II SO/Op 3/16

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu Anna Misiak po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku M. M. reprezentowanego przez kuratora J. M. z dnia 25 lutego 2015 r. o przyznanie prawa pomocy w sprawie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 29 października 2015 r., nr [...] wydanej w przedmiocie zasiłku celowego i specjalnego zasiłku celowego postanawia: umorzyć postępowanie. Postanowieniem z dnia 5 lutego 2016 r., sygn. akt II SO/Op 3/16, referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu ustanowił M. M. radcę prawnego w celu wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 29 października 2015 r., nr [...], w przedmiocie zasiłku celowego specjalnego zasiłku celowego. W postanowieniu tym na zasadzie art. 239 pkt 1 lit. a P.p.s.a., zgodnie z którym strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, postępowanie z wniosku skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych umorzono, jako bezprzedmiotowe. Kurator skarżącego odebrała to postanowienie w dniu 18 lutego 2016 r. i nie wniosła od niego sprzeciwu. Okręgowa Izba Radców Prawnych w Opolu wyznaczyła pełnomocnikiem z urzędu dla M. M., radcę prawnego K. B. W dniu 1 marca 2016 r. wpłynął do tut. Sądu wniosek kuratora skarżącego z dnia 25 lutego 2016 r. (data nadania w placówce pocztowej), złożony na nowym wzorze urzędowego formularza, o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej "P.p.s.a." referendarz sądowy zważył, co następuje: Wobec tego, że skarżącemu przyznano już prawo pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu, a także korzysta on z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych, rozpoznanie jego ponownego wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, uznać należało za zbędne i umorzyć postępowanie, na podstawie przepisu art. 249a P.p.s.a., określającego, że jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Przepis art. 249 a, wprowadził art. 1 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658). Zmiany te weszły w życie w dacie 15 sierpnia 2015 r. i na mocy art. 2 cyt. ustawy o zmianie ustawy P.p.s.a., mają zastosowanie do postępowań wszczętych przed tą datą. Mając na względzie powyższe, referendarz sądowy działając na podstawie art. 249 a w związku z art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.