II SO/Op 18/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Janowska – spr. po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku [...] z siedzibą w [...] o wymierzenie grzywny Rektorowi A za nieprzekazanie skargi na bezczynność w sprawie udostępnienia informacji publicznej postanawia: 1. umorzyć postępowanie, 2. zwrócić stronie skarżącej kwotę 100 (sto) złotych, uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. [...] z siedzibą w [...], reprezentowany przez radcę prawnego P. Ł., złożył w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu wniosek z dnia 18 października 2018 r. o wymierzenie Rektorowi A grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z tytułu nieprzekazania w terminie skargi na bezczynność ww. organu. Uzasadniając żądanie wskazał, że złożył stosownie do art. 54 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w tut. Sądzie skargę z dnia 2 października 2018 r., na bezczynność Rektora A, w związku ze złożonym przez ten [...] wnioskiem z dnia 24 lipca 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej. W wykonaniu zarządzenia z dnia 23 października 2018 r., wezwano pełnomocnika [...] z siedzibą w [...] do usunięcia w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia wniosku, braków formalnych wniosku w przedmiocie wymierzenia grzywny za nieprzekazanie skargi na bezczynność w sprawie udostępnienia informacji publicznej, przez wykazanie, stosownie do art. 29 P.p.s.a., że osoba podpisująca pełnomocnictwo na dzień jego udzielenia była umocowana do działania w imieniu skarżącego [...] i w tym celu przedstawienie dokumentu potwierdzającego takie umocowanie np.: pełnego odpisu z KRS. Powyższe wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 29 października 2018 r., co wynika z pocztowego zwrotnego potwierdzenia doręczenia przesyłki (por.: k-23 akt sądowych). W odpowiedzi na powyższe wezwanie, pełnomocnik skarżącego w dniu 30 października 2018 r. nadał za pośrednictwem poczty do w tut. Sądu aktualny, pełny odpis KRS skarżącego [...] i stwierdził, że wynika z niego, iż [...] jako przewodniczący [...] był uprawniony do podpisania pełnomocnictwa. Wskazał ponadto, że sposób reprezentacji skarżącego [...] wynika z § 22 ust. 1 pkt 1 Statutu [...]. Jednocześnie pismem z dnia 24 października 2018 r., działając na zasadzie art. 60 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, pełnomocnik cofnął wniosek z dnia 18 października 2018 r. o wymierzenie organowi grzywny za nieprzekazanie w ustawowym terminie do sądu administracyjnego skargi z dnia 2 października 2018 r., na bezczynność Rektora A. Uzasadniając powyższe wskazał, że cofnięcie przedmiotowego wniosku jest zasadne wobec otrzymania w dniu 23 października 2018 r. przez pełnomocnika wnioskodawcy, odpowiedzi na skargę w sprawie o sygn. akt II SAB/Op 99/18. Podniósł, że w przeciwnym razie, postępowanie sądowe i tak zostałoby umorzone z uwagi na jego bezprzedmiotowość, tj. brak przedmiotu rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Postępowanie sądowe należało umorzyć. Stosownie do art. 55 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.) – zwanej dalej jako: "P.p.s.a.", w razie nieprzekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. Przy czym z mocy art. 64 § 3 P.p.s.a. do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie natomiast z art. 60 P.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W niniejszej sprawie pełnomocnik [...] z siedzibą w [...], cofnął wniosek o wymierzenie grzywny organowi za nieprzekazanie sądowi skargi z dnia 2 października 2018 r. wraz z aktami sprawy. W związku z tą okolicznością, Sąd nie dopatrzył się zaistnienia przesłanek kwalifikujących cofnięcie wniosku jako niedopuszczalne. Analiza akt administracyjnych oraz przedmiot sprawy nie daje bowiem podstaw do oceny, by cofnięcie przedmiotowego wniosku zmierzało do obejścia prawa, bądź do utrzymania w mocy aktu administracyjnego dotkniętego wadą nieważności. W tym stanie rzeczy postępowanie sądowe należało umorzyć, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w związku z art. 64 § 3 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli wnioskujący skutecznie cofnął wniosek. O powyższym, Sąd orzekł jak w punkcie 1 sentencji. Orzeczenie w punkcie 2 sentencji uzasadnia natomiast art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., na podstawie którego sąd zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.