II SO/Op 9/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Bogusz po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku [...] o wymierzenie grzywny Rektorowi A za nieprzekazanie skargi na bezczynność w sprawie udostępnienia informacji publicznej postanawia odrzucić skargę. [...], reprezentowany przez radcę prawnego P. Ł., złożył w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu wniosek o wymierzenie Rektorowi A grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn.zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", z tytułu nieprzekazania w terminie skargi na bezczynność tegoż organu. Uzasadniając żądanie wskazał, że stosownie do art. 54 § 1 P.p.s.a., wniósł do WSA w Opolu siedem skarg z dnia 7 września 2018 r. na bezczynność Rektora A, w związku ze złożonymi wnioskami z dnia 4 lipca 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej. Wniosek z dnia 4 lipca 2018 r. oznaczony numerem 6 dotyczył udzielenia informacji w przedmiocie rozliczenia podróży służbowych w 2017 r. i w pierwszym kwartale 2018 r. przez Dyrektora Biura Rektora i został odnotowany w Repertorium sądowym "II SO/Op" i nadano mu sygnaturę akt II SO/Op 9/18, a obecnie stanowi przedmiot niniejszego postępowania sądowego. W piśmie procesowym pełnomocnik skarżącego działając na zasadzie art. 60 P.p.s.a., cofnął wniosek z dnia 3 października 2018 r. o wymierzenie organowi grzywny. Uzasadniając powyższe wskazał, że cofnięcie wniosku jest zasadne wobec uzyskania w Sądzie informacji o zarejestrowaniu sprawy o sygn. akt II SAB/Op 85/18, w przedmiocie skargi na bezczynność Rektora A, która obejmuje cytowany wyżej wniosek nr 6. Podniósł, że w przeciwnym razie, postępowanie sądowe i tak zostałoby umorzone z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Na zarządzenie Przewodniczącego z dnia 13 listopada 2018 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł. Wezwanie to zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego do rąk pracownika kancelarii M. F. w dniu 15 listopada 2018 r., co dokumentuje zwrotne pocztowe potwierdzanie odbioru (k. 13 akt sąd.). Do dnia wydania niniejszego postanowienia Strona skarżąca nie uiściła wymaganego wpisu od skargi w zakreślonym terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 230 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, a do takich pism należy skarga, pobiera się wpis. Wpis stały – na podstawie art. 231 P.p.s.a. i § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193, z późn. zm.) - bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności wynosi w sprawach skarg na bezczynność organów administracji publicznej - 100 zł. Termin dla skarżącego do uiszczenia wpisu rozpoczął bieg w dniu 16 listopada 2018 r. i zakończył się w dniu 22 listopada 2017 r. Z akt sprawy wynika, że skarżący został prawidłowo wezwany do opłacenia skargi, jednak nie uiścił wpisu sądowego. W tym stanie rzeczy należy przyjąć, że w niniejszej sprawie zaktualizowała się przesłanka z art. 220 § 3 P.p.s.a., wedle którego skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Jednocześnie trzeba zauważyć, że skarżący cofnął skargę. Dokonanie takiej czynności procesowej skutkuje zwykle rozważeniem umorzenia postępowania sądowego w oparciu o art. 60 w związku z art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., jednak Sąd miał na uwadze, że umorzenie, o którym mowa, jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy postępowanie sądowoadministracyjne zostało prawidłowo i skutecznie wszczęte, co oznacza, że nie istnieją jakiekolwiek przeszkody (braki formalne, brak wpisu) do merytorycznego rozpoznania skargi oraz gdy wystąpi jedna z przesłanek umorzenia postępowania, wymieniona w przepisie art. 161 § 1 pkt 1-3 P.p.s.a. Dlatego też skarga dotknięta brakami uniemożliwiającymi nadanie jej dalszego biegu podlega odrzuceniu, co w niniejszej sprawie oznacza, że Sąd nie rozważał przesłanek umorzenia postępowania sądowego. Mając na uwadze powyższe, Sąd odrzucił skargę, na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a.