II SAB/Op 83/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Jeżewska Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz – spr. Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Stykała po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi P. K. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji w sprawie informacji publicznej 1) umarza postępowanie, 2) stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego Opolu na rzecz P. K. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia 26 listopada 2014 r. (nadanym w tym samym dniu w placówce pocztowej) P. K., reprezentowany przez pełnomocnika – r. pr. T. K., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu w przedmiocie rozpatrzenia jego odwołania od decyzji Wójta Gminy Bierawa z dnia 19 sierpnia 2014 r., nr [...], o odmowie udostępnienia w trybie informacji publicznej treści umów obsługi prawnej, zastępstwa procesowego z kancelariami, radcami prawnymi i adwokatami w formie pliku PDF (skan). Skarżący domagał się zobowiązania Kolegium do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie 14 dni od daty doręczenia akt temu organowi oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu, powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne w zakresie bezczynności organu, skarżący podał, że w dniu 4 września 2014 r. złożył odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu, które pismem z dnia 22 września 2014 r. poinformowało, że rozpatrzenie odwołania nastąpi w miesiącu październiku 2014 r. Skarżący wskazał też, że w dniu 25 listopada 2014 r. złożył na podstawie art. 37 § 1 K.p.a. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, ponieważ organ odwoławczy nie dotrzymał terminu na rozpatrzenie "zażalenia". W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu wniosło o jej oddalenie, wskazując, że odwołanie skarżącego wraz z aktami sprawy zostało przez organ pierwszej instancji przekazane za pismem z dnia 10 września 2014 r. i wpłynęło do organu odwoławczego w dniu 15 września 2014 r. Pismem z dnia 22 września 2014 r. Kolegium poinformowało stronę, zgodnie z art. 36 § 1 K.p.a., że sprawa nie może zostać załatwiona w terminie określonym w art. 16 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej ze względu na urlopy członków orzeczników Kolegium i załatwienie sprawy nastąpi w terminie do 15 października 2014 r. Z kolei, zarządzeniem z dnia 1 października 2014 r. Prezes Kolegium wyznaczył skład orzekający, który na posiedzeniu w dniu 15 października 2014 r. wydał decyzję, którą ekspediowano do stron w dniu 27 listopada 2014 r. Poza tym organ odwoławczy zaznaczył, że P. K. wniósł skargę za jego pośrednictwem i skarga ta wpłynęła w dniu 1 grudnia 2014 r. W ocenie Kolegium, nie doszło do przekroczenia terminu rozpatrzenia sprawy, gdyż po dopełnieniu obowiązku poinformowania strony o przedłużeniu terminu jej załatwienia, przyczynach zwłoki i wyznaczeniu nowego terminu, sprawa została załatwiona, a rozstrzygnięcie wraz z uzasadnieniem wysłane do stron postępowania. W dniu 29 grudnia 2014 r. do Sądu wpłynęło pismo skarżącego z dnia 20 grudnia 2014 r., w którym stwierdził, że cofa skargę, gdyż żądanie zobowiązania Kolegium do wydania odpowiedniego aktu stało się bezprzedmiotowe i wniósł o zasądzenie od strony przeciwnej zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, podnosząc jednocześnie, że nadanie do stron postępowania przesyłki poleconej zawierającej decyzję nastąpiło po wniesieniu skargi na bezczynność. Skarżący wskazał, że w dniu 4 grudnia 2014 r. odebrał decyzję wydaną w dniu 15 października 2014 r., a nadaną w dniu 27 listopada 2014 r., jednak nastąpiło to po wniesieniu skargi, natomiast w okresie od 15 października do 26 listopada 2014 r. Kolegium nie nadało przesyłki zawierającej decyzję do żadnej ze stron, zatem nie weszła ona do obrotu prawnego, a zgodnie z art. 110 K.p.a. decyzja wiąże organ od daty jej doręczenia. Do pisma procesowego skarżący dołączył kopię decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 15 października 2014 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy Bierawa z dnia 19 sierpnia 2014 r., nr [...], odmawiającą udostępnienia informacji publicznej w zakresie umów w formie pliku PDF (skan). