II SAB/Op 8/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. G. na bezczynność Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu w przedmiocie równoważnika za remont lokalu mieszkalnego postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 23 kwietnia 2010 r., złożonym osobiście w Biurze Podawczym Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, W. G. wniósł skargę na bezczynność Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu w wydaniu decyzji w sprawie wypłaty równoważnika pieniężnego za remont mieszkania za lata 2006, 2007 i 2008. W uzasadnieniu skarżący przedstawił stan faktyczny sprawy i wskazał, że u podstaw skargi leży bezczynność organu polegająca na naruszeniu art. 156 K.p.a. Dalej podał, że w dniu 6 kwietnia 2010 r. złożył do Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu wniosek o uzupełnienie i sprostowanie decyzji tego organu z dnia [...], nr [...], orzekającej o cofnięciu równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego i odmowie jego wypłaty za lata 2006-2008, na który to wniosek nie otrzymał odpowiedzi. Poza tym, w treści pisma z dnia 23 kwietnia 2010 r. skarżący zarzucał również bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krapkowicach, a także kwestionował merytorycznie rozstrzygnięcie zawarte w decyzji Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia [...], nr [...], w przedmiocie równoważnika za remont lokalu mieszkalnego. Wniesiona skarga na decyzję Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia [...], nr [...], zarejestrowana została w repertorium sądowym pod sygn. akt II SA/Op 317/10, natomiast skarg na bezczynność organów pod sygn. akt II SAB/Op 7/10 (Komendanta Powiatowego Policji w Krapkowicach) oraz sygn. akt II SAB/Op 8/10 (Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu). Ostatnio wskazana skarga stanowi przedmiot niniejszego postępowania. W odniesieniu do tejże skargi, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu z dnia 25 maja 2010 r., skarżący wezwany został do uzupełnienia jej braków formalnych poprzez wykazanie, że złożył w trybie art. 37 K.p.a. zażalenie na bezczynność Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu w przedmiocie równoważnika za remont lokalu mieszkalnego. Wezwanie zawierało pouczenie, że niezastosowanie się do jego treści w terminie siedmiu dni od daty otrzymania wezwania spowoduje odrzucenie skargi. W zakreślonym przez Sąd terminie, skarżący w piśmie z dnia 1 czerwca 2010 r. wyjaśnił, że w trybie art. 37 K.p.a. złożył zażalenie na bezczynność Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu w przedmiocie równoważnika za remont lokalu mieszkalnego, w postaci skargi z dnia 23 kwietnia 2010 r., do której dołączył całą prowadzoną korespondencję, a m.in. kserokopie potwierdzenia nadania pisma do KWP. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko w sprawach o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a P.p.s.a. oraz w innych sprawach jeżeli ustawa szczególna tak stanowi (art. 3 § 3 P.p.s.a.). Do sądu administracyjnego, można zatem, w braku szczególnych uregulowań, zaskarżyć tylko taką bezczynność organu, która dotyczy podjęcia: decyzji administracyjnej (art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a.), postanowień wydawanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a.), postanowień wydawanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a.), innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.) oraz pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a P.p.s.a.). Oznacza to, że sąd administracyjny jest właściwy do orzekania w sprawach skarg na bezczynność organów administracji publicznej, tylko w takich przypadkach, kiedy organ administracji, pomimo ciążącego na nim obowiązku wynikającego z ustawy, nie podejmuje nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. W niniejszej sprawie skarżący wniósł skargę na bezczynność Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu w zakresie decyzji w sprawie równoważnika za remont lokalu mieszkalnego. Zgodnie z powyższym, uznać zatem należało, iż skarga dotyczy bezczynności organu administracji publicznej w sprawie, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. i należy do właściwości rzeczowej sądu administracyjnego. Stosownie jednak do art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, w myśl 52 § 2 P.p.s.a. należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Natomiast przepis art. 58 § 1 P.p.s.a. wymienia enumeratywnie przesłanki do odrzucenia skargi, do których należą: niewłaściwość sądu (pkt 1), wniesienie po terminie (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5), oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6), która występuje m.in. w razie niewyczerpania środków zaskarżenia. Przenosząc powyższe uwagi na grunt przedmiotowej sprawy stwierdzić przyjdzie, że skarżący został wezwany do uzupełnienia braku skargi, polegającego na wykazaniu, że przed wniesieniem skargi do Sądu wyczerpał przewidziany prawem tryb wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W przypadku skargi na bezczynność Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu, o wyczerpaniu środków zaskarżenia można mówić w sytuacji, gdy skarżący przed wniesieniem skargi skorzysta ze środka przewidzianego w art. 37 K.p.a. W myśl powołanego przepisu, na niezałatwienie sprawy w terminie stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, którym zgodnie z art. 6a ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) w stosunku do skarżonego organu, czyli Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu, jest Komendant Główny Policji. W świetle powyższego należy stwierdzić, że wniesienie do Komendanta Głównego Policji zażalenia, o którym mowa w art. 37 K.p.a., stanowiło przesłankę dopuszczalności skargi, o której mowa w art. 52 § 1 P.p.s.a. Z oświadczenia skarżącego, zawartego w piśmie z dnia 1 czerwca 2010 r., wynika natomiast, że wskazany tryb przed wniesieniem skargi do Sądu nie został wyczerpany. Nie można bowiem przyjąć, że zażaleniem określonym w art. 37 K.p.a. jest pismo skarżącego stanowiące skargę złożoną do tut. Sądu. W tym stanie rzeczy należało uznać, że przesłanka w postaci wyczerpania środków zaskarżenia, warunkująca wniesienie skargi na bezczynność organu w wydaniu decyzji, nie została w niniejszej sprawie spełniona. Z tego względu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. skargę, jako niedopuszczalną, należało odrzucić.