II SO/Op 13/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu Anna Misiak po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego P. S. o wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej w sprawie ze skargi M. M. reprezentowanego przez kuratora J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 października 2013 r., nr [...], w przedmiocie prawa pomocy w sprawie zasiłku okresowego postanawia: przyznać radcy prawnemu P. S. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej M. M. w kwocie 147,60 zł (słownie: sto czterdzieści siedem złotych sześćdziesiąt groszy) zawierającej podatek od towarów i usług, w kwocie 27,60 zł (słownie: dwadzieścia siedem złotych sześćdziesiąt groszy). M. M., reprezentowany przez kuratora J. M., złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu, w celu zaskarżenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 października 2013 r., nr [...], w przedmiocie zasiłku okresowego. Postanowieniem z dnia 12 lutego 2014 r. referendarz sądowy przyznał M. M. prawo pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego z urzędu. Okręgowa Izba Radców Prawnych w Opolu wyznaczyła radcą prawnym z urzędu P. S., wykonującego zawód w kancelarii w [...]. Pełnomocnik z urzędu w dniu 25 kwietnia 2014 r., złożył opinię prawną o braku podstaw do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 października 2014 r., jednocześnie z nią złożył wniosek o zasądzenie na jego rzecz wynagrodzenia w zakresie nieopłaconych kosztów pomocy prawnej w kwocie 240 zł powiększonej o podatek od towarów i usług. Koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, ponoszone przez Skarb Państwa, obejmują zgodnie z § 15 pkt 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490) – zwanego dalej rozporządzeniem, opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3–4 rozporządzenia i niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego. Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia – stawka minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia kasacji wynosi - 50 % stawki minimalnej określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c, a jeżeli sprawy nie prowadził ten sam radca prawny w drugiej instancji – 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Przy przyznawaniu przez Sąd, zgodnie z § 2 pkt 1 rozporządzenia, opłaty za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa procesowego, bierze on pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy. Zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia sąd podwyższa opłatę za udzielenie pomocy prawnej z urzędu o stawkę podatku od towarów i usług, przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o tym podatku, obowiązującą w dniu orzekania, obecnie 23 %. Referendarz sądowy przyznając radcy prawnemu koszty udzielonej przez niego pomocy prawnej z urzędu kierował się wyżej wskazanymi przepisami prawa i uznał, iż za udzieloną M. M. pomoc prawną w sprawie należy mu przyznać wynagrodzenie według norm przepisanych. Wynagrodzenie to przyznał w stawce minimalnej, albowiem uzasadniał to rodzaj i stopień zawiłości sprawy oraz niezbędny nakład pracy pełnomocnika, który udzielił pomocy prawnej polegającej na sporządzeniu opinii o braku podstaw do zaskarżenia decyzji organu do Sądu. Czynność radcy prawnego miała miejsce przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Opolu, a zatem pełnomocnik z urzędu nie działał przed sądem w I instancji, stąd też brak jest podstaw do przyznania wynagrodzenia na podstawie § 14 ust. 2 pkt. 1 lit. c rozporządzenia, w kwocie netto 240 zł. Na podstawie art. 250 i art. 253 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U 2012 poz. 270, z późn. zm.), dalej zwanej P.p.s.a., radcy prawnemu P. S. należy się wynagrodzenie za czynność z zakresu pomocy prawnej wykonaną przez niego. Referendarz sądowy przy przyznawaniu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, wziął pod uwagę także obowiązujące w tym względzie orzecznictwo sądowe. Według wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2005 r., sygn. FSK 80/04, publikowany ONSA i WSA 2004, nr 1, poz. 12, B. Dauter {w:}, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzecznictwo, Oficyna a Wolters Kluwer business, Warszawa 2007, s 363-364, "Stawki wymienione w § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia mają zastosowanie także w odniesieniu do kosztów sporządzenia odpowiedzi na skargę kasacyjną.(...) Wysokość kosztów postępowania kasacyjnego wyznaczono na podstawie § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b w związku z § 6 pkt 6 cyt. rozporządzenia o opłatach za czynności radców prawnych. Jakkolwiek § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b tego rozporządzenia dotyczy sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej, albo sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, to – zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego – zasada zwrotu niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego, zawarta w art. 204 P.p.s.a., dotyczy obu stron tego postępowania. Stawki wymienione we wspomnianym § 14 ust. 2 pkt 2 lit b maja więc zastosowanie także w odniesieniu do kosztów sporządzenia odpowiedzi na skargę kasacyjną." Orzeczenie powyższe zapadło wprawdzie w odniesieniu do wynagrodzenia za udzielenie odpowiedzi na skargę kasacyjną, ale referendarz sądowy, kierując się wyżej przytoczonym orzeczeniem, uznał, że kreuje ono pogląd, iż w razie gdy, w cytowanym rozporządzeniu, nie wymieniono konkretnej czynności jakiej w ramach pomocy prawnej dokonał radca prawny, należy mu przyznać wynagrodzenie w stawce jak za czynność w nim określoną, najbardziej rodzajowo zbliżoną. W rozporządzeniu określono w § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b, że wynagrodzenie za czynność sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, wynosi nie mniej niż 120 zł. Czynność ta jest w ocenie referendarza najbardziej rodzajowo zbliżona do czynności sporządzenia opinii o braku wniesienia skargi na decyzję. Wobec tego przyznano radcy prawnemu P. S. wynagrodzenie w kwocie 120 zł, które podwyższono o kwotę podatku od towarów i usług wynoszącą 27, 60 zł. W związku z powyższym na postawie art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a., orzeczono, jak w sentencji.