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie w sprawie należało umorzyć. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.), dalej zwanej P.p.s.a., kontrola administracji publicznej sprawowana przez sąd administracyjny obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a tego przepisu. Uwzględnienie skargi na bezczynność organu następuje tylko w razie uznania przez sąd, że w sprawie wystąpiła bezczynność w tym zakresie. Zaistnienie bezczynności oznacza naruszenie prawa i wystąpienie materialnej przesłanki do uwzględnienia skargi w myśl art. 149 P.p.s.a. Natomiast bezzasadność skargi, czyli brak stanu bezczynności, prowadzi do jej oddalenia stosownie do art. 151 P.p.s.a. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu w zakresie rozpoznania odwołania wniesionego przez skarżącego od decyzji Wójta Gminy Bierawa z dnia 19 sierpnia 2014 r., w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, wydanej na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 782). Oceniając w pierwszej kolejności dopuszczalność wniesionej skargi, należy zauważyć, że ostatnio powołana ustawa w kompleksowy sposób reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej, przy czym nie zawiera przepisów dotyczących bezczynności organu, a jedynie w art. 16 odsyła do przepisów procedury administracyjnej, stanowiąc w ust. 1, że odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji, do których - zgodnie z ust. 2 tego przepisu - stosuje się przepisy K.p.a., z tym że odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni (pkt 1), a uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji (pkt 2). Z komentowanego przepisu wynika, że postępowanie, w którym wydawana jest decyzja odmawiająca udzielenia informacji publicznej, toczy się według zasad określonych w K.p.a., przy uwzględnieniu odrębności tej regulacji wynikającej z art. 16 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. To z kolei oznacza, że przepisy K.p.a. mają zastosowanie do wszystkich etapów wydawania decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej, jak również decyzji o umorzeniu postępowania we wskazanym przedmiocie (tak NSA w wyroku z 16 grudnia 2009 r., I OSK 1002/09; LEX nr 602573). Nakaz wynikający z art. 16 ust. 2 ustawy obejmuje również stosowanie przepisów K.p.a. w związku z wydaniem decyzji, stąd wniesienie skargi na bezczynność organu odwoławczego, polegającą na nierozpoznaniu odwołania od decyzji organu pierwszej instancji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej, powinno zostać poprzedzone środkiem zaskarżenia określonym w art. 37 § 1 K.p.a. Wyczerpanie tego trybu stanowi przesłankę uzależniającą dopuszczalność wniesienia skargi do sądu administracyjnego, gdyż stosownie do art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W rozpoznawanej sprawie warunek powyższy został zrealizowany, gdyż skarżący przed wniesieniem skargi wezwał Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu do usunięcia naruszenia prawa. Dlatego, skargę P. K. uznać należało za dopuszczalną. Podkreślenia wymaga nadto, że w przypadku wniesienia skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma więc znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie lub inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu. Natomiast dla oceny zasadności skargi istotne znaczenie ma data jej wniesienia. Ustalenie, że bezczynność organu wprawdzie występowała, ale ustała jeszcze przed datą wniesienia skargi, skutkuje oddaleniem skargi. Zdaniem Sądu, wbrew stanowisku prezentowanemu w odpowiedzi na skargę, w sprawie miała miejsce bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu w zakresie rozpatrzenia odwołania skarżącego od decyzji Wójta Gminy Bierawa w przedmiocie dostępu do informacji publicznej, a ponadto, bezczynność ta