II SAB/Op 84/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Daria Sachanbińska po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stwierdzenia nieważności decyzji przyznającej świadczenie z funduszu alimentacyjnego postanawia odrzucić skargę. M. M. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę, zawartą w piśmie z dnia 17 listopada 2014 r., na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stwierdzenia nieważności decyzji przyznającej świadczenie z funduszu alimentacyjnego. W skardze wskazał, że w dniu 26 września 2014 r. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, zaś przypuszczalny termin jej rozpoznania to 30 styczeń 2015 r. Jego sprawa trwa już 15 miesięcy, a dotyczy przyznania świadczenia alimentacyjnego. Liczył na szybkość działania organu w sprawie pomocy społecznej, która jest mu wyjątkowo potrzebna, gdyż jest osobą niepracującą, studentem. Skarżący opisał w dalszej części skargi przebieg dotychczasowego postępowania przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w Opolu w jego sprawie o alimenty oraz powołał orzecznictwo sądów administracyjnych na okoliczność zasadności wymierzenia organowi grzywny za nieterminowe, przewlekłe prowadzenie sprawy. Ponadto podał, że w dniu 17 listopada 2014 r., na podstawie art. 37 § 1 K.p.a., złożył wezwanie do usunięcia naruszenia prawa do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu, na które organ nie udzielił odpowiedzi. W skardze M. M. wniósł o zobowiązanie organu do wykonania odpowiedniej czynności administracyjnej w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi, zobowiązanie organu do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Pismem z dnia 11 grudnia 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu wniosło o odrzucenie skargi z uwagi na niewyczerpanie przez skarżącego, przed jej wniesieniem, środków zaskarżenia, w tym wypadku wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący został wezwany przez Sąd do nadesłania - w terminie 7 dni - kopii pisma kierowanego do SKO w Opolu (wraz z dowodem jego nadania lub doręczenia organowi), stanowiącego wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (w skardze podano, że jest to pismo z dnia 17 listopada 2014 r.). Pouczono przy tym skarżącego, że niewykonanie wezwania spowoduje odrzucenie skargi. Skarżący odebrał wezwanie w dniu 8 stycznia 2015 r. i odpowiedział na nie pismem z dnia 12 stycznia 2015 r., w którym wskazał, że przesyła w załączeniu pismo z dnia 6 października 2014 r. o przesunięciu terminu rozpatrzenia sprawy przez SKO na 30 stycznia 2015 r., skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego z potwierdzeniem odbioru, decyzję SKO z dnia 8 grudnia 2014 r., na którą złożył skargę w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w dniu 29 grudnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., skargę (w tym także skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy zaś rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na bezczynność, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem w brzmieniu obowiązującym od dnia 11 kwietnia 2011 r., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Ponieważ w stosunku do Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie ma organu wyższego stopnia (art. 17 K.p.a.), przed złożeniem skargi na bezczynność tego organu konieczne jest wezwanie go do usunięcia naruszenia prawa. Z odpowiedzi na skargę, jak i z akt postępowania administracyjnego oraz z dokumentów złożonych przez skarżącego wraz z odpowiedzią na wezwanie Sądu, nie wynika, że przed wniesieniem skargi wezwał on Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu do usunięcia naruszenia prawa, polegającego na nierozpatrzeniu w terminie, skierowanego do tego organu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skarżący bowiem w odpowiedzi na wezwanie Sądu do wykazania, że przed wniesieniem skargi na bezczynność wezwał Kolegium do usunięcia naruszenia prawa, przesłał jedynie kolejny egzemplarz swojej skargi z dnia 17 listopada 2014 r., pismo organu o przedłużeniu terminu rozpoznania sprawy oraz decyzję z dnia 8 grudnia 2014 r., wydaną w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej decyzją Kolegium z 28 lipca 2014 r., nr [...], stwierdzającą nieważność, wydanej z upoważnienia Wójta Gminy Dąbrowa, decyzji Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w Dąbrowie z 13 maja 2013 r. o przyznaniu skarżącemu świadczenia z funduszu alimentacyjnego w kwocie 500 zł miesięcznie, na okres od 1 kwietnia do 30 września 2013 r. W nadesłanych dokumentach nie znajdowało się pismo z 17 listopada 2014 r., w którym - według skarżącego - zawarł wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Dodać trzeba, że omawiane wezwanie powinno poprzedzać złożenie skargi. W tym stanie rzeczy, należało uznać, że wymóg wyczerpania środków zaskarżenia, o jakim mowa wyżej, nie został spełniony, co czyni wniesioną skargę niedopuszczalną. W tej sytuacji zastosowanie znajduje przepis art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., wedle którego sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1-5 tej regulacji (przypadki niedotyczące niniejszej sprawy) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Nie orzeczono o wnioskowanych przez skarżącego w skardze kosztach postępowania, gdyż stosownie do art. 209 P.p.s.a., wniosek o zwrot kosztów sąd administracyjny rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę (art. 200 P.p.s.a.), w wyroku uwzględniającym skargę kasacyjną (art. 203 P.p.s.a.), w wyroku oddalającym skargę kasacyjną (art. 204 P.p.s.a.) oraz w postanowieniu o umorzeniu postępowania sądowoadministracyjnego z przyczyny określonej w art. 54 § 3 P.p.s.a. (art. 201 § 1 P.p.s.a.). Natomiast w przypadku odrzucenia skargi, stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis, jednak w rozpoznawanej sprawie skarżący wpisu nie uiścił. Mając powyższe na uwadze, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.