdzie, że pojęcie informacji publicznej zdefiniowane zostało w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Jego doprecyzowaniem jest art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze publicznym. I tak, informacja może dotyczyć m.in. zasad funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o naborze kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska, w zakresie określonym w przepisach odrębnych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. g u.d.i.p.). W niniejszej sprawie uwzględnić również należy przepis art. 153 ust. 5 cyt. już wyżej ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej, który w brzmieniu obowiązującym na dzień udzielenia skarżącemu odpowiedzi w piśmie z dnia 27 listopada 2018 r. stanowił, że informacje o wyniku postępowania kwalifikacyjnego stanowią informację publiczną w zakresie objętym wymaganiami określonymi w ogłoszeniu o postępowaniu kwalifikacyjnym. Informacje o wyniku postępowania kwalifikacyjnego kandydatów do służby w Służbie Celno-Skarbowej w komórkach, w których są wykonywane czynności określone w art. 113-117, art. 118 ust. 1-17, art. 119 ust. 1-10, art. 120 ust. 1-6, art. 122-126, art. 127 ust. 1-5, art. 127a ust. 1, 2 i 6-12, art. 128 ust. 1, art. 131 ust. 1, 2 i 5 i art. 133, nie podlegają upowszechnianiu ani udostępnianiu. Z powyższego wynika, że wszystkie informacje o wyniku postępowania kwalifikacyjnego do służby w Służbie Celno-Skarbowej stanowią informację publiczną. Przyjęcie takiego rozwiązania jest przejawem woli transparentnego działania Ministra Finansów i podległych służb. Natomiast rozwiązanie przyjęte w zdaniu drugim art. 153 ust. 5, wyłączające upowszechnianie lub udostępnianie tych informacji, stanowi lex specialis do art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. g u.d.i.p., zaś uzasadnieniem takiego rozwiązania jest interes publiczny, który w tej sytuacji ma pierwszeństwo przed konstytucyjnymi prawami obywatela określonymi w art. 60 i art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. Wprowadzone przez ustawodawcę ograniczenie informacji o naborze podyktowane jest względami bezpieczeństwa państwa ze względu na ochronę osób zatrudnionych w tych komórkach i rodzaj wykonywanych zadań (por. I. Wołczak-Ciecierska, Komentarz do art. 152 ustawy o KAS, System Informacji Prawnej LEX). Stosownie do powyższego uznać trzeba, że organ - dokonując kwalifikacji informacji żądanych przez skarżącego - błędnie wyłożył omawiany przepis, przyjmując, że skoro informacje o wyniku postępowania kwalifikacyjnego kandydatów do służby w Służbie Celno-Skarbowej nie podlegają upowszechnianiu ani udostępnianiu, to już tylko z tego powodu nie stanowią informacji publicznej. W związku z ustaleniem, że informacje, o które wnioskował skarżący mają walor informacji publicznej, za NSA powtórzyć przyjdzie, że załatwienie wniosku o udzielenie dostępu do informacji publicznej na podstawie przepisów u.d.i.p. przybrać może cztery zasadnicze formy: 1) udzielenie żądanej informacji publicznej zgodnie z wnioskiem w formie czynności materialno-technicznej (art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), 2) odmowa udzielenia informacji publicznej w drodze decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), 3) umorzenie postępowania w przypadku braku współdziałania wnioskodawcy z organem poprzez modyfikację wniosku, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonej we wniosku (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.), 4) poinformowanie wnioskodawcy na piśmie, że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej. Mając na uwadze przytoczone uregulowania prawne, przyjąć trzeba, że o bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej można mówić w sytuacji, gdy zobowiązany do udzielenia tej informacji podmiot nie podejmuje w przewidzianym w ustawie terminie odpowiednich czynności, tj. nie udostępnia informacji w formie czynności materialno-technicznej lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia, bądź też w przypadku, gdy informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, a organ nie wydaje decyzji o umorzeniu postępowania zgodnie z art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Przy czym, dla oceny zasadności skargi na bezczynność nie mają znaczenia okoliczności, z jakich powodów określone działanie nie zostało podjęte, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu. Wniesienie skargi jest zatem uzasadnione nie tylko w sytuacji niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w razie odmowy podjęcia określonego działania, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby podmiot mylnie sądził, że zachodzą okoliczności, które uwalniają go od obowiązku prowadzenia postępowania w konkretnej sprawie i zakończenia go wydaniem decyzji administracyjnej lub innego aktu czy czynności (por. wyrok NSA z dnia 10 grudnia 2015 r., sygn. akt I OSK 675/15, dostępny na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Stosownie do powyższego Sąd uznał, że skoro żądana przez skarżącego informacja stanowi informację publiczną, to niezałatwienie przez organ wniosku w sposób odpowiadający przytoczonym przepisom, w zastrzeżonym do tego terminie 14 dni, stanowi o jego bezczynności. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Opolu w ustawowym terminie, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., nie udostępnił bowiem informacji publicznych żądanych przez skarżącego we wniosku (poza dokumentami przesłanymi przy piśmie z dnia 27 listopada 2018 r.), jak również nie wydał decyzji o odmowie ich udostępnienia. Nie został też zastosowany tryb określony w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. W tej sytuacji przyjąć należało, że organ w dacie orzekania przez Sąd pozostawał w bezczynności, co powodowało konieczność zobowiązania go do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 13 kwietnia 2018 r. w trybie przewidzianym w u.d.i.p., o czym orzeczono w punkcie 1 wyroku, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Przy czym odnotowania wymaga, że organ ponownie rozpoznając wniosek skarżącego winien uwzględnić aktualny stan prawny, w tym przepis art 152 ustawy o KAS. W ocenie Sądu, opisana bezczynność nie miała jednak miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w punkcie 2 wyroku, na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. W niniejszej sprawie nie zachodzi bowiem przypadek oczywistego braku podejmowania przez organ jakichkolwiek czynności, czy też lekceważenia wniosku skarżącego i braku woli załatwienia sprawy, które można byłoby rozpatrywać w kategoriach rażącego naruszenia prawa, oznaczającego wadliwość kwalifikowaną, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. W rozpoznawanej sprawie Sąd uwzględnił również fakt, że nieudzielenie informacji mogło być wynikiem błędnego rozumienia przepisów u.d.i.p. i ustawy o KAS oraz wadliwego przekonania o realizacji całości wniosku. W tym miejscu wskazać też trzeba, że Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o wymierzenie organowi grzywny. Sąd miał bowiem na uwadze całokształt okoliczności sprawy oraz charakter zaistniałej bezczynności nienacechowanej rażącym naruszeniem prawa oraz fakultatywność orzeczenia, o którym mowa w art. 149 § 2 P.p.s.a. Z tych przyczyn Sąd - w punkcie 3 wyroku - oddalił skargę w pozostałym zakresie, na podstawie art. 151 P.p.s.a. O kosztach postępowania należnych skarżącemu, na które składa się kwota 100 zł uiszczonego wpisu od skargi, orzeczono w punkcie 4 wyroku, na podstawie art. 200 P.p.s.a. Natomiast Sąd nie uwzględnił żądania skarżącego o uchylenie aktu/czynności organu z dnia 11 kwietnia 2018 r., gdyż ocena w tym zakresie nie mieści się w ramach zainicjowanego przez skarżącego postępowania sądowego w przedmiocie bezczynności organu.