istniała w chwili wniesienia skargi. Z uwagi na argumentację organu przedstawioną w odpowiedzi na skargę, dostrzec należy, że zakreślony art. 16 ust. 2 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej 14-dniowy termin na podjęcie rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy, jest znacznie krótszy niż na gruncie procedury administracyjnej, gdzie przewidziany został w art. 35 § 3 in fine K.p.a. termin wynoszący 1 miesiąc od dnia otrzymania odwołania. Jak wywiedziono już wcześniej, nie ulega wątpliwości, że termin, o jakim mowa w art. 16 ust. 2 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wyznaczony został również na rozpoznanie odwołania od decyzji o odmowie udzielenia informacji, a zatem ten termin miał zastosowanie w niniejszej sprawie. Dowody zawarte w aktach sprawy potwierdzają, że odwołanie wniesione przez P. K. od decyzji Wójta Gminy Bierawa z dnia 19 sierpnia 2014 r. wpłynęło do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu w dniu 15 września 2014 r., zatem od tej daty rozpoczął bieg 14-dniowy termin na załatwienie sprawy przez organ odwoławczy, wynikający z art. 16 ust. 2 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej i upływał on z dniem 30 września 2014 r. Tymczasem Kolegium, powołując się na przepis art. z art. 36 § 1 K.p.a., poinformowało odwołującego pismem z dnia 22 września 2014 r., że ze względu na urlopy członków orzeczników rozpatrzenie odwołania nastąpi do 15 października 2014 r. Istotnie, decyzja kończąca postępowanie odwoławcze została podjęta na posiedzeniu zespołu orzekającego Kolegium w dniu 15 października 2014 r. Zdaniem Sądu, wskazywana przyczyna w postaci urlopu członków Kolegium nie może stanowić uzasadnienia dla bezczynności organu w rozpatrywaniu spraw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wielokrotnie prezentował stanowisko, że przyczyny organizacyjne nie mogą zwalniać organu z zarzutu bezczynności, a praca organu powinna zostać zorganizowana w taki sposób, aby nie dochodziło do naruszeń praw stron. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony. Jednocześnie ustawodawca nie przewidział braków kadrowych i trudności w prawidłowej pracy organu, jako przesłanek uzasadniających powstrzymywanie się organu od rozpoznania sprawy (por. wyroki WSA w Opolu z 30 grudnia 2014 r., II SAB/Op 70/14; z 24 października 2013 r., II SAB/Op 57/13, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, oraz powołane tam orzecznictwo). Do tego rodzaju okoliczności należy również fakt korzystania z urlopu przez członków Kolegium. Nie można uznać za dopuszczalną sytuacji, w której funkcjonowanie organu, zwłaszcza kolegialnego, zostaje zdezorganizowane urlopami pracowników do tego stopnia, że nie są zachowywane ustawowe terminy rozpatrywania spraw. Dostrzec poza tym należy, że wprawdzie sprawa z odwołania P. K. została przez zespół orzekający Kolegium rozpatrzona na posiedzeniu w dniu 15 października 2014 r., i taką datą została opatrzona decyzja, jednak do wyekspediowania do stron przesyłki zawierającej decyzję wraz z uzasadnieniem doszło w dniu 27 listopada 2014 r. Skarga została natomiast wniesiona w dniu 26 listopada 2014 r., co wynika ze stempla pocztowego na kopercie przesyłki. W rozpoznawanej sprawie nie można więc mówić o wydaniu przez organ decyzji przed wniesieniem skargi, gdyż fakt rozpatrzenia sprawy przez zespół orzekający Kolegium na posiedzeniu, z którego - jak wynika z akt sprawy - spisany został protokół zawierający stanowisko zespołu orzekającego podpisane przez poszczególnych jego członków, nie jest tożsamy z formalnym wydaniem decyzji w rozumieniu art. 104 w zw. z art. 107 K.p.a. Również i z tej przyczyny brak było podstaw do oddalenia skargi. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd, wyrażany w orzecznictwie tut. Sądu, że datę wydania decyzji przez organ kolegialny, jakim jest samorządowe kolegium odwoławcze, należy utożsamiać z datą jej sporządzenia, którą jest dzień podpisania decyzji przez ostatniego członka składu orzekającego. Dopiero od tej chwili decyzja ta wiąże organ (por. wyroki WSA w Opolu z 26 listopada 2013 r., II SAB/Op 67/13, LEX nr 1411403 i z 12 stycznia 2012 r., II SA/Op 347/11, LEX nr 1109827 oraz wyrok NSA z 11 lipca 2007 r., I OSK 1292/06, LEX nr 357455). Stosownie do art. 18 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. nr 79, poz. 856, z późn. zm.) kolegium - co do zasady - orzeka w składzie trzyosobowym. Zgodnie z art. 17 tej ustawy, orzeczenia kolegium zapadają m.in. na posiedzeniu niejawnym, po odbyciu niejawnej narady składu orzekającego, obejmującej dyskusję oraz głosowanie nad orzeczeniem i zasadniczymi motywami rozstrzygnięcia (ust. 1 i 2) i są podpisywane przez wszystkich członków składu (ust. 5). Wymagania formalne, jakim powinna odpowiadać decyzja administracyjna, w tym dotyczące warunku zawarcia w decyzji rozstrzygnięcia oraz uzasadnienia faktycznego i prawnego, a także podpisania decyzji organu kolegialnego przez osoby upoważnione do jej wydania, określone zostały w art. 107 § 1 K.p.a. Z tego względu nie jest uprawnione twierdzenie, że warunek podjęcia decyzji przez organ kolegialny zostaje spełniony już w chwili podpisania przez wszystkich członków organu protokołu z posiedzenia, zawierającego treść rozstrzygnięcia. Pomimo tego, że rozstrzygnięcie zostaje faktycznie przegłosowane na posiedzeniu niejawnym, czego wyrazem jest protokół z posiedzenia, to jednak dopiero składając swoje podpisy na egzemplarzu decyzji, zawierającej rozstrzygnięcie i jego uzasadnienie, członkowie składu orzekającego ostatecznie wyrażają swoją wolę rozstrzygnięcia sprawy w konkretny sposób. W tych okolicznościach nie sposób przyjąć, że protokół z narady posiada moc wiążącą. Dlatego odnotowane w nim rozstrzygnięcie należy uznać jedynie za projekt, a nie wyraz woli organu, która to ujawniana jest dopiero w decyzji. W rozpatrywanej sprawie z całą pewnością natomiast wydanie decyzji nastąpiło nie później niż w dniu 27 listopada 2014 r., czyli w dacie jej wyekspediowania do stron. Uznać zatem należało, iż formalnie decyzja nie została wydana w dniu 26 listopada 2014 r., co z kolei oznacza, że w dniu wniesienia skargi organ odwoławczy pozostawał w bezczynności, która ustała już po wniesieniu skargi, a przed jej rozpoznaniem przez Sąd. W myśl art. 149 § 1 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji, bądź dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Z przepisu tego wynika, że celem skargi na bezczynność organu jest doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub dokonania wynikającej z przepisów prawa czynności, w sprawie wszczętej żądaniem strony. Przy ocenie zasadności skargi na bezczynność decydujące znaczenie ma stan faktyczny i prawny istniejący w chwili orzekania. Dokonanie przez organ czynności żądanej przez skarżącego wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność organu nawet wówczas, gdy czynność ta została podjęta z naruszeniem przewidzianego terminu. W konsekwencji, wydanie przez organ aktu po wniesieniu skargi, przesądza o tym, że organ nie pozostaje już w stanie bezczynności i sąd nie może skorzystać z uprawnień, jakie posiada na podstawie art. 149 P.p.s.a. Nieuprawnione i niemożliwe jest bowiem zobowiązywanie organu do dokonania czynności, która została już dokonana. Okoliczność tę należało zatem uwzględnić z urzędu, nawet bez konieczności składania przez skarżącego w piśmie procesowym z dnia 20 grudnia 2014 r. oświadczenia o cofnięciu żądania skargi w tej części. W związku z wydaniem przez Kolegium decyzji z dnia 15 października 2014 r. zauważyć trzeba, że przepis art. 54 § 3 P.p.s.a. umożliwia organowi dokonanie żądanej czynności, co do której postawiono mu zarzut bezczynności, także po wniesieniu do sądu skargi na bezczynność. Zgodnie z tym przepisem organ, którego bezczynność zaskarżono, może bowiem w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Oznacza to, że do czasu rozpoznania skargi przez sąd może on uczynić zadość żądaniu skarżącego, co do którego pozostawał w bezczynności. Taka sytuacja, zdaniem Sądu, wystąpiła w przedmiotowej sprawie, gdyż organ odwoławczy podjął oczekiwaną przez skarżącego czynność i rozpatrzył wniesione odwołanie od decyzji Wójta Gminy Bierawa z dnia 19 sierpnia 2014 r. Uwzględnienie skargi przez organ w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a. powoduje, że przestaje istnieć sprawa sądowoadministracyjne. Skutkuje to bezprzedmiotowością postępowania sądowoadministracyjnego, co stanowi przesłankę do jego umorzenia na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania sądowoadministracyjnego, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż wskazane w art. 161 § 1 pkt 1 (cofnięcie skargi) i pkt 2 (śmierć strony, gdy przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik postępowania). Bezprzedmiotowość, o której mowa w art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., zachodzi m.in. wówczas, gdy w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed wydaniem wyroku, przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Użyte w tym przepisie określenie "stało się" oznacza ujawnienie przyczyny, która w chwili wniesienia skargi nie istniała, a wystąpiła dopiero w toku rozpoznawania sprawy. Zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie poglądem, który podziela skład orzekający w niniejszej sprawie, przepis art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. będzie miał zatem zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu – w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności (tak: uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 listopada 2008 r., I OPS 6/08, LEX nr 463487). Mając na uwadze okoliczności przedmiotowej sprawy uznać należało, że zaskarżona przez P. K. bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu ustała w związku z wydaniem przez ten organ decyzji z dnia 15 października 2014 r., przy czym nastąpiło to już po wniesieniu skargi do Sądu. W konsekwencji, w toku postępowania sądowoadministracyjnego przestał istnieć przedmiot sprawy w postaci bezczynności organu, gdyż w momencie rozpoznawania skargi przez Sąd organ odwoławczy nie pozostawał już w bezczynności. Biorąc więc pod uwagę, że niniejsze postępowanie sądowe okazało się bezprzedmiotowe, konieczne stało się jego umorzenie, stąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., orzeczono jak w punkcie 1 sentencji wyroku. W stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy, jak wynika z przedstawionych rozważań Sądu, doszło do przekroczenia przez organ terminu do rozpatrzenia odwołania, zatem organ odwoławczy pozostawał w bezczynności. Opóźnienie to nie było jednak tak znaczne, aby można było ocenić je jako rażące. Ponadto, Sąd wziął pod uwagę, że organ poinformował skarżącego o przyczynach zwłoki po 7 dniach od otrzymania odwołania, zatem nie zignorował całkowicie odwołania strony i swych obowiązków, a także uwzględnił skargę we własnym zakresie, wydając decyzję przed dniem rozstrzygania sprawy przez Sąd. W tej sytuacji należało uznać, że stwierdzona bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 149 § 1 P.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł w tym zakresie, jak w punkcie 2 sentencji wyroku, działając na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a. Rozstrzygnięcie w punkcie 3, o zwrocie skarżącemu kosztów postępowania sądowego, podjęto natomiast na zasadzie art. 201 § 1 P.p.s.a. oraz art. 205 § 1 P.p.s.a. Zgodnie z art. 201 § 1 P.p.s.a. zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu (w rozpoznawanej sprawie - od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu), w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 P.p.s.a. Na wysokość zasądzonych kosztów składa się uiszczony przez skarżącego wpis od skargi w kwocie 100 zł, wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego w kwocie 240 zł, ustalone w oparciu o § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490), oraz zwrot równowartości uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.